Cult Of Luna: «Είναι λάθος να υποθέσει κανείς πως τα κάνουμε όλα σκόπιμα»

 Με καταγωγή από την Umeå της βόρειας Σουηδίας, οι Cult Of Luna αναδύθηκαν από τη hardcore σκηνή και διαμόρφωσαν έναν ήχο που συνδυάζει το βάρος του sludge metal με την ατμόσφαιρα του post-metal. Μέσα από δίσκους όπως τα "Salvation", "Somewhere Along the Highway", "Vertikal" και "The Long Road North", καθώς και τη συνεργασία τους με την Julie Christmas στο "Mariner", το συγκρότημα συνεχίζει να διευρύνει τη μουσική του γλώσσα. Για τους Cult Of Luna, αυτή η αναζήτηση ξεπερνά τον ήχο: όπως εξηγεί ο Johannes στη συνέντευξη, η μουσική, οι στίχοι, το εξώφυλλο και τα οπτικά στοιχεία των συναυλιών αποτελούν μέρη ενός ενιαίου συνόλου.

Το επερχόμενο άλμπουμ τους, "In the Shadow of Your Shadow", κυκλοφορεί στις 6 Νοεμβρίου. Στη συζήτησή μας για το Rocking, ο Johannes μιλά για έναν δίσκο που απαίτησε σχολαστική δουλειά στα φωνητικά του και έφερε συνεργασίες με τους Joe Duplantier και David Eugene Edwards. Παράλληλα με τη συζήτηση για τις σκοτεινότερες θεματικές του και τον αναπάντεχα γρήγορο ρυθμό του "The Rift", επιστρέφουμε στις πρόσφατες φεστιβαλικές εμφανίσεις της μπάντας, στην προσέγγισή της απέναντι στην ανεξάρτητη κυκλοφορία μουσικής και στο πιστό κοινό που συνεχίζει να τη στηρίζει. Σε όλη τη συζήτηση, ο Johannes αφήνει χώρο στους ακροατές να βρουν το δικό τους νόημα, αντί να τους δώσει όλα τα κλειδιά για τη μουσική.

Σε προσωπικό επίπεδο, η διαδρομή προς την ανακάλυψη των βαθύτερων πτυχών της μουσικής των Cult Of Luna έχει υπάρξει εξίσου ανταποδοτική με τις συζητήσεις με τον Johannes. Πάντα με μια δόση χιούμορ και πολύ περισσότερη ειλικρίνεια, θα συμφωνήσει και θα διαφωνήσει μαζί σου, σεβόμενος την άποψη και την ευφυΐα σου, παραμένοντας σταθερός στις δικές του θέσεις και ξεκάθαρος στις πεποιθήσεις του. Από τις ιστορίες εκτός συνέντευξης για την πρώτη τους εμφάνιση στο Ηνωμένο Βασίλειο, στο ίδιο φεστιβάλ με τους The Berserker -κάτι που θα επαναληφθεί στο επερχόμενο Damnation- μέχρι μια ματιά σε όσα ακούει αυτή την περίοδο, για τα οποία θα διαβάσετε στη μηνιαία στήλη μας, παρακάτω θα βρείτε όσα αφορούν την τωρινή δημιουργική διαδικασία των Cult Of Luna που οδηγεί στο εκπληκτικό "In The Shadow Of Your Shadow", για το οποίο μπορείτε επίσης να διαβάσετε μια κριτική εδώ.

Γεια σου και καλώς ήρθες. Είμαι από το Rocking.gr στην Ελλάδα. Πώς είσαι, Johannes; Πώς πάνε τα πράγματα τελευταία;

Έχω πολλή δουλειά. Υπάρχουν πολλά που πρέπει να κάνω και να παρακολουθώ, πέρα από τις καθημερινές υποχρεώσεις που έχεις όταν έχεις παιδιά, για παράδειγμα.

Παρακολουθώ στενά εσένα και τους Cult of Luna τους τελευταίους μήνες, καθώς έχει τύχει να συναντηθούμε αρκετές φορές. Για να ξέρεις, είμαι το άτομο από την Ελλάδα που γνώρισες στο Arctangent.

Α, ναι!

