Φ Hill Sessions: The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble @ Θέατρο Δόρα Στράτου, 06/07/26

Λίγα σχήματα έχουν ταυτιστεί τόσο στενά με την έννοια της ατμόσφαιρας όσο οι The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble. Γεννημένοι στην Ουτρέχτη στα τέλη της δεκαετίας του ’90 από τους Jason Köhnen και Gideon Kiers, με αφετηρία τη μουσική επένδυση βωβών ταινιών όπως το «Nosferatu» και το «Metropolis», υπήρξαν από τους ανθρώπους που έδωσαν σχήμα και όνομα στο dark jazz. Η επιστροφή τους στη χώρα μας, δεκαπέντε χρόνια μετά την τελευταία τους παρουσία το 2011 και έπειτα από μια μακρά περίοδο σιωπής, είχε εξαρχής τη βαρύτητα ενός ραντεβού που πολλοί είχαν πάψει να περιμένουν.

Και ήταν ο χώρος που ανέλαβε να προϊδεάσει για το κλίμα της βραδιάς. Το θέατρο Δόρα Στράτου, χωμένο μέσα στο πράσινο του λόφου Φιλοπάππου με την Ακρόπολη να στέκει από πάνω, είναι από μόνο του λόγος να ανέβεις ως εκεί. Καθώς έπεφτε το φως και το σκοτάδι κατέβαινε αργά πάνω στον λόφο, ο χώρος αποκτούσε μια ησυχία που σε τραβούσε μέσα στη διάθεση της συναυλίας πριν καν ακουστεί η πρώτη νότα. Για μια μπάντα που δουλεύει με τη σκιά και το υπονοούμενο, δύσκολα θα βρισκόταν πιο ταιριαστό σκηνικό. Tο φυσικό σκοτάδι του Φιλοπάππου έγινε μέρος της παράστασης.

Σε αυτό ακριβώς πατά και το Φ hill Sessions. Η διοργάνωση χτίζει σταθερά τη δική της ταυτότητα μέσα στα φορτωμένα καλοκαιρινά προγράμματα της Αθήνας, φέρνοντας ονόματα που σπάνια περνούν από τη χώρα μας. Έπειτα από την περσινή, εξαιρετική εμφάνιση του Tigran Hamasyan, η πρόσκληση ενός σχήματος σαν τους Kilimanjaro Darkjazz Ensemble δείχνει μια ξεκάθαρη γραμμή: χώρο στο πιο πειραματικό πρόσωπο της jazz.

Η ίδια η εμφάνιση κινήθηκε σε δύο ξεκάθαρα μέρη. Το πρώτο μισό ήταν πιο υποτονικό, με την ambient πλευρά του ήχου να πρωταγωνιστεί. Προσεγμένο και όμορφο, αλλά και κάπως συγκρατημένο, μας τράβηξε μεν στην πειραματική του ατμόσφαιρα, αλλά χρειάστηκε χρόνο για να μπορέσουμε να ενταχθούμε στο σκεπτικό και τον στόχο των μουσικών. Δεν ξέρω εαν υπήρξε κάποιο τεχνικό θέμα αλλά η εκτός τόνου (για λίγο) κιθάρα είναι αλήθεια πως μας έκανε προς στιγμή να προβληματιστούμε. Ευτυχώς, ο δισταγμός παρέμεινε στη στιγμή.

Το δεύτερο μισό ήταν εκείνο που τα πράγματα πήραν την τροπή που θα θέλαμε και περιμέναμε. Η ένταση ανέβηκε σταδιακά, οι συνθέσεις έγιναν πιο βαριές και σκοτεινές, και το συντονισμένο κούνημα των καθήμενων έδειξε πως μας είχαν πλέον υποδεχτθεί στον μυστηριώδη κόσμο τους. Εκεί, στα πιο πυκνά περάσματα, φάνηκε γιατί το όνομά τους παραμένει σημείο αναφοράς για τον ήχο που οι ίδιοι βοήθησαν να γεννηθεί.

Το ένα στοιχείο που κράτησε λίγο πίσω τη συνολική ένταση ήταν η απουσία φυσικών τυμπάνων. Χωρίς να ενοχλεί ηχητικά, με τη ρυθμική βάση να κάθεται καθαρά μέσα στο μείγμα των οργάνων, η έλλειψη ενός πραγματικού  αφαίρεσε λίγη από τη σωματικότητα που θα απογείωνε τις πιο έντονες στιγμές.

Η σημερινή σύνθεση, με τους Jason Köhnen, Gideon Kiers, Hilary Jeffery, Charlotte Cegarra και Eelco Bosman, έκανε μια φιλότιμη προσπάθεια και έδειχνε απορροφημένη μέσα στο υλικό της, χωρίς ιδιαίτερη αλληλεπίδραση με το κοινό, με τον Jason να είναι αναμφίβολα η πιο επιβλητική (και ενεργητική) παρουσία στο σύνολο.

Συνολικά, μια αξιόλογη εμφάνιση από ένα ιστορικό, βαθιά πειραματικό σχήμα, στον μαγευτικό χώρο του θεάτρου Δόρα Στράτου. Και μια ακόμη επιβεβαίωση ότι το Φ hill Sessions έχει καθιερωθεί ως σταθμός για όποιον ψάχνει τις πιο ενδιαφέρουσες φωνές της jazz.

Φωτογραφίες: Μιχάλης Κουρής