The Paradox Twin

Οκτώ χρόνια πέρασαν αισίως από τότε που ο Danny Sorrell πρωτοσυστήθηκε ως The Paradox Twin και μας εξέφρασε τις υπαρξιακές του ανησυχίες μέσα από τους ήχους και στίχους του ντεμπούτου "The Importance Of Mr. Bedlam". Δεν είναι καθόλου εύκολη δουλειά, αλλά με το καλημέρα ο Danny απέδειξε όχι μόνο την συνθετική του δεινότητα και την στιχουργική του επάρκεια, αλλά και την ικανότητα να φέρνει εις πέρας το αρχικό του όραμα ως εκτελεστής (κιθάρες, πλήκτρα, προγραμματισμός) και τραγουδιστής με χαρακτηριστική χροιά και τρόπο έκφρασης, προσφέροντας πλήρη ταυτότητα στην μουσική του.

Η στιγμή κατά την οποία σχεδόν όλα τα υποψιασμένα μάτια και αυτιά της ευρύτερης prog rock σκηνής στράφηκαν πάνω του(ς), ήταν το "Silence From Signals", που ήρθε σαν την πιο ευχάριστη έκπληξη σχεδόν ενάμιση χρόνο μετά την πανωλεθρία του Covid: ένα album - θρίαμβος για την μπάντα, για το 2021 και για την μουσική γενικότερα.

Είτε λόγω αγνής καλλιτεχνικής τιμιότητας, είτε λόγω δυσκολιών και εμποδίων, οι The Paradox Twin δεν εκμεταλλεύτηκαν το momentum του "Silence…" και σιώπησαν για τεσσεράμισι χρόνια, όπου και επέστρεψαν αιφνιδίως με την τρίτη κατάθεσή τους, το "A Romance Of Many Dimensions", ένα concept album που διαπραγματεύεται τον εθισμό, την μοναξιά και την απομόνωση που δημιουργεί η ολοένα αναπτυσσόμενη ψευδαίσθηση ζωής σε ψηφιακούς κόσμους.

Ο πρωταγωνιστής βρίσκει σκοπό ζωής σε κάθε log in στο ψηφιακό του κόσμο και στο παιχνίδι που του δίνει λόγο ύπαρξης ("I am the king of all"), ενώ κάθε φορά που αποχωρίζεται την οθόνη του, δεν νιώθει πλέον τίποτα, ενώ ταυτόχρονα νιώθει ο ίδιος ένα τίποτα ("I am the king of no one but me"). Η αναγνώριση, η ζεστασιά, ακόμα και η αγάπη, μεταφράζονται σε pixels και bytes, ενώ στην πραγματική διάσταση, δεν έχουν συνάλλαγμα και σημασία.

Ο Βρετανός στιχουργός και συνθέτης κρατάει μια προσωπική, εσωτερική στάση στο θέμα, τονίζοντας περισσότερο την θλίψη και τον μηδενισμό που προκύπτουν από το, κατά τα άλλα, σοβαρότατο αυτό ζήτημα της σύγχρονης εποχής και έξυπνα δεν μανιφεστοποιεί μια κατάσταση που παραμένει φλέγουσα εδώ και πολλά χρόνια και μάλλον δεν έχει βρεθεί στο peak της ακόμα. Η θλίψη και η απόγνωση είναι βασικά χαρακτηριστικά στην μουσική και στον λόγο των The Paradox Twin εξ αρχής, εδώ όμως ο δημιουργός έχει ένα λόγο παραπάνω να εξορκίσει άσχημες και δύσκολες στιγμές μέσω του δημιουργήματός του, αφού ένας από τους σοβαρούς λόγους που τον κράτησαν μακριά από την κυκλοφορία αυτής της τρίτης δουλειάς για τόσα χρόνια, ήταν η απώλεια της αδερφής του.