Ας ξεκινήσουμε από εκεί: τελευταία περιοδεύετε πολύ με τους Cult of Luna. Η τελευταία φορά που σας είδα ήταν στο Arctangent Festival στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου παίξατε ξανά το "Mariner" με την Julie Christmas 0 μια πραγματικά μνημειώδης εμφάνιση. Πώς νιώθεις που επιστρέφετε σε αυτό το άλμπουμ ζωντανά;

Το απόλαυσα πολύ. Ποτέ δεν ξέρεις πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα όταν αποφασίζεις να τα κάνεις, αλλά έχω παίξει πολύ με την Julie και κάθε ευκαιρία να συνεργαστώ μαζί της είναι φανταστική. Ήξερα ότι αυτό το κομμάτι θα ήταν υπέροχο. Η ίδια η συναυλία είχε επίσης ενδιαφέρον, επειδή τόσο σπάνια παίζουμε αυτό το υλικό. Είναι δύσκολο να το περιγράψω, αλλά είχε διαφορετική αίσθηση, ακόμη και στον τρόπο που αντιδρούσε το κοινό. Όταν λέω διαφορετική, δεν εννοώ καλύτερη ή χειρότερη - απλώς διαφορετική.

Από την πλευρά του κοινού, είχε πιο συναισθηματική αίσθηση σε σύγκριση με τα πιο επιθετικά συναισθήματα που συνήθως εκφράζουν οι Cult of Luna. Ήταν πολύ λυτρωτικό και ένας όμορφος αποχαιρετισμός, αφού το Arctangent θα αλλάξει τοποθεσία την επόμενη χρονιά.

Ναι, ισχύει. Δεν το είχα στο μυαλό μου όταν παίζαμε.

Σας είδαμε επίσης σε ένα πολύ ενδιαφέρον ζωντανό podcast με την Julie Christmas και τους James και Gavin από το Two Promoters One Pod. Συνήθως δεν φαίνεσαι τόσο προσιτός και αστείος· όταν παίζεις μουσική, δείχνεις πιο σοβαρός.

Εγώ; Το ξέρω.

Πώς ήταν η εμπειρία του ζωντανού podcast;

Έχω συνηθίσει να μιλάω μπροστά σε κόσμο, οπότε δεν μου φάνηκε πολύ διαφορετικό ή ιδιαίτερα ασυνήθιστο. Σε εκείνο το φεστιβάλ νιώθω σαν στο σπίτι μου. Όλοι στο κοινό είναι ευγενικοί. Ακούγεται πολύ μελό, αλλά είναι σαν οικογένεια!

Οι άνθρωποι που πηγαίνουν σε μικρότερα μουσικά φεστιβάλ είναι μουσικόφιλοι·πηγαίνουν για τη μουσική

Μπορεί να ακούγεται μελό, αλλά έχοντας βρεθεί εκεί, καταλαβαίνω τη διαφορά από το κοινό άλλων φεστιβάλ.

Δεν νομίζω ότι θα μπορούσες να κάνεις κάτι τέτοιο σε μεγαλύτερο φεστιβάλ. Το μέγεθος μετράει: είναι αρκετά μικρό σε σύγκριση με άλλα φεστιβάλ. Το ίδιο ισχύει για το Roadburn. Οι άνθρωποι που πηγαίνουν εκεί είναι μουσικόφιλοι· πηγαίνουν για τη μουσική. Το ίδιο ισχύει για εκείνο το φεστιβάλ, το Damnation και αυτά τα μικρότερα, πιο εξειδικευμένα φεστιβάλ. Απλώς δίνεις μια συνέντευξη μπροστά σε πολύ κόσμο. Δεν είναι ιδιαίτερα ασυνήθιστο· το έχω ξανακάνει.

Και το κοινό γνωρίζει αυτό που κάνετε. Μιλώντας για το Roadburn, το να σας δω εκεί φέτος ήταν από τις κορυφαίες στιγμές για μένα. Δώσατε δύο συναυλίες: μία με έμφαση στο πιο πρόσφατο υλικό σας και μία στα παλαιότερα τραγούδια. Θυμάμαι έντονα τον εξαιρετικά σχεδιασμένο φωτισμό της εμφάνισης με το παλιό υλικό. Ψάξατε επίσης βαθιά στη δισκογραφία σας, παίζοντας για πρώτη φορά ζωντανά το "The Sacrifice", για παράδειγμα. Πώς αποφασίσατε να πάτε τόσο πίσω;

Αυτό ήταν μέρος της ιδέας να παίξουμε παλαιότερο υλικό. Αν πρόκειται να παίξεις παλιά τραγούδια, ας παίξεις πραγματικά παλιά τραγούδια, σωστά; Το να πας τόσο πίσω σε περιορίζει κάπως, επειδή αυτά τα τραγούδια είναι πολύ διαφορετικά από όσα κάνουμε σήμερα. Είχαν επίσης γραφτεί με άλλον τραγουδιστή κατά νου. Ήταν μια ισορροπία ανάμεσα σε τραγούδια που θα μας άρεσε να παίξουμε και σε τραγούδια που μπορούσαμε ακόμη να αποδώσουμε όπως τους αξίζει. Πιστεύουμε ότι το "The Sacrifice" είναι ένα από τα τραγούδια εκείνου του άλμπουμ που αντέχουν ακόμη στον χρόνο.

