The Aristocrats, Yorgos Fakanas Group @ Fuzz Club, 05/04/26

Με το τρίο των Aristocrats είχαμε ως μουσική ιστοσελίδα εξαίρετες σχέσεις από την αρχή της ύπαρξής τους και τους ακολουθούμε από τότε κιόλας. Φέτος μας έκαναν την τιμή να ξεκινήσουν το ευρωπαϊκό σκέλος της περιοδείας τους από την Αθήνα κι εμείς δεν χάσαμε πάλι την ευκαιρία να δούμε από κοντά τρεις καταπληκτικές μονάδες που συνθέτουν μια εξ’ ίσου καταπληκτική ομάδα εδώ και μιάμιση δεκαετία.

Τη βραδιά άνοιξε ο δικός μας σπουδαίος μπασίστας Γιώργος Φακανάς, που έχει συνεργαστεί άλλωστε επί μακρόν με τον Guthrie Govan στο στούντιο αλλά και ζωντανά. Το τετραμελές και πολυεθνικό σχήμα βιρτουόζων που τον συνόδευσε αποτελούνταν από τους δικούς μας Sami Amiris στο αρμόνιο και Μένιο Πασιαλή στα τύμπανα, τον Βούλγαρο Mihail Iossifov στην τρομπέτα και τον συμπαθέστατο Ιταλό Samuel Marlieri στο σαξόφωνο.

Σαν καλός μαέστρος, ο Φακανάς τους σύστησε όλους με λίγα λόγια για τον καθέναν τους πριν από το κάπως χαρούμενο “Violonta”. Το “Hawk” ή ελληνιστί «Πτήση ιέρακος», μας υποσχέθηκε ότι θα το παίξουν καλύτερα από το CD και μάλλον έτσι έγινε. Ήταν ένα υπερπερίπλοκο κομμάτι με τα δύο πνευστά να σολάρουν μέχρι την τελευταία τους ανάσα. Για το τέλος είχαμε το “Parhelia”, βαφτισμένο από την ελληνική λέξη «παρήλιον». Ο ευγενέστατος Φακανάς το αφιέρωσε στον Guthrie Govan, με τον οποίο μάλιστα το έχει παίξει και το έχει κυκλοφορήσει κιόλας. Τρία κομμάτια, πενήντα λεπτά, σούπερ ζέσταμα.

Setlist:

Violonta

Hawk

Parhelia

Ο Guthrie Govan στην κιθάρα, ο Bryan Beller στο μπάσο και ο Marco Minnemann στα τύμπανα πιάσανε σιγά-σιγά τις θέσεις τους και η προσοχή όλων μας στράφηκε προς τη σκηνή και έμεινε εκεί μαζί με τους μουσικούς για παραπάνω από δύο ώρες. Μετά από μερικά μικρά εισαγωγικά μουσικά θεματάκια, το συνθετικό και εκτελεστικό ταλέντο του τρίο άρχισε να ξεδιπλώνεται με το “Hey, Where’s My Drink Package?”.

Ο Beller στο τέλος του προσπάθησε να μας εξηγήσει ότι και καλά επειδή είναι η πρώτη συναυλία της περιοδείας προσπαθούσανε ακόμα να βρεθούνε μεταξύ τους. Ας πούμε την αλήθεια: στα περισσότερα αυτιά αυτό ακούστηκε σαν περίπου όπως ο Μίλτος Τεντόγλου όταν λέει ότι η απόδοσή του ήταν χάλια έχοντας κατακτήσει ένα ακόμα χρυσό μετάλλιο. Το “Aristoclub” ήταν, σύμφωνα με τον Bryan, το χορευτικό κομμάτι του δίσκου και η αλήθεια είναι πως είχε μια τέτοια υποψία.

Το “Sgt. Rockhopper” γράφτηκε από τον Guthrie για χάρη του εξωφύλλου του “Freeze! Live In Europe 2020” και είναι ένα ροκ κομμάτι με αψεγάδιαστο παίξιμο στην κιθάρα. Πιστοί στην ανάμιξη του χιούμορ με τη μουσική στις μουσικές τους παραστάσεις, οι Aristocrats μας ανέλυσαν πώς η πάπια του τελευταίου δίσκου “Duck” πλακώθηκε στην Ανταρκτική με έναν πιγκουΐνο και για να ξεφύγει από τους αστυνομικούς πιγκουΐνους και κατέληξε στη Νέα Υόρκη.

