Elwood Stray

Τα έχουμε ξαναπεί πολλές φορές για το Γερμανικό metalcore. Αν βγάλουμε απέξω Αμερική και Βρετανία είναι, μάλλον, η πιο γεμάτη και δυνατή σκηνή. Διαχρονικά. Οι Elwood Stray τώρα, είναι αρκετά καινούρια προσθήκη στον εν λόγω κατάλογο αλλά, παρά τα μόλις δύο άλμπουμ, έχουν ήδη ξεχωρίσει μέσα στο χαμό που γίνεται στη χώρα τους.

Το πρώτο στοιχείο που ξεχωρίζει κάποιο είναι η πολύ καλή φωνή που κερδίζει το στοίχημα γιατί στηρίζεται στις δυνατότητες και όχι στην εύκολη λύση του autotune. Το δεύτερο έχει να κάνει με τις συνθέσεις που έχουν μερικά σημεία αναφοράς λίγο διαφορετικά. Υπάρχουν κάποια riff που ξεφεύγουν λίγο από τις τυπικές metalcore φόρμες. Και υπάρχουν τέτοια και στο καινούργιο τους άλμπουμ, "Descending". Χαρακτηριστικό είναι το "Nevermind" που ψιλο-πανκίζει, ψιλο-ροκίζει, ψιλο-Rob-Zombieζει. Γενικά βέβαια αυτό που κυριαρχεί είναι η αγάπη για τη μουσική των υστέρων Architects. Και όταν λέω υστέρων, εννοώ των "For Those That Wish To Exist" και του τελευταίου.

Τα ρεφρέν είναι τέρμα κολλητικά, χρειάζονται πολύ λίγες ακροάσεις για να μάθεις να τα τραγουδάς, ενώ δεν υπάρχει κακό η αδιάφορο τραγούδι. Τα breakdown καλοστημένα, και παρά το ότι μπορείς να προβλέψεις πότε έρχονται, ανεβάζουν πραγματικά τα κομμάτια λειτουργώντας σωστά ως focus points. Η παραγωγή ταιριάζει απόλυτα με τον προσανατολισμό της μουσικής που γράφουν οι Elwood Stray και μοναδικό μικρό ψεγάδι βρίσκω στο ταμπούρο που θα ήθελα να είναι λίγο πιο δυναμικό.

Στην κατηγορία κομμάτια που ξεχωρίζουν, που φυσικά είναι απαραίτητα γιατί χωρίς αυτά δεν θα έρθει κάποιο σε επαφή με τη μουσική της μπάντας (ειδικά σε αυτή τη μουσική), είναι το "Error", που έχει και blegh - λατρεύω τα blegh, sorry αλλά ναι, τα λατρεύω - το τέρμα πιασάρικο "Shattered", το "Nevermind" που λέγαμε και πριν, αλλά και το γεμάτο ενέργεια «σφηνάκι» "Ivory Tower".

Το περίεργο με αυτό το άλμπουμ είναι ότι κλείνει στα είκοσι οκτώ λεπτά όλα κι όλα. Που, εντάξει, είναι λίγα. Δε μιλάμε και για τίποτα πάνκιδες βλέπεις, που τότε θα ήταν πολύ ok! Από την άλλη να σου πω την αλήθεια, αν τόσα είχαν να πουν, τόσα να πουν. Αρκεί αυτά να είναι καλά. Που ναι, ευτυχώς, είναι.