Ταιριάζει με όσα κάνετε τώρα.

Ακριβώς. Κάτι που μου αρέσει ιδιαίτερα σε αυτό το τραγούδι είναι ότι ένα από τα riff του ήταν ανάμεσα στα πρώτα που γράψαμε ποτέ για αυτή την μπάντα. Συνέβαλε σε αυτή την αίσθηση ότι κλείνει ένας κύκλος.

Για να ολοκληρώσουμε τη συζήτηση για τα φετινά φεστιβάλ πριν προχωρήσουμε, σύντομα παίζετε στο Damnation Festival, όπου ελπίζουμε να σας ξαναδούμε. Έχετε προγραμματίσει κάτι ιδιαίτερο για αυτή την εμφάνιση; Θα ακούσουμε κάποια τραγούδια από το νέο άλμπουμ;

Δεν ξέρω.

Δεν είσαι σίγουρος;

Όχι, δεν έχουμε αποφασίσει ακόμη ποια τραγούδια θα παίξουμε! Η πρόκληση με μια τέτοια εμφάνιση, ειδικά όταν έχεις καινούργια τραγούδια, είναι να καταλάβεις ποια λειτουργούν στο στούντιο και ποια ζωντανά. Στην αρχή μιας σειράς συναυλιών κάνεις πάντα λάθη. Δοκιμάζεις τραγούδια και συνειδητοποιείς ότι ίσως δεν είναι τόσο καλά ζωντανά όσο στον δίσκο. Υπάρχει ο κίνδυνος να παίξουμε τραγούδια που δεν θα ξαναπαίξουμε ποτέ, επειδή δεν λειτουργούν ζωντανά. Θα δούμε· δεν έχουμε αποφασίσει ακόμη το πρόγραμμα.

Θα είναι λοιπόν έκπληξη για όλους μας. Είμαι σίγουρη ότι θα είναι καλή, επειδή ο νέος δίσκος είναι εξαιρετικός. Είναι πάντα χαρά να ακούς ένα σπουδαίο καινούργιο άλμπουμ από μια μπάντα που αγαπάς. Ας ξεκινήσουμε από το εξωτερικό και ας προχωρήσουμε προς τα μέσα. Το "In the Shadow of Your Shadow" κυκλοφορεί σε περίπου έναν μήνα, στις 6 Νοεμβρίου, και είχα την ευκαιρία να το ακούσω. Το εξώφυλλο μου θυμίζει κάπως την ταινία Vertigo. Ποιος το δημιούργησε και τι σας έκανε να το επιλέξετε;

Συνεργαζόμαστε με τον ίδιο άνθρωπο από το 2004: τον Erik Ulofsson. Ήταν στην μπάντα μέχρι το Vertigo και από τότε ασχολείται με τα εικαστικά.

Πώς θεωρείς ότι συνδέεται το εξώφυλλο με τον τίτλο; Έχει έντονη σχέση με το σκοτάδι, για το οποίο θα μιλήσουμε. Τι συμβολίζει η σπείρα σε σχέση με τις σκοτεινότερες πλευρές του εαυτού μας;

Εσύ τι πιστεύεις;

Δεν θέλεις να το προσδιορίσεις για τους άλλους.

Νομίζω ότι δεν είναι η σωστή στιγμή και το σωστό μέρος. Όταν δημιουργείς ένα τέτοιο έργο τέχνης, εννοώ όλο το πακέτο: τη μουσική, τα οπτικά στοιχεία, τα εικαστικά και τους στίχους. Όλα αποτελούν μέρη ενός συνόλου. Ο κίνδυνος με αυτές τις συνεντεύξεις πριν κυκλοφορήσει το άλμπουμ είναι να αποκαλύψεις τα πάντα. Ξέρω, από την αρχή μέχρι το τέλος, τι πραγματεύονται οι στίχοι και πώς συνδέεται η θεματική με το εξώφυλλο. Πόσο ενδιαφέρον θα είχε να σου τα πω όλα αυτά; Μπορούμε να το συζητήσουμε σε μερικούς μήνες, αλλά πιστεύω ότι το να αποκαλύπτεις τα πάντα αφαιρεί λίγη από τη μαγεία.

