Γιώργος Καρράς, Vina Kai Johny @ ΕΞΑ, 27/03/26

Πέρασε ένας χρόνος από την πρώτη συναυλιακή εμφάνιση του Γιώργου Καρρά και του νέου σχήματος του στην Αθήνα. Στο μεσοδιάστημα, ο σπουδαίος δημιουργός έκανε διάφορες στάσεις σε αρκετές πόλεις της χώρας, αναθερμαίνοντας τους δεσμούς του με το κοινό που λάτρεψε τα τραγούδια του και, γενικότερα, όλα αυτά τα υπέροχα πράγματα που έκανε στα χρόνια του με τις Τρύπες και, παράλληλα, επανασυστήθηκε σε έναν κόσμο που μπορεί να μην είχε απόλυτη εικόνα του καλλιτεχνικού του βάρους.

Το χρέος βέβαια όλων μας είναι τεράστιο στον Γιώργο Καρρά καθώς μιλάμε για τον συνθέτη που το ελληνόφωνο rock μπορεί να μην του χρωστάει την ύπαρξή του όμως, με βεβαιότητα, του χρωστάει το γεγονός ότι έφτασε σε τόσα αυτιά, αποτελώντας το βασικό λόγο που τη δεκαετία του ’90 αρκετός κόσμος πίστεψε πως όντως μπορεί να υπάρχει και αυτή “η άλλη Ελλάδα”.

Όπως και να έχει, με δυο υπέροχους δίσκους στη βαλίτσα του κι ένα εκπληκτικό σχήμα να τον συνοδεύει, ο Καρράς επέστρεψε στην Αθήνα, στο ΕΞΑ αυτή τη φορά, κι εμείς, από την ανακοίνωση ακόμη της συναυλίας, αισθανόμασταν τυχεροί που ζούμε σε έναν κόσμο που οι εμφανίσεις του είναι κάτι που συμβαίνει και μπορούμε να βλέπουμε όλο και πιο συχνά.

Με μια μισάωρη καθυστέρηση από το πρόγραμμα, που – εδώ που τα λέμε δεν είχε και πολλή λογική καθώς ο χώρος είχε γεμίσει για τα καλά από τις 10 παρά – κάπου εκεί στις και μισή, οι Vina kai Johny βρέθηκαν στη σκηνή για να μας παρουσιάσουν το minimal synth punk τους που, από τη μία πατάει στην σύγχρονη εγχώρια spoken word σκηνή, και, από την άλλη, κρατάει δεσμούς με το ένδοξο παρελθόν του καταληψιακού punk της δεκαετίας του ’80. Η εμφάνισή τους, με τον Johny να παίζει την κιθάρα του χωρίς να σηκώνει κεφάλι και την Vina να βρίσκεται σε συνεχή εγρήγορσή, χορεύοντας, τραγουδώντας, και μιλώντας στον κόσμο, κράτησε περίπου 45 λεπτά και σε αυτό το χρόνο, το ντουέτο παρουσίασε κυρίως κομμάτια από το ντεμπούτο τους, “Love 'n Anarchy” που κυκλοφόρησε πέρυσι, κερδίζοντας το χειροκρότημα του κοινού. Αν με ρωτάτε, χρειάζεται να συγκεράσουν λίγο τις διάφορες πτυχές τους προκειμένου να κατασταλάξουν σε έναν ήχο και να βρουν λίγο καλύτερα τα πατήματα τους πάνω στη σκηνή αλλά είναι σαφές πως υπάρχει βάση.

Καθώς όμως η ώρα είχε περάσει τις 23:30, όλοι περιμέναμε με ανυπομονησία το βασικό act της βραδιάς. Με όρεξη πάνω στη σκηνή, ο Γιώργος Καρράς και το συγκρότημά του ανέβηκαν στη σκηνή και για περίπου μιάμιση ώρα δεν σταμάτησαν να μας χαρίζουν συγκινήσεις με κομμάτια από το δισκογραφικό παρελθόν, παρόν αλλά και το μέλλον του δημιουργού. Οι ορχηστρικές συνθέσεις από το υπέροχο “Ασκήσεις Απλότητας”, τα τραγούδια που έχουμε αγαπήσει πολύ από το “Τα Υλικά Της Χαράς” το οποίο παίχτηκε ολόκληρο, το πανέμορφο “Βρες μου έναν Τόπο”, όλα αυτά έκαναν σαφές πως αυτή τη στιγμή ο Καρράς έχει και το υλικό αλλά και το σχήμα για να μας χαρίσει και άλλα σπουδαία πράγματα όπως είχε κάνει και στο παρελθόν.

