Queens Of The Stone Age

Η τριλογία των "…Like Clockwork", "Villains" και "In Times New Roman" έκλεισε το 2023 και πλέον με το "Perfecth" ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο στην δισκογραφία των Queens Of The Stone Age. Και, όντως, παρατηρείται εξ αρχής μια διαφορετική προσέγγιση, αφού το εναρκτήριο "It’s Only Love" βρίσκει τον Homme να γρατζουνάει την ακουστική του κιθάρα και να σε μελαγχολεί με το καλημέρα με τις φωνητικές του γραμμές να μπλέκουν με τα έγχορδα σε μια αρκετά απλοϊκή αλλά ταυτόχρονα μεστή σύνθεση.

Η πρώτη εντύπωση είναι και η πιο αντιπροσωπευτική της νέας δουλειάς των Queens Of The Stone Age, αφού η ταυτότητα του δίσκου προβάλλεται κυρίως από συνθέσεις σε παρόμοιο μήκος κύματος, όπως το folky "From The Cliff" ή το "Run Away From The Mob". Το τελευταίο, ωστόσο, κλείνει το άλμπουμ σε ένταση και εντελώς διαφορετικά από το mid-tempo που κυριαρχεί σε αυτόν.

Στις καλές του στιγμές, το "Perfecth" αγγίζει επίπεδα ποιότητας "...Like Clockwork" στην unplugged εκδοχή του. Μια από τις αρτιότερες εξ αυτών, το "Insignificant Other" - ένα γκρουβάτο desert blues κομμάτι, που υπενθυμίζει, σε όποιον είχε ξεχάσει, ποιος έγραψε τον ύμνο "Make It Wit Chu". Στην άλλη κορυφή, το "Phantom Limb", ακόρντα που ο Homme θα έπαιζε με μισό χέρι σκαρώνουν μια από τις πιο όμορφες συνθέσεις του άλμπουμ.

Οι ατελείς στιγμές του, για μένα, περιορίζονται σε μονάχα δύο – αν και αρχικά ως τέτοιες κατηγοριοποιούσα επίσης τα “Where The Goth Girls At?” και “Easy Street”. Το μεν πρώτο βαραίνει όμορφα προς το τέλος του δίνοντας άλλη υπόσταση στο σύνολό του, το δε δεύτερο, παρά τον ανάλαφρο και χαρωπό του τόνο, μέσα στην ροή του “Perfecth” ηχεί καλύτερα. Αντιθέτως, το πιο (ίσως και μοναδικό) διαφορετικό κομμάτι του (“Mono”) απέτυχε να με κερδίσει, ακόμα και έπειτα από πολλαπλές ακροάσεις, ενώ αμφιβάλλω αν θα τα καταφέρει ποτέ. Επιπροσθέτως, στον πιο μικρό σε διάρκεια δίσκο της καριέρας τους, θα προτιμούσα κάτι πιο πρωτότυπο από μια διασκευή στο “Sunday” του Iggy Pop – ίσως είναι ένα κλείσιμο ματιού σε ένα δεύτερο “Post Pop Depression”.

Στον 9^ο δίσκο τους, οι Queens Of The Stone Age μαλακώνουν, ρίχνουν το tempo και βασίζονται περισσότερο στον ένα παρά στο σύνολο. Η παραγωγή είναι αψεγάδιαστη, η απόδοση του σχήματος άκρως επαγγελματική και ο εγκέφαλος πίσω από αυτό δημιουργεί ένα έργο «κατ’ εικόνα» του. Ο Homme αγκαλιάζει τις ατέλειες του, τις διασκεδάζει, αρπάζει την κιθάρα του και μας προσφέρει το πανέμορφα λιτό “Perfecth”.