Ποτέ δεν έχω αφιερώσει περισσότερο χρόνο στα φωνητικά. Πιθανότατα αφιέρωσα περισσότερο χρόνο στην ηχογράφηση των φωνητικών αυτού του άλμπουμ απ’ ό,τι σε όλα τα υπόλοιπα μαζί

Το σέβομαι, οπότε ας πάρουμε άλλη κατεύθυνση. Από όσα έχω διαβάσει και καταλάβει, η κεντρική θεματική του άλμπουμ αφορά μια κυκλική πορεία όλο και βαθύτερα, προς δύσκολα βάθη: την αντιμετώπιση πλευρών του εαυτού μας που νομίζαμε ότι είχαμε ξεπεράσει και της τοξικότητας που πιστεύαμε ότι είχαμε αφήσει πίσω. Σε τέτοιους καιρούς, θεωρώ σημαντικό να έχουμε το θάρρος να τα αντιμετωπίσουμε. Μουσικά, έχετε εισαγάγει πολλά νέα στοιχεία διατηρώντας την ταυτότητά σας. Το ομώνυμο τραγούδι, "In The Shadow Of Your Shadow", και το "Grey to Black" ακούγονται σαν στιβαροί, αναγνωρίσιμοι Cult of Luna. Ωστόσο, η φωνή σου ακούγεται πιο θυμωμένη και τα growl σου πιο τραχιά. Ήταν κάτι που δούλεψες συνειδητά ή προέκυψε με την εμπειρία και την ηλικία;

Ποτέ δεν έχω αφιερώσει περισσότερο χρόνο στα φωνητικά. Πιθανότατα αφιέρωσα περισσότερο χρόνο στην ηχογράφηση των φωνητικών αυτού του άλμπουμ απ’ ό,τι σε όλα τα υπόλοιπα μαζί.

Ίσως είναι υπερβολή, αλλά δεν νομίζω ότι απέχει πολύ από την αλήθεια. Η τεχνολογία κάνει τη διαφορά, προς το καλύτερο και προς το χειρότερο. Όταν ηχογραφήσαμε το "A Dawn to Fear" στη Νορβηγία, είχαμε δέκα ημέρες στο στούντιο και έπρεπε να ολοκληρώσουμε την ηχογράφηση μέσα σε αυτό το διάστημα. Δεν θα έλεγα ότι βιαζόμασταν, αλλά είχαμε αυτή την προθεσμία. Το να ηχογραφώ στην Umea, όπου έχω το δικό μου στούντιο, σημαίνει ότι μπορώ να κάνω 1.000 λήψεις αν θέλω. Μπορώ να διορθώσω κάθε μικρό λάθος ή να αλλάξω οτιδήποτε θέλω — και το έκανα. Αφιέρωσα πολύ χρόνο στα φωνητικά, επαναλαμβάνοντάς τα τόσο συχνά που δεν θέλω καν να ξέρω πόσες φορές.

Είναι καλό που αυτή η δουλειά γίνεται αντιληπτή.

Δεν λέω ότι είναι καλό ή κακό, απλώς ότι είναι μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση σε αυτό που κάνουμε.

Ένα λάθος είναι να θεωρείς πως όλα γίνονται σκόπιμα

Άκουγα αυτή την πιο τραχιά φωνή και ζωντανά, οπότε έχει ενδιαφέρον να ξέρω πόσο έχεις δουλέψει πάνω της. Παραμένοντας στα τραγούδια που έχουν ήδη κυκλοφορήσει, το "The Rift" είναι ένα από τα πιο αναπάντεχα κομμάτια του άλμπουμ. Έχει μια hardcore punk προσέγγιση και γρήγορες, σχεδόν death-metal κιθάρες — κάτι που είχατε καιρό να κάνετε. Τι σας οδήγησε σε αυτή την κατεύθυνση; Η ανάγκη για αλλαγή ή για πιο γρήγορους ήχους;

