157frq

Το "αν σου αρέσει το τάδε, άκου αυτό" είναι δύσκολη πίστα για μένα. Προφανώς καταλαβαίνω τη χρησιμότητα και τη λογική του, πολύ περισσότερο σε κουβέντες με παρέες που γούστα και μήκη κύματος συγκλίνουν σε σεβαστό βαθμό. Από την άλλη, όταν το χαρτί περιλαμβάνει κάποιο βαρύ όνομα στο πρώτο μέρος του και πέφτει στο πλαίσιο ενός δελτίου τύπου ή μιας παρουσίασης, στα μάτια μου, οι πιθανότητες να στραβώσει το πράγμα αυξάνονται κατακόρυφα.

Για κάθε εξαίρεση στον κανόνα, οι αριθμοί στο τεφτέρι μου δίνουν κάνα-δυο περιπτώσεις που η σύνδεση δεν υπάρχει σε ικανοποιητικό βαθμό συν άλλες τόσες που ποιοτικά απέχουν ένα χάος από τα πάνω ράφια. Τραβηγμένο; Ίσως, αν και μάλλον ελάχιστα. Υποκειμενικό; Αναμφισβήτητα, έτσι πάνε όμως αυτά. Όπως και να έχει, αν κάπως, κάπου, κάποτε, κάτι σου είπαν οι πρώτοι δύο δίσκοι των Korn, πέτα όλα τα παραπάνω και δώσε μία ευκαιρία στους 157frq.

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, η αναφορά περιέχει μόνο τα συγκεκριμένα άλμπουμ της συγκεκριμένης μπάντας. Αν το μυαλό σου κάνει αυτόματα συνδέσεις και μπεις περιμένοντας κάτι από τη μετέπειτα πορεία τους ή κάτι που να ακολουθεί τους άγραφους κανόνες του nü-revival, θα χάσεις πανηγυρικά. Η λογική είναι στεγνά αντιεμπορική. Τα shoegaze-ish περάσματα απουσιάζουν εκκωφαντικά. Οι πρωτοκλασάτοι καλεσμένοι ομοίως. Η παραγωγή ούτε καν γυαλίζει.

Οι διαθέσεις παίζουν άγρια από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Τα ρυθμικά κινούνται αυστηρά γύρω από μέσες ταχύτητες. Ο τόνος της κιθάρας αφήνει μια απολαυστικά ματωμένη αίσθηση. Η φωνή δεν ξανοίγει ποτέ, πηγαίνοντας από γνήσιο μίσος σε απόγνωση και πάλι πίσω. Κανένα περιθώριο για χαλάρωση. Καμία ελπίδα στον ορίζοντα. Αν θυμήθηκες τις δύο υπέρ-υποτιμημένες τελευταίες δουλειές των αδικοχαμένων Blood Youth, έχεις το σεβασμό μου, αλλά σκέψου ξανά.

Με δεδομένη την κατάσταση της σκηνής (sic) εδώ και μερικά χρόνια, η κατεύθυνση του κουαρτέτου από το Μίσιγκαν μοιάζει καταδικασμένη. Η βιομηχανία πλασάρει νοσταλγία και όμορφα πρόσωπα. Ο κόσμος, στη συντριπτική του πλειοψηφία, θέλει μεγάλες μελωδίες και στιλιζαρισμένο πακέτο. Στο "A World I Was Never A Part Of" δεν θα βρεις κάτι από αυτά. Το παρελθόν λειτουργεί ως σημείο αναφοράς, όχι σχέδιο προς αντιγραφή. Το σκοτάδι δεν κρύβει τίποτα το θελκτικό.

Τα χτυπήματα διαδέχονται το ένα το άλλο επί τριάντα λεπτά. Η ροή δεν αφήνει παρά ελάχιστες στιγμές για ανάσες. Το ιντερλούδιο από την παιδική χαρά στέκεται σαν άψογος φόρος τιμής. Ο επίλογος μπορεί να διαβαστεί είτε σαν αναπάντεχη φωτεινή ανατροπή, είτε σαν κόψιμο σε μαύρο ταινίας τρόμου. Σε τελική ανάλυση, γιατί να συστηθείς ευγενικά στις μάζες όταν έχεις τη δυνατότητα να ορμήσεις πάνω τους και να πάρεις μαζί σου όσους περισσότερους μπορείς;