Metal Church

 Είναι Ιανουάριος του 1990 και ο Ανδρέας Τσουρινάκης από το μικρόφωνο του Top FM κάνει τον απολογισμό του thrash για το 1989. Εγώ, με το δάχτυλο στο "rec" του φορητού κασετοφώνου, περιμένω το σύνθημα για να καταγράψω το αφιέρωμα. Ξαφνικά, σκάει το "The Spell Can’t Be Broken". Εκείνη η απόκοσμη εισαγωγή, τα riff που έκοβαν σαν ξυράφια και η φωνή του συγχωρεμένου πλέον Mike Howe που σε στοίχειωνε. Αυτό το «ξόρκι» των Metal Church δεν έσπαγε ποτέ. Έμενε  φυλακισμένο. Μια μπάντα που η μοίρα την είχε πάντα στο «παρά πέντε» της κορυφής, παρά τη συνθετική ιδιοφυΐα του Kurdt Vanderhoof και την μοναδική κιθάρα του John Marshall που τότε κρατούσε το βασικό ρόλο.

Έπρεπε να φτάσουμε στο 2026 λοιπόν, για να ειπωθεί πια επίσημα. Το «ξόρκι» έσπασε. Και το έσπασαν οι ίδιοι με το "Dead To Rights". Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με μια «τίμια» προσπάθεια βετεράνων, αλλά με μια επίθεση από αυτές που συμβαίνουν μια φορά στα 30 χρόνια. Ο Kurdt Vanderhoof, αφού εξασφάλισε δύο μεταγραφές αεροδρομίου, τον David Ellefson της φήμης των Megadeth στο μπάσο και τον Ken Mary των Flotsam and Jetsam στα τύμπανα, αποφάσισε να διδάξει πώς παίζεται το παιχνίδι σήμερα. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα crossover album (όχι φυσικά με την έννοια των D.R.I) που συνδυάζει απόλυτα επιτυχημένα το παλαιό ορθόδοξο Bay Area - thrash metal, με τον σύγχρονο ήχο.

Η κυκλοφορία γίνεται μέσω της Rat Pak Records και των συνεργασιών της ανά τον κόσμο, της εταιρείας που στηρίζει σταθερά το συγκρότημα όλα αυτά τα χρόνια και αποτελεί την κύρια αιτία που το άλμπουμ αυτό, βρίσκεται σήμερα στα χέρια μας. Αυτή η «μικρή πολυεθνική» που ξέρει να τιμά το γνήσιο ποιοτικό heavy metal, είχε γνωρίσει τη μεγαλύτερη επιτυχία της το 2016 με το "XI" (την τελευταία μεγάλη στιγμή του Howe), όμως το "Dead To Rights" έχει όλα τα φόντα να το ξεπεράσει και να στείλει ξανά τη μπάντα στις υψηλές θέσεις του Billboard.

Η πραγματική αποκάλυψη όμως, είναι ο νέος frontman της μπάντας, Bryan Allen. Ο άνθρωπος λειτούργησε σαν σαμάνος μάγος, πάνω από τις πληγές της μπάντας. Με μια πύρινη ερμηνεία, καταφέρνει να γεφυρώσει την ωμή, απόκοσμη αύρα του (επίσης συγχωρεμένου) David Wayne από την εποχή του "The Dark", με την κλάση και τη δυναμική του Howe στο "Blessing in Disguise".

Ο δίσκος περιλαμβάνει 10 τραγούδια, χωρίς ούτε ένα filler. Η παραγωγή του Kurdt Vanderhoof αναπνέει αναλογικό αέρα, με όγκο όμως που σε ισοπεδώνει μεν χωρίς να καταφεύγει σε «εφετζίδικες» λύσεις που συνήθως καλύπτουν συνθετική ανασφάλεια. Κομμάτια όπως το "Heaven Knows" και το "No Memory" βγάζουν μια δυναμική που παραπέμπει απευθείας στους παλιούς, καλούς Judas Priest, ενώ το "My Wrath", ακούγεται σαν αυτό που ίσως θα έπρεπε να είναι οι Metallica σήμερα, μια σκληρότερη και αφιλτράριστη εκδοχή του "Hardwired… To Self - Destruct".

Μπροστά στο πάθος και την ένταση που βγάζουν οι Metal Church εδώ, album σαν το τελευταίο των Testament  ακούγονται σαν φλύαρη ανακύκλωση μπερδεμένων riff. Το "Dead To Rights" μας θυμίζει ότι το αληθινό thrash metal έχει καθαρά riff, τσαμπουκά και μελωδία. Ούτε death metal, ούτε black. Είναι άκουσμα ακόμα και για hard rockers όπως εξάλλου ήταν πάντα η μουσική του συγκροτήματος. Κυρίες και κύριοι, αυτοί είναι οι Metal Church.