Ένα λάθος είναι να θεωρείς πως όλα γίνονται σκόπιμα. Μερικές φορές απλώς γράφεις ένα γρήγορο τραγούδι. Προσπαθούσα να σκεφτώ κάποιο άλλο τραγούδι για σύγκριση: το "Silent Man", για παράδειγμα, είναι αρκετά γρήγορο, αν και όχι τόσο όσο αυτό. Δεν θυμάμαι ποτέ να σκέφτηκα: «Ας γράψουμε ένα γρήγορο τραγούδι». Γίνεται αυτό που χρειάζεται να γίνει. Αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία για μένα είναι η συναισθηματική σύνδεση. Ακόμη κι αν είναι πιο γρήγορο από το συνηθισμένο, πρέπει να διατηρεί την ουσία των Cult of Luna. Γιατί είναι γρήγορο; Επειδή χρειαζόταν να είναι. Δεν νομίζω ότι το σκεφτήκαμε τόσο πολύ. Συνέβη όμως κάτι αστείο. Διάβασα τα σχόλια στο YouTube και έλαβα κάποια προσωπικά μηνύματα. Κάποιος έγραψε "Cult of Mastodon", επειδή του φάνηκε ότι ακούγεται σαν Mastodon. Κάποιος άλλος θεώρησε ότι θυμίζει πρώιμους Killing Joke και ένας άλλος είπε Breach. Ένα σχόλιο ανέφερε μια αίσθηση Russian Circles στο γρήγορο μέρος· ένα άλλο έλεγε ότι ακουγόταν σαν να έπαιζε ντραμς μαζί μας ο Dave Grohl. Έχει ενδιαφέρον να βλέπεις όλες αυτές τις διαφορετικές συγκρίσεις.

Εμένα μου θυμίζει κάπως τους Neurosis στην εποχή του "Enemy of the Sun", όταν απομακρύνονταν από το hardcore.

Πώς γίνεται αυτό; Δεν σε αμφισβητώ· είναι θέμα γούστου. Αλλά δεν είναι αστείο; Αυτές οι μπάντες είναι αμοιβαία ασύμβατες ως συγκρίσεις, με την έννοια ότι δεν μοιάζουν καθόλου μεταξύ τους, κι όμως αυτό ακούει ο κόσμος. Ανέφερες τους Neurosis — ποιο άλμπουμ; Το Enemy of the Sun;

Ναι.

Εγώ δεν το ακούω έτσι, αλλά δεν σε αμφισβητώ. Απλώς έτσι ακούγεται σε μένα.

Έχει ενδιαφέρον να ακούς αυτές τις συγκρίσεις.

Δεν έχει; Συνδέεται με την προηγούμενη ερώτηση για την ερμηνεία. Δεν λέω ότι κάποια από αυτές τις απόψεις είναι λάθος· ο καθένας μπορεί να τις έχει. Αλλά αυτές οι συγκρίσεις είναι αμοιβαία ασύμβατες - οι μπάντες δεν μοιάζουν μεταξύ τους.

Οι άνθρωποι τείνουν να συνδέουν πράγματα με όσα τους είναι πιο οικεία ως συναίσθημα, όχι απαραίτητα επειδή η μουσική ακούγεται παρόμοια.

Ακριβώς. Αυτό μας επιστρέφει στην ερμηνεία και στο πώς βλέπουμε τα πράγματα μέσα από τα δικά μας μάτια. Δεν ξέρω τι άλλο να πω: ήταν απλώς ένα τραγούδι που γράψαμε.

Πάντα προσπαθούσαμε να διευρύνουμε τη μουσική δημιουργία της μπάντας

Προέκυψε λοιπόν φυσικά. Κάτι που πράγματι φαίνεται συνειδητό είναι η συνεργατική σας προσέγγιση. Αυτή τη φορά, στο νέο άλμπουμ συμμετέχουν ο Joe Duplantier των Gojira και ο David Eugene Edwards, γνωστός από τους 16 Horsepower και πολλά άλλα εγχειρήματα. Γιατί επιλέξατε αυτούς τους δύο καλλιτέχνες για τα συγκεκριμένα τραγούδια και πώς ξεκινήσατε να συνεργάζεστε; Ακούω γιατί ταιριάζουν, αλλά πώς προέκυψαν οι συνεργασίες;

Το κάνουμε αυτό εδώ και πολύ καιρό και συνεργαζόμαστε με άλλους καλλιτέχνες από το πρώτο άλμπουμ, ακόμη και πριν από αυτό, όταν είχαμε κυκλοφορήσει μόνο μερικά single. Πάντα προσπαθούσαμε να διευρύνουμε τη μουσική δημιουργία της μπάντας. Νομίζω ότι μία από εκείνες τις πρώτες ηχογραφήσεις είχε ντιτζεριντού και τσέλο, ενώ στο πρώτο άλμπουμ συμμετείχαν τρεις διαφορετικοί τραγουδιστές. Η διεύρυνση του ήχου μας ήταν πάντα η πρόθεση. Η διαφορά τώρα είναι ότι βρισκόμαστε σε θέση να απευθυνόμαστε σε καλλιτέχνες που θαυμάζουμε και εκείνοι να μας δίνουν σημασία και να θέλουν να συνεργαστούν μαζί μας.

