concealer.

Λέω να το πάρουμε απόφαση πια ώστε να σταματήσει να μας σοκάρει κάθε τρεις και λίγο. Μιλάω για το γενικότερο early zeros revival κλίμα που τρέχει, επαναφέροντας όλο και περισσότερα μουσικά ρεύματα του τότε. Αυτό που λίγο με μπερδεύει όμως, μη σας πω ψέματα, είναι το αν απευθύνεται κυρίως στον ίδιο αυτό κόσμο που τα στήριζε και τότε ή σε εκείνα που δεν πρόλαβαν καλά τις εν λόγω μέρες αλλά έζησαν τον απόηχο τους, ή ακόμα πιο ανεξήγητα αν έρχεται να πιάσει αυτά που στο τότε ήταν εκεί αλλά σνόμπαραν ή αγνοούσαν. Τέλος πάντων, θέμα για άλλη συζήτηση, καλή ιδέα για άρθρο ίσως.

Οι concealer. είναι μια αρκετά καινούργια μπάντα από το Ορλάντο αλλά με ήδη θετικό πρόσημο από τις πρώτες δύο, μικρής διάρκειας,  κυκλοφορίες "Dissonance (All That Keeps Me Away)" και "(Tarnished/Ableedingsky)". Οι όποιες αδυναμίες είχαν κυρίως να κάνουν με το μονοκόμματο του υλικού - κάτι που όμως κρύβονταν από τις μικρές διάρκειες, αλλά και τον σχετικά θαμπό ήχο που έχανε σε ζωντάνια - δίνοντας όμως μια underground πτυχή στην αισθητική, ήταν εκεί αλλά δεν μπορούσαν να αλλοιώσουν τις σημαντικές προοπτικές, την εκρηκτική ενέργεια και το ταλέντο της μπάντας. Έτσι ο πρώτος ολοκληρωμένος δίσκος των concealer. είχε σοβαρές πιθανότητες να τραβήξει αρκετό ενδιαφέρον πάνω του.

Με λίγα λόγια δε μας εκπλήσσει καθόλου ούτε ο - τηρουμένων πάντα των αναλογιών - ντόρος που κάνουν αυτή τη στιγμή, ούτε το ποσό καλό είναι το "This Room Could Be Heaven". Αλλά ας πούμε πρώτα τα βασικά, όπως σε τι χώρο κινείται το όνομα concealer. Λοιπόν, η βάση του ήχου τους στέκεται στο zeros melodic metalcore/screamo/post-hardcore, αλλά οι προεκτάσεις που απλώνει φτάνουν σε αρκετά διαφορετικά στοιχεία, κάποια του σήμερα μα τα περισσότερα του τότε. Εκεί βρίσκεται και το πρώτο σημείο προόδου που δείχνουν σε σχέση με τις αρχικές τους δουλειές.

Όλα ξεκινούν από τον διαφορετικό τρόπο που δούλεψε η μπάντα πάνω στη σύνθεση νέου υλικού. Σε αντίθεση με παλιότερα, μαζεύτηκαν όλοι μαζί, κλείστηκαν σε ένα στούντιο και γράψανε μουσική ως ομάδα αντί για μεμονωμένες μονάδες. Ε, αυτό ακούγεται. Η πολύπλευρη ανάπτυξη κάθε κομματιού, μέσα σε ένα πλαίσιο αξιοζήλευτης συνοχής, ομαλών μεταβάσεων ανάμεσα στα διαφορετικά στοιχεία αλλά και αρμονικής συνύπαρξης των διαφορετικών επιρροών που τα ορίζει, είναι το κυρίαρχο χαρακτηριστικό του δίσκου. Ο τρόπος που περνάνε από τα σκληρά metalcore μέρη στο ατμοσφαιρικό shoegaze, του "Vanity, A Fractured Promise" είναι πολύ οργανικός κι εντελώς αβίαστος. Τα πιο Gojira και Meshuggah riff που έχουν ενσωματώσει στο songwriting είναι τόσο καλοδουλεμένα που σχεδόν δεν καταλαβαίνεις πότε και από πού έρχονται.

Φυσικά οι επιρροές τους είναι αντιληπτές, και σε όποιο έχει ουσιαστική επαφή με το core των zeros θα έρθουν σίγουρα στο μυαλό ονόματα όπως οι Norma Jean, οι The Dillinger Escape Plan, οι Underoath, οι The Devil Wears Prada και Poison The Well. Αυτά μαζί με τους μόνιμους πατέρες του σημερινού modern metal Deftones και τους πρωτεργάτες του djent θα δώσουν μια καλή ιδέα σε ποια απευθύνονται οι concealer.

Ταυτόχρονα η παραγωγή του δίσκου έχει βελτιωθεί σημαντικά από τις προηγούμενες κυκλοφορίες τους. Όχι μην ανησυχείς δεν αφομοιώθηκε από το μοντέρνο ισοπεδωτικό μοντέλο του εκατόν τριάντα δίσκοι - ένας ήχος, αλλά έχει αποκτήσει πιο ποιοτικά χαρακτηριστικά. Καλύτερη μίξη, η οποία δίνει χώρο στα όργανα κρατώντας όμως τη φωνή στο κέντρο, ακόμα και στις φανερά shoegaze στιγμές. Η ωμή επιθετικότητα στον τόνο της κιθάρας είναι εδώ, αλλά ταυτόχρονα καταφέρνει το να μην αχρηστεύει το αυτί - ξέρεις τι εννοώ, αυτές τις παραγωγές που είσαι υποχρεωμένο να ακούς αποκλειστικά σε χαμηλές εντάσεις μπας και γλιτώσεις το θάνατο από πονοκέφαλο - και όλα αυτά χωρίς να χάνουν καθόλου το oldschool πρόσημο.

Ο δίσκος κοιλιά δεν κάνει, δεν υπάρχει μισό filler (οι κακές γλώσσες λένε ότι δε χωρούσε στα 28 λεπτά, η ζωή λέει ότι χωρούσε και σε δέκα), αλλά μπορώ να διαλέξω αγαπημένα και χωρίς πολλά πολλά ζόρια. Λοιπόν, το "Claymore" για την ωραία ρυθμική ανάπτυξη και τα βαθιά djent κοψίματα, το "Color Slowly Fading" γιατί αγαπάμε τα zeros πολύ, το "A Quiet Ending" γιατί γουστάρουμε το χάος μα και τα φρέσκα breakdown, καθώς και το ομώνυμο γιατί εδώ που τα λέμε, μαθηματικά σπουδάσαμε. Α, και γιατί Deftones…

Συνολικά οι concealer. παίζει να κυκλοφόρησαν το core ντεμπούτο της χρονιάς so far. Τί παίζει δηλαδή, αδυνατώ να βάλω κάτι άλλο κοντά του στη συζήτηση, όσο κι αν ψάχνω. Το τί πορεία θα διαγράψουν τα επόμενα χρόνια εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, που ίσως μάλιστα να μην κι όλοι στα χέρια τους, αλλά προς το παρόν σηκώνουν φασαρία και δικαίως!