Ένα παρελθόν ένδοξο που εκπροσωπήθηκε από «ένα καινούργιο τραγούδι, ελπίζω να ξέρετε του στίχους» όπως μας είπε, προλογίζοντας το “Το Τρένο”, το συγκλονιστικό “Τη Μάσκα Που Κρύβεις” του οποίου η ενέργεια που δημιούργησε μέσα στον χώρο και η ανατριχίλα που μου έφερε στην ραχοκοκκαλιά θα με κάνουν να αρχίσω τώρα να πιστεύω σε πράγματα υπερβατικά, καθώς και τα “Είμαι Τυχερός” και “Υπέροχο Τίποτα” από το πρώτο πόνημα του εκτός Τρυπών που κυκλοφόρησε πριν 33 χρόνια. Αντίστοιχα όμως, μιας και ο δημιουργός – για πολύ καλή μας τύχη - συνεχίζει να κοιτάει μπροστά, η εμφάνιση τους έκρυβε και δύο νέα κομμάτια, με στίχους γραμμένους από τον Καρρά, που μας άνοιξαν την όρεξη για το τι μέλλει γενέσθαι.

Με αυτή την αλήτικη ευγένεια και την antistar ντροπαλότητα που τον διακρίνει, ο Καρράς έδειξε να περνάει και αυτός καλά μαζί μας το βράδυ της Παρασκευής, λέγοντας μας πως είναι τυχερός που έχει βρει καλή συντροφιά στους συνοδοιπόρους του πάνω στη σκηνή, τρεις ανθρώπους που εντυπωσιάζουν με τον τρόπο που αποδίδουν παλιά και νέα κομμάτια, καθώς μιλάμε για ένα φοβερά δεμένο σχήμα, πραγματικά άψογο σε όλα του, που αποδίδει τέλεια το καλλιτεχνικό όραμα του συνθέτη, χωρίς ποτέ να ακούγεται διεκπαιρεωτικό.

Πέραν όμως από το οπαδικό συναίσθημα του να ακούς ζωντανά όλα αυτά τα σπουδαία τραγούδια, αυτό που έγινε ακόμη πιο σαφές αυτή τη φορά, είναι το πόσο ενιαίο και, συγχρόνως, πολυδιάστατο είναι το καλλιτεχνικό όραμα του Γιώργου Καρρά αφού, ασχέτως χρόνων και στυλ, όλα τα κομμάτια κουβαλάν έντονα την υπογραφή του δημιουργού τους και καταλήγουν να αποτελούν σταθμούς σε μια πορεία που διαπερνά τις δεκαετίες και, σήμερα, συνεχίζει να συναρπάζει. Και αυτό γιατί, στην πραγματικότητα, ο Καρράς είναι ένας δημιουργός τεραστίου αναστήματος που δεν έχει τίποτα – μα τίποτα όμως – να ζηλέψει από τους πιο διάσημους alternative και post punk τραγουδοποιούς της γενιάς του.

Με αυτά και με αυτά λοιπόν, η ώρα είχε περάσει, η θερμοκρασία είχε ανέβει, και το τέλος ήταν κοντά καθώς οι τελευταίες νότες από “Τα Λόγια Των Ποιητών” σήμαιναν το τέλος και ο Γιώργος Καρράς μας καληνυχτούσε. Όμως, η βραδιά έκρυβε μια τελευταία έκπληξη, καθώς πριν καν αφήσουν τα όργανα τους, τα χειροκροτήματα του κόσμου και μια φωνή που ζητούσε το “Ταξιδιάρα Ψυχή”, έδωσαν ιδανικό φινάλε στη βραδιά με το συγκρότημα να μας πηγαίνει μια τελευταία βόλτα με το magic bus, κάνοντας σαφές πως μετά από αυτό δεν υπήρχε τίποτα άλλο να παιχτεί.

Τυχερός λοιπόν ο Γιώργος Καρράς που έχει μαζέψει γύρω του ένα τόσο άψογο γκρουπ αλλά πολύ πιο τυχεροί εμείς που είχαμε την ευκαιρία να το δούμε ξανά από κοντά σε μια εμφάνιση που βρισκόταν ένα σκαλοπάτι πάνω σε σχέση με την περσινή τους συναυλία. Το συγκρότημα έχει δέσει καλύτερα, ο Καρράς αισθάνεται πιο άνετα με τους προβολείς να πέφτουν πάνω του, η ιστορία που κουβαλάει ο δημιουργός στις πλάτες του ισορροπεί τέλεια με το μονοπάτι που ανοίγεται τώρα μπροστά του, και το κοινό αρχίζει πλέον και καταλαβαίνει καλά πως κάτι πραγματικά σπουδαίο συμβαίνει εδώ. Μέχρι την επόμενη φορά λοιπόν!