Thrown

All of a sudden everyone’s a critic
You really think I care if you don’t fuck with it?

Έτσι ξεκινάει ο δίσκος. Προσωπικό μήνυμα, στάση ζωής, οργή που δε μαζεύεται με τίποτα ή μια δήλωση σκοπού για την πορεία των Thrown; Η συνέχεια ίσως δίνει τη δική της απάντηση, ίσως όμως και όχι. Μπορεί απλώς να αναδιατυπώνει την ακριβώς ίδια σκέψη. Μήπως τελικά δε φτάνει να τα λέμε όλα μόνο μια φορά;

You think I give a shit? Never did, never will

Οι Σουηδοί παίζουν nu metal μέσα από ένα ηχητικό πρίσμα σύγχρονου σκληρού metalcore. Το παρουσίασαν πρώτη φορά με το EP "Extended Pain", το έστειλαν παντού με το πρώτο άλμπουμ "Excessive Guilt" και δεν αλλάζουν τίποτα τώρα με το "Unwanted". Ίσως ναι λοιπόν. Ίσως να μη φτάνει πάντα η μόνο μια φορά.

Από αυτό το τελευταίο έρχομαι να πιαστώ και να ξετυλίξω το κουβάρι του δίσκου. Όχι ότι είναι ιδιαίτερα μπλεγμένο, ο προσανατολισμός είναι εντελώς ξεκάθαρος και σταθερός σε όλα τα 21 λεπτά που διαρκεί: groove, τσίτες στην ενέργεια, σπασίματα, electronics και αρκετό crossover σε hip hop. Τα χαρακτηριστικά πάνω κάτω δηλαδή που είχαν και στο πρώτο άλμπουμ. Άντε να πούμε ότι είναι κάπως περισσότερα τώρα τα hip hop και ότι είναι διαφορετική η παραγωγή. Όσον αφορά την παραγωγή όμως, στο προηγούμενο μου άρεσε περισσότερο. Εδώ μπορεί να ακούγονται όλα μεγαλύτερα αλλά το αποτέλεσμα ταιριάζει περισσότερο σε ένα υπερ-επεξεργασμένο djent-like ύφος παρά στα nu metal χωσίματα των Thrown.

Αλλά θα το πούμε δυνατά και καθαρά: Δεν. Μας ενοχλεί. Καθόλου που έμειναν σταθεροί στη βάση τους. Μη σας πω το αντίθετο… Ακούγοντας το δίσκο είναι γεμάτος ευκαιρίες για πέρασμα σε μελωδικά ρεφρέν που θα πολλαπλασίαζαν τα clicks και τα views για πλάκα! Αλλά πεισματικά εκεί οι Σουηδοί, δεν αφήνουν ούτε δευτερόλεπτο την οργή στην άκρη. Respect.

Ο δίσκος είναι σε ένα σχετικά σταθερό επίπεδο, δεν έχει έντονα πάνω κάτω στη ροή του. Ok, τα "Critic", "Doing Great", "Split" (πολύ κομματάρα), "Hard Times" και "Subpar" μάλλον ξεχωρίζουν κάπως αλλά αν δίπλα τους ακούσεις οποιοδήποτε άλλο κομμάτι δε θα χάσεις κάπου. Ε, αυτό ταυτόχρονα είναι η δύναμη κι η αδυναμία του. Αν από τα 11 κομμάτια του δίσκου έλειπαν κάποια οποιαδήποτε τρία σε ένα play, πέρα από αυτά που έχω ξεχωρίσει, δε θα με χάλαγε καθόλου. Αν από την άλλη έσκαγε ένα από τα τρία αυτά κομμάτια σε κάποιο club ή live τους (παρεμπιπτόντως οι άνθρωποι τα σπάνε στη σκηνή) παίζει να ήταν το highlight της βραδιάς. Αντιφατικό, το καταλαβαίνω, αλλά έτσι είναι!

Εν κατακλείδι έχουμε 21 επιπλέον λεπτά Thrown, πράγμα που σημαίνει ότι το setlist μεγαλώνει και γίνεται ακόμα πιο γαμάτο. Το ότι θα κυριεύσουν κάποτε τον κόσμο το ξέραμε ήδη, δεν είναι κάτι καινούργιο. Αυτό που μάθαμε τώρα, είναι ότι έχουν σκοπό να το κάνουν με τον δικό τους και μόνο τρόπο!