Cult Of Luna

Ίσως η πιο συνεχής αυξανόμενη σταθερά τόσο σε αυστηρά post metal πλαίσια, όσο και σε αυτά του γενικότερου σκληρού ήχου, είναι αυτή της μουσικής προόδου των Cult of Luna. Η παρατεταμένη ανοδική πορεία τους μπορεί μόνο να περιγραφεί μέσα από την προσωπική εμπειρία. Αφήνοντας απ’ έξω το δίσκο-ορόσημο "Mariner" με τη Julie Christmas, γιατί εκεί μιλάμε για μια αστρική σύμπραξη και σύμπνοια θεόπνευστων καταστάσεων, οι Cult Of Luna με πάρα πολλή δουλειά έχουν επιτύχει αν μη τι άλλο από τη μία να τους αναγνωρίζεται η σκληρή δουλειά τους, από την άλλη πλέον να αναγνωρίζονται ως ένα από τα ισχυρότερα ονόματα της metal μουσικής χωρίς να καπελώνονται από την υποϊδιωματική ταμπέλα τους.

Έπειτα λοιπόν από λίγα χρόνια ησυχίας, οι Cult Of Luna έφεραν τους εαυτούς τους πίσω στα μεγάλα φεστιβάλ. Η συμπωματική ή και, όχι και τόσο, συνεχής μου επαφή με την τρέχουσα ζωντανή τους μορφή, με οδήγησε στο να ερωτευτώ αφ’ ενός μαζί τους ξανά από την αρχή, αφ’ εταίρου στο να είμαι απόλυτα σίγουρη πως κάτι έχει αλλάξει. Μέσα στα ταξίδια μου, συνειδητοποίησα πως η τελευταία παρατήρηση δεν υπήρξε μονάχα δική μου εντύπωση.

Το πρώτο σοκ ήρθε όταν κάτω από την Αυγουστιάτικη πανσέληνο (την περσινή), οι Σουηδοί ανέβηκαν γύρω στα μεσάνυχτα στη σκηνή του Brutal Assault και κατέβασαν το φεγγάρι στη γη. Ο ήχος τους ακουγόταν τεράστιος, λες και είχαν αποφασίσει ότι θα γίνουν το μεγαλύτερο συγκρότημα του κόσμου. Η επιβεβαίωση πως αυτό δεν ήταν μια τυχαία πολύ καλή ζωντανή εμπειρία, ήρθε λίγους μήνες αργότερα, στο φετινό Roadburn Festival, από τη μία με την απόφαση των Cult Of Luna να κάνουν μια επίσκεψη στις παλιές τους κυκλοφορίες, πράγμα που μας χάρισε την πρώτη εκτέλεση του "The Sacrifice", μαζί με ένα σοκαριστικό light show που έφερε χωρίς υπερβολές τρισδιάστατο εφέ. Μια μέρα αργότερα, ταξιδεύουν στα σύγχρονα τραγούδια τους κι εκεί μας συστήνουν για πρώτη φορά το τραγούδι "In The Shadow Of Your Shadow", ανακοινώνοντας λίγο αργότερα και την επερχόμενη κυκλοφορία του ομώνυμου δίσκου. Επειδή δεν χόρτασα, τον Αύγουστο κυνήγησα και την επιστροφή στη ζωντανή εμπειρία του "Mariner" και λίγο πολύ είμαι ακόμη εκεί, στα λιβάδια της Αγγλίας.

Με τις ευυπόληπτες ικανότητες που φέρουν πλέον οι Cult Of Luna στη φαρέτρα τους συναυλιακά, οι προσδοκίες για το νέο δίσκο έχουν φτάσει το αμήν. Και ω, μα πόση ευλογία μπορεί να φέρει στην ψυχή σου οι μεγάλες προσδοκίες να ξεπερνιούνται στο μέγιστο. Το "In The Shadow Of Your Shadow", στέκει σημαδιακό για πολλούς λόγους. Πρώτον, επειδή είναι η πρώτη full length κυκλοφορία των Cult Of Luna με την δική τους δισκογραφική, Red Crk. Δεύτερον, επειδή είναι ο δέκατος δίσκος τους, σηματοδοτώντας πια μια μπάντα μη γεμάτη ζωή και δισκογραφία. Τρίτον, επειδή είναι μάλλον ο καλύτερος τους, και αυτό έρχεται από μια ορκισμένη οπαδό του "Vertikal".

