Foo Fighters

Η ζωή του Dave Grohl τα τελευταία χρόνια είχε αρκετές δυνατές αναταραχές. Πριν από το “But Here We Are” είχαν φύγει από τη ζωή – ας πούμε φυσιολογικά – η ηλικιωμένη μητέρα του, αλλά εντελώς αναπάντεχα και απότομα και ο ντράμερ των Foo Fighters ο Taylor Hawkins, σε μια είδηση που τότε μας είχε σοκάρει απολύτως. Πριν από τον τωρινό δίσκο, μάθαμε από τον ίδιο τον Dave ότι απέκτησε ένα παιδί εκτός του γάμου του, με όλα τα επακόλουθα που μπορεί να έχει αυτό για την προσωπική του ζωή. Σίγουρα δεν έχει περάσει πολύ όμορφες στιγμές.

Όπως μας είχε φανεί ότι οι δυσκολίες που πέρασε πριν μερικά χρόνια τον ακολούθησαν και στη δημιουργική πορεία της μπάντας του, το ίδιο μας φαίνεται και τώρα. Το ύφος του “Your Favorite Toy” των Foo Fighters θα μπορούσε να εξηγηθεί από την ψυχολογική κατάσταση του αρχηγού τους. Ο δίσκος ηχεί σαν ένα όχημα μέσω του οποίου οι δημιουργοί του επιθυμούν να εξωτερικεύσουν κάποιον συσσωρευμένο θυμό ή κάποια εσωτερική οργή. Το συγκρότημα πατάει το γκάζι από τις πρώτες κιόλας στιγμές και το αφήνει σε πολύ λίγες στιγμές.

Το εναρκτήριο “Caught In The Echo” έχει groove και έναν Dave να ουρλιάζει λίγο παραπάνω από το κανονικό του (ναι, γίνεται κι αυτό). Στο “Of All The People” οι κιθάρες εντείνουν αυτό το αίσθημα ωμότητας και αγριάδας. Το "Your Favorite Toy" έχει και λίγα πλήκτρα για να ξεγελάσει, αλλά και τη Harper Grohl να αβαντάρει τα ουρλιαχτά του μπαμπά της. Ένα πράγμα που φαίνεται από τις πρώτες κιόλας ακροάσεις είναι ότι ο ήχος είναι αρκετά κομπρεσαρισμένος, σε σημείο που προσωπικά να μη μου αρέσει κιόλας. Ίσως με αυτή την προσέγγιση ήθελαν να βγάλουν αυτό το πιο πρωτόγονο συναίσθημα που κυριαρχεί στον δίσκο, στα αυτιά μου πάντως δεν ακούγεται πολύ ευχάριστο.

Το "Window" είναι ένα πολύ ευχάριστο μελωδικό διάλειμμα στο οποίο ο Grohl βγάζει μια γλυκύτητα την οποία μας έχει ξανακεράσει σε σπουδαίες στιγμές του παρελθόντος του. Ίσως το πιο καλό κομμάτι στον δίσκο, χωρίς να είναι και φανταστικό. Μια καλή παρέα σε αυτό είναι και το "Unconditional" που είναι διαφορετικό από το γκαζωμένο ύφος του δίσκου, έρχεται από άλλο στυλ και έχει ωραίο, ταξιδιάρικο ρεφραίν. Τα "If You Only Knew" και "Child Actor" περνάνε ελαφρώς αδιάφορα στη ροή του “Your Favorite Toy”. Το "Spit Shine" είναι η πιο punk στιγμή, με τις κιθάρες να ξυρίζουν.

Ένα νέο στοιχείο στο “Your Favorite Toy” είναι ότι πρόκειται για τον πρώτο δίσκο με τον Ilan Rubin στα τύμπανα, μιας και η συνεργασία με τον Josh Freese έληξε άδοξα κρατώντας μόνο για δυο χρόνια. Ο «μικρός» εδώ δείχνει το ταλέντο του και φέρνει στο τραπέζι την εμπειρία του από την πολυετή του παρουσία στους Nine Inch Nails. Ο Rubin προσφέρει την απαραίτητη δύναμη που πρέπει να έχει αυτός που κάθεται στο kit των Foo Fighters. Στο "Amen, Caveman" θαυμάζουμε τις δυνατότητές του να διαφοροποιήσει ένα κομμάτι. Το "Asking for a Friend" εντάσσεται στην κατηγορία αυτών που έχουμε ξανακούσει τους Foo Fighters να κάνουν στο παρελθόν τους, αλλά με καλύτερο τρόπο.

Το “Your Favorite Toy” ακούγεται σαν ένας δίσκος αποσυμπίεσης, ένα δημιούργημα εξαγνιστικό ίσως της ψυχολογικής κατάστασης στην οποία είχε βρεθεί ο Dave Grohl πριν από τη δημιουργία του. Είναι μέχρι σήμερα ο μικρότερος σε διάρκεια δίσκος τους, χωρίς όμως να ακούγεται τόσο «ξεκούραστα» όσο μπορεί να υπονοεί αυτό. Η οργή και η ωμότητα αποτελούν την κινητήριο δύναμή του, πηγαίνοντας τον ακροατή πίσω στις πολύ πρώτες μέρες του ομώνυμου δίσκου ηχητικά, αλλά δυστυχώς όχι και ποιοτικά (αγαπάμε ντεμπούτο). Ίσως να αποτελεί και μια συνειδητή προσπάθεια για επιστροφή στις ρίζες. Ο καλός μας Dave μπορεί και καλύτερα.