Καταλαβαίνω.

Είμαι μεγάλος θαυμαστής του David Eugene Edwards εδώ και τουλάχιστον 25 χρόνια — ίσως όχι ακριβώς 30, αλλά σίγουρα 25.

Γνώριζες, όσο ηχογραφούσατε, ότι οι 16 Horsepower θα επανενώνονταν για ζωντανές εμφανίσεις;

Νομίζω ότι μου το είπε κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων. Είχα εισιτήρια για τη συναυλία στη Στοκχόλμη, αλλά δεν μπόρεσα να πάω, κάτι που ήταν απογοητευτικό. Δεν μένω στη Στοκχόλμη. Αγαπώ τους 16 Horsepower. Δεν μπορείς να μου βάλεις τραγούδι τους που να μην ξέρω. Τους αγαπώ, οπότε αυτό ήταν καταπληκτικό. Με το "One More Day" ήταν λίγο διαφορετικά: ξέραμε ότι αυτό το τραγούδι είχε απόλυτη ανάγκη τη συμβολή κάποιου άλλου.

Όταν συνεργάζεσαι με κάποιον, χρειάζεται να του δίνεις και ελευθερία και κατεύθυνση. Η απόλυτη ελευθερία δεν βοηθά πάντα

Ακούγεται σχεδόν σαν πνευματικός οδηγός, που μπαίνει στο τραγούδι και του δίνει τη δική του κατεύθυνση.

Όταν του το προτείναμε, κάναμε μια υπέροχη συζήτηση και του εξήγησα τι πραγματεύεται το τραγούδι. Μετά ακολούθησε η συνηθισμένη κουβέντα: «Θέλεις να γράψεις τους στίχους ή να τους γράψω εγώ; Ορίστε μερικές προτάσεις». Όταν συνεργάζεσαι με κάποιον, χρειάζεται να του δίνεις και ελευθερία και κατεύθυνση. Η απόλυτη ελευθερία δεν βοηθά πάντα. Το ίδιο ισχύει και για τον Joe. Έχω συμμετάσχει κι εγώ ως καλεσμένος σε αρκετές δουλειές, όταν είχα περισσότερο χρόνο, και χρειάζεσαι κάποιον να σου πει τι αναζητά.

Ένα σημείο εκκίνησης και κάποια όρια, αντί να είναι ανοιχτό κάθε ενδεχόμενο.

Ναι, κάτι πάνω στο οποίο μπορείς να δουλέψεις. Αλλά πάντα λέω: «Αν νιώσεις κάτι, ακολούθησέ το». Ξεκινήσαμε λέγοντας: «Έχουμε αυτά τα δύο μέρη και αυτή είναι η σκέψη μας, αλλά μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις». Όταν ο David μας έστειλε πίσω το τραγούδι, είχε κάνει εκπληκτική δουλειά και το είχε κάνει δικό του. Ουσιαστικά μας έκλεψε το τραγούδι, κι αυτό μου άρεσε πάρα πολύ. Το έχεις ακούσει· το λατρεύω. Με τον Joe, η αφετηρία ήταν διαφορετική. Τον γνωρίζω πολλά χρόνια και πάντα θέλαμε να κάνουμε κάτι μαζί. Ξεκινήσαμε με αυτή την πρόθεση και αυτό το τραγούδι ταίριαξε τέλεια. Του δώσαμε μια ιδέα για το πού θεωρούσαμε ότι θα μπορούσαν να μπουν τα φωνητικά του, αλλά ήταν ελεύθερος να τα βάλει όπου ήθελε.

Τα φωνητικά σας λειτουργούν τόσο καλά μαζί. Οι φωνές σας συμπληρώνουν η μία την άλλη υπέροχα.

Έχει μια πολύ ιδιαίτερη φωνή.