Στα περισσότερα από τα 70 του λεπτά, το "In The Shadow Of Your Shadow" επιδιώκει και καταφέρνει να σε κάνει να μη συνειδητοποιήσεις πότε πέρασε η ώρα - και δίσκοι που επιτυγχάνουν να σε ξεγελάσουν σε σχέση με την ιδιαίτερα μεγάλη τους διάρκεια, φέρουν μέσα τους πολύ ταλέντο. Ίσως, αυτό το επίτευγμα να οφείλεται στο γεγονός πως ο δίσκος και η θεματολογία του είναι τόσο σκοτεινά οικεία. Εντός των στίχων και των θεμάτων της νέας δουλειάς των Cult Of Luna, κυριαρχεί η αυτοπροδοσία. Αυτό το αίσθημα απελπισίας όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με σκοτεινά συναισθήματα τα οποία νομίζαμε ότι είχαμε νικήσει. Η αποδοχή πως δεν είμαστε όσοι ενάρετοι άνθρωποι θέλαμε να πιστεύουμε. Η παραδοχή πως δεν γίνεται να είμαστε για όλους ο καλός της ιστορίας. Η ευθυγράμμιση με την ιδέα πως η συναισθηματική κακοποίηση προς τρίτους ή και τον ίδιο μας τον εαυτό είναι μια λεπτή γραμμή, επικίνδυνα εύκολη να καταπατηθεί συνειδητά ή μη.

Η παρατηρηθείσα πρόοδος των Cult Of Luna συναυλιακά, τελικά βρίσκει πρόσφορο έδαφος και στη δισκογραφική τους προέκταση. Οτιδήποτε αναγνωστεί ως γεγονός από εδώ και πέρα, το επιβεβαίωσα με τον ίδιο τον Johannes Pearsson, στην πολύ πλούσια συνέντευξη μας που θα διαβάσετε εδώ, οπότε μπορείτε να το θεωρήσετε έγκυρο. Τα φωνητικά λοιπόν του Johannes είναι ένα χαρακτηριστικό που ξεχωρίζει ζωντανά και στουντιακά. Τα παρατηρούμε λοιπόν να αγριεύουν άνευ προηγουμένου, με τον Johannes να παραδέχεται πως έριξε περισσότερη δουλειά από ποτέ άλλοτε στο να εξελίξει τη φωνή του, οριακά ίσως και να τραγούδησε περισσότερο από όσο τραγούδησε για όλους τους προηγούμενους δίσκους των Cult Of Luna. Τα αποτελέσματα φαίνονται από το μαινόμενο τέρας που ξεπηδά από τα σπλάχνα του, ένα τέρας που περπατά χέρι χέρι με το μικρό παιδί που γλυκολαλά στα ήρεμα σημεία.

Αυτή η αντίθεση είναι ίσως και αυτή που έχει παρατηρηθεί και πιο έντονα στα κομμάτια που κυκλοφόρησαν ήδη. Το ομώνυμο στέκει σαν μια χαρακτηριστική Cult Of Luna σύνθεση, το "A Way Back" ηχεί σαν ένα post rock παραμύθι που χαρτογραφεί νότες απαλής νοσταλγίας σε έναν αθώο εαυτό,, ενώ το "The Rift" εκπλήσσει όχι μόνο με την αγριάδα των φωνητικών του, μα και με την εντελώς απρόσμενη παρουσία γρήγορων κιθαριστικών riffs που συνομιλούν με το death metal και το punk με έναν τρόπο που οι Cult of Luna δεν είχαν ξανατολμήσει - το κάνουν όμως τώρα ,τιμώντας τη γενέτειρά τους Umeå και τις δυο βασικές μουσικές της παραγωγές.

Ο τρόπος που υιοθετούν στο νέο τους δίσκο οι Cult Of Luna νέες επιρροές και ιδέες μέσα στην τεχνοτροπία με την οποία μας έχουν συνηθίσει κι έχουν ταυτίσει το όνομα τους, είναι αξιοθαύμαστος και στη σωστή ισορροπία γνώριμου - νέου. Το ονειρικό "Breach" αποτελεί μια παραδοσιακή Cult Of Luna σύνθεση, ταξιδεύοντας από ηχοτοπία που κάτι σου θυμίζουν. Σαν να επισκέπτεσαι μια αγαπημένη χώρα, μα το ταξίδι σε φέρνει σε μια νέα πόλη για πρώτη φορά. Η είσοδος όμως σε αυτό το επικό δωδεκάλεπτο που τα κρουστά-σπουδή του Thomas Hedlund εντυπωσιάζουν ενώ τα πλήκτρα του Kristian Karlsson οργιάζουν, συμβαίνει με το γλυκόπιοτο "Landby" και τον συριγμό του στο κλείσιμο που μαρτυρά το θεματικό ζητούμενο της χαμένης αθωότητας.