Με τη βοήθεια του Δημήτρη Καρπούζα, του Έλληνα ηχολήπτη τους, ο Marco ανακοίνωσε τον τίτλο του “Sittin’ With A Duck On The Bay” με ένα εφέ στη φωνή του βγαλμένο από την Κόλαση, κάνοντάς μας όλους να γελάσουμε. Το κατά Marco 40% funk, 40% jazz και 20% metal κομμάτι έμοιαζε μόνο στον τίτλο με την τραγουδάρα του Otis Redding, μιας και ήταν μια περίπλοκη σύνθεση που είχε όλα σχεδόν τα χαρακτηριστικά των Aristocrats.

Το “Spanish Eddie” υποτίθεται ότι αφορά τον νεοϋορκέζο μαφιόζο Eddie που επέζησε από πυροβολισμό στο πρόσωπο, με το ισπανικό πρόθεμα να μπαίνει γιατί υποτίθεται ότι κάπου μέσα του υπάρχει ένα θέμα φλαμένκο στην κιθάρα. Με το χιούμορ να είναι κομβικό στοιχείο της παρουσίας τους, κάθε εισαγωγή και λογύδριο ήταν αστείο και μας έφερνε όλο και πιο κοντά μαζί τους. Μουσικά, Govan και Minnemann διαγωνίζονταν για το ποιός θα ήταν πιο εντυπωσιακά επιβλητικός με το παίξιμό του και η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω ποιος από τους δυο τους κέρδισε.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, η πρώτη ώρα της συναυλίας «έφυγε» με ένα μεγάλο κομμάτι του τελευταίου δίσκου και έκλεισε με ένα σόλο του Minnemann και των ...μουσικών κουκλιών του που έδωσε την ευκαιρία στους άλλους δύο για μερικές ανάσες backstage. Από εκεί και πέρα ακούσαμε περισσότερο παλιότερα κομμάτια, με τον Beller να μας βάζει να γουχάρουμε τους κλέφτες που του είχαν τζουρνέψει τα μουσικά όργανα πριν από το ταξιδιάρικο “The Ballad Of Bonnie And Clyde”.

Το “Flatlands” από το ντεμπούτο μας θύμισε γιατί τους πρωτοαγαπήσαμε και το “Here Come The Builders” θύμισε στον Guthrie ότι μέσα στην καραντίνα οι χτίστες τον ξυπνούσανε δουλεύοντας από νωρίς το πρωί δίπλα από το διαμέρισμά του. Η ασκητική μορφή του Govan μπορεί να μη γεμίζει το μάτι, αλλά παικτικά ο άνθρωπος ήταν πραγματικά εκπληκτικός ακόμα και για κάποιο απαίδευτο αυτί.

Το “This Is Not Scrotum” του Bryan ακούστηκε πραγματικά όσο βαλκανικό μας είπε ότι ήθελε να το κάνει με τα θέματα του Guthrie να συμβάλουν τα πλείστα προς αυτό. Τα δε χέρια του Minnemann έμοιαζαν να εκρήγνυνται προς τα δεξιά και τα αριστερά χτυπώντας με μανία τα πιατίνια. Το τέλος γράφτηκε κλασσικά. Στο “Get It Like That”, γουρούνια και κότες βγήκανε πάλι παγανιά και η μπάντα μας έβαλε μέχρι και να κακαρίσουμε σε ρυθμό 5/4, ενώ στο “Desert Tornado” δεν βαριέμαι ποτέ να ακούω την ιστορία του Marco που πήγαινε με το αυτοκίνητο προς τον ανεμοστρόβιλο!

Το τρίο των Aristocrats μας έδωσε άλλη μία ωραιότατη παράσταση που συνδύασε σε ιδανικές ποσότητες μουσικότητα και χιούμορ. Για το πρώτο, βλέποντας και μόνο κανείς τη σύνθεση που έχει η μπάντα δεν μπορεί παρά να μην έχει την οποιαδήποτε αμφιβολία ότι θα το απολάμβανε. Το δεύτερο είναι βασικό και απαραίτητο στοιχείο της συμπαγούς τριάδας που φαίνεται εδώ και δεκαπέντε χρόνια να περνάει αυθεντικά καλά μεταξύ της. Όπως δηλαδή κι εμείς κάθε φορά που τους βλέπουμε.

Setlist:

Hey, Where’s My Drink Package?

Aristoclub

Sgt. Rockhopper

Sittin’ With A Duck On A Bay

Spanish Eddie

Drum Solo

The Ballad Of Bonnie And Clyde

Flatlands

Here Come The Builders

This Is Not Scrotum

Get It Like That (The Aristocrats)

Encore:

Desert Tornado (Culture Clash)