Δεν υπάρχει πια λόγος να έχουμε δισκογραφική εταιρεία

Ανέφερες ότι είχες την ελευθερία να αφιερώσεις τόσο χρόνο στα φωνητικά, επειδή μπορούσες να δουλεύεις με τον δικό σου ρυθμό στην πόλη σου. Αυτό συνδέεται με κάτι που ήθελα να σε ρωτήσω για τη Red Crk, την εταιρεία σου, που κυκλοφορεί κυρίως δικά σας εγχειρήματα και μερικές επιλεγμένες δουλειές. Τι σε οδήγησε σε αυτή την επιλογή;

Δεν υπάρχει πια λόγος να έχουμε δισκογραφική εταιρεία. Αυτή τη στιγμή δεν βλέπω κάποιο πλεονέκτημα στο να συνεργαζόμαστε με κάποιον άλλο. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα μπορούσε να υπάρξει κάποιο, αλλά προς το παρόν έχει νόημα να το κάνουμε μόνοι μας.

Οφείλεται στο ότι το διαδίκτυο διευκολύνει την προσέγγιση του κοινού, αλλά και στο μέγεθος που έχει φτάσει η μπάντα;

Για να είμαι ειλικρινής, τα τελευταία δέκα ή δεκαπέντε χρόνια σχεδόν δεν έχω αισθανθεί ότι ανήκουμε σε κάποια εταιρεία. Δεν νιώθαμε πίεση. Αυτό συνέβαινε πολύ παλιότερα, όταν όντως ένιωθες πίεση… Ειλικρινά, οικονομικά είναι πολύ καλύτερο να το κάνουμε έτσι. Ο κόσμος αλλάζει, και όχι προς το καλύτερο για τους μουσικούς.

Θα ήθελα να σταθούμε λίγο σε αυτό, αλλά πρώτα: η εταιρεία κυκλοφορεί κυρίως τα δικά σου εγχειρήματα, τις δουλειές της μπάντας, τις συνεργασίες σας και τα τελευταία άλμπουμ της Julie Christmas. Αυτό βγάζει νόημα, δεδομένου του πόσο καλά συνεργάζεστε. Τι σας οδήγησε να κυκλοφορήσετε το "Gris Klein" των Birds in Row; Αγαπώ αυτό το άλμπουμ και είναι μία από τις λίγες κυκλοφορίες της Red Crk έξω από τα δικά σας εγχειρήματα.

Είχαμε παίξει μαζί τους παλιότερα και αυτή ήταν η αφετηρία. Το πρότεινε ο Alexis, ο μάνατζέρ μας, ο οποίος αναλαμβάνει επίσης μεγάλο μέρος της καθημερινής λειτουργίας της εταιρείας. Δεν είχαμε αποφασίσει πόσα θα κάναμε πέρα από τις δικές μας κυκλοφορίες ή πόση δουλειά μπορούσαμε να αναλάβουμε. Αλλά οι Birds in Row είχαν έτοιμο ένα άλμπουμ και εμείς είχαμε την οικονομική δυνατότητα να το κυκλοφορήσουμε. Είπες ότι αγαπάς το άλμπουμ· κι εγώ το ίδιο. Δεν υπήρξε πολύ περισσότερη σκέψη: μπορούσαμε να το κάνουμε, εκείνοι ήθελαν να το κάνουμε, οπότε ας το κάνουμε.

Έχουμε αναφερθεί στο πόσο δύσκολοι είναι αυτοί οι καιροί. Μια θεματική που ξεχωρίζει για μένα στις σημειώσεις του νέου σας άλμπουμ είναι η σημασία του να βρίσκεις ανθρώπους με κοινό τρόπο σκέψης και να χτίζεις μια κοινότητα. Θα ήθελα να το εξετάσουμε από δύο πλευρές. Πώς βρίσκεις την αίσθηση της κοινότητας μέσα από τους Cult of Luna και τη μουσική ως διέξοδο; Και πιστεύεις ότι η κοινότητα γύρω από τη σκληρότερη μουσική μεγαλώνει; Το metal και το hardcore φαίνεται να έχουν αποκτήσει ευρύτερη αποδοχή και μεγαλύτερο κοινό τα τελευταία χρόνια. Ποια είναι η δική σου εμπειρία;