Παίζοντας με τα νέα φωνητικά που έχει δαμάσει ο Pearsson, το "From Grey To Black" δεν παζαρεύει με το σκοτάδι να αφήνεται να καταπιωθεί ολόκληρο: καμία ένδειξη άσπρου, κανένα γκρι, μόνο μαυρίλα, τέτοια αρχέγονη μαυρίλα που εμένα μου έφερε στο μυαλό το τέλος του κόσμου όπως αυτό το φαντάζομαι να ηχεί ακούγοντας το "Enemy Of The Sun" των Neurosis. Τα riffs επιστρέφουν στο καταληκτικό "The Burial" το οποίο όμως δεν διστάζει να αφιερωθεί και στη μελωδία. Έχουμε συντρόφια το πρώτο Cult Of Luna solo (σοκαρισμένη φάτσα); Άλλο ένα δωδεκάλεπτο έπος που κυλάει σαν ποτάμι, και ίσως λίγο πιο συγκεκριμένα σαν τον Αχέροντα προς τις πύλες του Άδη.

Μέσα στην αποπνικτική θεματική του, το "In The Shadow Of Your Shadow" δεν απομακρύνεται ποτέ από την κοινωνικότητά του. Δεν βλέπει τις σκοτεινές στιγμές ως πρόβλημα και λόγο απομόνωσης, αντιθέτως δοκιμάζει την κοινότητα, τη συνεργασία και τους κοινούς χώρους ως πανάκεια στην απόλυτη καταστροφή της σκοτεινής εσωτερίκευσης. Ποιος καλύτερος τρόπος για την ανύψωση αυτού του θέματος από τις μουσικές συνεργασίες, στις οποίες γενικά οι Cult Of Luna διαπρέπουν. Μπορεί λοιπόν να ισχύει πως "Sadness Will Reign", αλλά φαντάζει ακόμη πιο τρομακτική η βασιλεία της αιώνιας στεναχώριας όταν οι φωνές του Pearsson και του Joe Duplantier των Gojira ενώνονται γκρεμίζοντας τα πάντα στο διάβα τους υπό τις υπέροχες πραγματικά μουσικές ιδέες που εκτείνονται στο συγκεκριμένο τραγούδι.

Αν αυτό πήγαινε να γίνει το αγαπημένο μου τραγούδι μέσα από το νέο δίσκο των Cult Of Luna, χάνει στον τερματισμό από το "One More Day". Εκεί, o Johannes ως άλλος αντιήρωας παίζει την παρτίδα σκάκι με το θεό του θανάτου, προσωποποιημένο από τον αιώνιο David Eugene Edwards, προσπαθώντας να νικήσει για άλλη μια μέρα. Οι ατμόσφαιρες από τους ηλεκτρονικούς ήχους, ο πνιγερός διάλογος των δυο αυτών φωνών και οι ψαλμωδίες του Edwards ενδιάμεσα, στοιχειοθετούν το απόλυτο τραγούδι. Αν σου σηκώνουν την τρίχα στροφές σαν και την παρακάτω:

I speak, but the words decay.
I move, but the air recoils.
Even light refuses me now.
So I become the lie.
I drank from the chalice.
To honor my past.
To fail again"

τότε κατανοείς.

Είτε τραγούδι το τραγούδι, είτε ως ολόκληρος δίσκος, το "in The Shadow Of Your Shadow φέρνει το υποκείμενο αντιμέτωπο με τα βαθύτερα πάθη του. Ακόμη και με αυτή την επίπονα ψυχοθεραπευτική διάσταση της συγκεκριμένης κυκλοφορίας, οι Cult Of Luna καταφέρνουν να δημιουργήσουν ένα έργο ενδυναμωτικό, γεμάτο αυταπάρνηση, από αυτά που η κατακλείδα τους είναι να επιμένεις στη ζωή για να βγεις καλύτερος, ακόμη και κόντρα στο σύμπαν το ίδιο, ακόμη και κόντρα στον ίδιο σου τον εαυτό. Η πηγαία και ειλικρινής δύναμή του, φωλιάζει σαν αυτόφωτο τζάκι στις ψυχές που δεν θα φοβηθούν να βουτήξουν στο κατάμαυρο σκοτάδι του. Το να νικάς τις χειρότερες πτυχές και στιγμές σου, μοιάζει πραγματικό μόνο όταν αποδεχτείς πως αυτή η νίκη δεν αποτελεί μια τελική και συνεχή κατάσταση, αλλά ένα αιώνιο πισωγύρισμα και αναδιαπραγμάτευση με μοναδικό ζητούμενο το να είσαι στο τέλος, μισό βήμα πιο μπροστά απ’ ότι πιο πίσω. Κι είναι ευχής έργον που αυτός ο τόσο αβάσταχτος ρεαλισμός απέκτησε τον προσωπικό του ήχο σε αυτό το δίσκο.

Bandcamp