Μουσικά λοιπόν, το "A Romance Of Many Dimensions" είναι ακόμα πιο σκοτεινό, ακόμα πιο μελαγχολικό από τις προηγούμενες κυκλοφορίες. Όλα τα χαρακτηριστικά της μπάντας είναι εδώ: ο λυρισμός και η θλίψη που φέρνουν στο μυαλό την μεταγενέστερη αντίστοιχη εποχή των Anathema, τα δυναμικά riffs και οι εξάρσεις που κινούνται πιο πολύ στο σύγχρονο prog πεδίο των Leprous χωρίς όμως τις πολύπλοκες δομές και μετρήματα, ο μεταμεσονύχτιος, ποιητικός ρομαντισμός που αποπνέει ο ήχος των Wolverine - όλα αυτά ως επιρροή και έμπνευση, πάντα με την προσωπική σφραγίδα του Sorrell. Μαζί του για άλλη μια φορά, ο Graham Brown στα τύμπανα, σταθερος συνεργάτης από το "Silence From Signals", ενώ το μπάσο (όπως και την μίξη του ήχου), έχει αναλάβει ο John Mitchell, στη θέση της Diane Fox που συναντούσαμε στα προηγούμενα δύο albums. Τέλος, τα γυναικεία φωνητικά έχει αναλάβει η Sarah Bayley, η οποία αποδίδει επαρκώς στον ρόλο της, αν και δεν συγκρίνεται με την μαγική ερμηνεία της Nicole Monique Johnson που ήταν βασικός παράγοντας για το "Silence…" να είναι η πιο δυνατή στιγμή της μπάντας μέχρι σήμερα - και να παραμένει έτσι.

Χωρίς να έχει κακή στιγμή το album, με την ατμόσφαιρα να παραμένει πρωταγωνιστική και την ειλικρίνεια των τραγουδιών να είναι αφοπλιστική, το "A Romance Of Many Dimensions" δεν μου προσφέρει τη διάθεση να επαναλάβω ακροάσεις και να ξεχωρίσω αγαπημένες συνθέσεις, ενώ ταυτόχρονα δεν με προδιαθέτει να σταματήσω να το ακούω εφόσον έχω επιλέξει να παίξει στα ηχεία μου. Αν θα έπρεπε να επιλέξω στιγμές του, θα έλεγα το "Null The System", που παρέχει όλη τη διάθεση και ατμόσφαιρα του album σε ένα τραγούδι και έχει κολλητικό chorus ("Can you read me by design? I’ll meet you by the sun, I am eating all the darkness") και το πανέμορφο "If Else" που παραπέμπει άμεσα στο "Silence From Signals" ηχητικά, ενώ ταυτόχρονα φέρνει πολύ ευχάριστα στο νου τους The Gathering, από τον ρυθμό και τα κρουστά του, μέχρι το πιάνο και τα effects του.

Αν και παραμένω μεγάλος λάτρης του προηγούμενου album τους και εκείνο θα πρότεινα χωρίς δεύτερη σκέψη σε κάποιον που θα ήθελε να γνωρίσει το σύμπαν των The Paradox Twin, το "A Romance Of Many Dimensions" δεν είναι ακριβώς βήμα πίσω, δεν αντιγράφει το "Silence From Signals" και σίγουρα δεν πάει τον ήχο της μπάντας μπροστά. Ας πούμε πως η ύπαρξή του είναι τίμια και σημαντική στο αφήγημα του Danny Sorrell και πως αν το αφουγκραστούμε, θα βρούμε τις στιγμές που ενδεχομένως μας αγγίξουν και μας συνδέσουν με αυτό - ίσως να βρούμε και όσα κομμάτια του εαυτού μας έχουν χαθεί σε ψηφιακούς κόσμους και έχουμε ανάγκη να επιστρέψουν σε μας, για να νιώσουμε λίγο πιο ολοκληρωμένοι. Πιστεύω στην σημαντικότητα αυτού του καλλιτέχνη και είμαι σίγουρος πως ακόμα πιο μεγάλα και σημαντικά πράγματα έρχονται από εκείνον, μέσα από τον Παράδοξο Δίδυμο εαυτό του.

Bandcamp