Δεν ξέρω αν υπάρχει μία ενιαία κοινότητα. Δεν σε αμφισβητώ· μπορεί να έχεις απόλυτο δίκιο. Μένω σε μια πόλη της βόρειας Σουηδίας που παλιότερα είχε μια τεράστια hardcore σκηνή, την οποία γνωρίζεις. Σίγουρα υπάρχει ακόμη μουσική σκηνή εδώ, αλλά είναι περισσότερο μια κοινότητα όπου όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους, με πολλά καινούργια παιδιά να παίζουν μουσική, τουλάχιστον από τη δική μου εμπειρία. Όταν δίνουμε συναυλίες, πετάμε στην Ευρώπη ή στις ΗΠΑ και συναντάμε ανθρώπους που ανήκουν σε μια κοινότητα η οποία δεν υπάρχει πραγματικά εκεί όπου μένω. Τους συναντάμε μόνο όταν παίζουμε, πράγμα που συμβαίνει πολύ σπάνια. Ελπίζω να έχεις δίκιο ότι μεγαλώνει. Ένα καταπληκτικό στοιχείο αυτού του κοινού είναι η αφοσίωσή του. Φαντάζομαι ότι σε μια πιο εμπορική pop μπάντα μπορεί να φοβάσαι διαρκώς μήπως χάσεις την επικαιρότητά σου: «Παίζω τη σωστή μουσική;». Φυσικά, το metal κοινό δεν θα αγαπήσει απαραίτητα κάθε άλμπουμ ή οτιδήποτε κάνεις, αλλά είναι πιστό. Θα επιστρέψει, θα σε δει ζωντανά και δεν θα σε ξεχάσει. Κάποιες πιο εμπορικές μπάντες βγάζουν έναν τεράστιο δίσκο και μετά εξαφανίζονται με τον επόμενο. Στο metal, σε διαφορετικά επίπεδα, ακόμη και μεγαλύτερες μπάντες που δεν έχουν κυκλοφορήσει κάτι επίκαιρο εδώ και σχεδόν τριάντα χρόνια μπορούν ακόμη να περιοδεύουν και να προσελκύουν κοινό.

Ναι, απολύτως.

Για παράδειγμα, σε κλασικές metal μπάντες όπως οι AC/DC, κανείς δεν θέλει να ακούσει τραγούδια που κυκλοφόρησαν μετά το 1992. Αυτό είναι εκπληκτικό. Δεν λέω ότι είναι κακό: κάθε μπάντα πρέπει να παίζει για όσο θέλει. Το ίδιο ισχύει και για εμάς. Είμαι πολύ ευγνώμων που ο κόσμος αγοράζει τα προϊόντα μας και μας στηρίζει, παρότι δεν είμαστε στο επίπεδο αυτής της μπάντας.

Ίσως φτάσετε εκεί. Ποιος ξέρει;

Α, ναι. Ο κόσμος πράγματι μας στηρίζει. Προερχόμαστε από την underground μουσική και νομίζω ότι ο κόσμος το εκτιμά.

Σύντομα θα περιοδεύσετε με τους Bruit και τους Youth Code, μπαίνοντας στο 2027. Πώς αποφασίσατε να τους προσκαλέσετε να παίξουν μαζί σας;

Είναι και οι δύο καταπληκτικές μπάντες και πραγματικά ανυπομονούμε να παίξουμε μαζί τους.

Έχεις πολλά σε εξέλιξη αυτή τη στιγμή, αλλά υπάρχουν σχέδια για το μέλλον; Ίσως κάποιες νέες συνεργασίες;

Συνήθως κάνουμε τα πράγματα όπως προκύπτουν. Είμαστε ανοιχτοί σε νέες ιδέες, αλλά έχουμε ήδη πολλά προγραμματισμένα για τους αμέσως επόμενους μήνες!

Θα επιστρέψετε σύντομα στην Ελλάδα; Έχετε να παίξετε εδώ από το 2022!

Αλήθεια; Δεν θα έπρεπε να παραπονιέστε, έχουμε να παίξουμε στη Σουηδία εκτός φεστιβάλ εδώ και πολύ καιρό! Σοβαρά τώρα, θα το θέλαμε πολύ, αλλά δεν μπορώ να σου πω κάτι συγκεκριμένο. Σίγουρα έχουμε καιρό να δώσουμε δική μας συναυλία ως επικεφαλής στη χώρα μας, οπότε ποιος ξέρει!

Εντάξει, προς το παρόν τα λέμε στο Damnation! Τέλος, πες ό,τι θα ήθελες για να κλείσουμε τη συνέντευξη και να απευθυνθείς στους αναγνώστες μας!

Να είστε καλοί ο ένας με τον άλλο και να αποσυνδέεστε από το διαδίκτυο!