Alter Bridge: «Όταν χρειάστηκε να πάρουμε μεγάλα ρίσκα, ποντάραμε στους εαυτούς μας»

Κάθε φορά που σκέφτομαι ότι έχω στερέψει από κοσμητικά επίθετα για τον Myles Kennedy - όπως και για τα υπόλοιπα μέλη των Alter Bridge -έρχεται ένα νέο άλμπουμ και μαζί με αυτό μια νέα συνέντευξη μαζί του και με αναγκάζει να ψάξω να βρω ακόμα περισσότερα. Διότι, κάθε ευκαιρία να συνομιλήσουμε μου υπενθυμίζει ότι είναι πραγματικά σπάνιο να συναντάς έναν καλλιτέχνη με τόσο ταλέντο και τόση επιτυχία και ταυτόχρονα τόσο προσγειωμένο και ταπεινό όσο ο Myles Kennedy. Κι αν τα παραπάνω ακούγονται υπερβολικά, σας παραπέμπω στις παρακάτω γραμμές.

Αυτήν τη φορά, η αφορμή δόθηκε με το εξαιρετικό, όγδοο στούντιο άλμπουμ, που διόλου τυχαία επιλέχθηκε ως το ομότιτλο των Alter Bridge. Ο Myles με το γνωστό ήπιο τόνο του και με ευχάριστη διάθεση μας εξηγεί πως η χρησιμοποίηση των 5150 studios και τα φαντάσματα των δίσκων που έχουν γραφτεί εκεί επηρέασαν το τελικό αποτέλεσμα, και πως η κληρονομιά του Eddie Van Halen «υποχρέωσε» τον ίδιο και τον Mark Tremonti να βγάλουν τον καλύτερο κιθαριστικό εαυτό τους. Παράλληλα, μας μιλάει για την αξία του «απρόβλεπτου» στη μουσική και εξηγεί γιατί δίνει πολύ μεγάλη σημασία στους στίχους, ενώ κοιτώντας πίσω στα παραπάνω από 20 πλέον χρόνια της σταθερής παρουσίας των Alter Bridge στα μουσικά δρώμενα μοιράζεται μαζί μας τις σκέψεις του αναφορικά με το τι δένει μαζί τα τέσσερα μέλη της μπάντας και το lineup αναλλοίωτο, και πως ο τρόπος με τον οποίο ξεπέρασαν τις δυσκολίες καθόρισε αυτό που είναι σήμερα η μπάντα.

Γεια σου Myles! Πώς είσαι;

Είμαι καλά. Συγγνώμη που άργησα. Η προηγούμενη συνέντευξη κράτησε λίγο παραπάνω.

Κανένα πρόβλημα. Είναι πάντα προνόμιο να έχω την ευκαιρία να μιλήσω μαζί σου.

Ευχαριστώ πολύ.

Τι κάνεις αυτή την περίοδο;

Είμαι καλά. Ετοιμάζομαι για την επερχόμενη περιοδεία και κάνω πολλές πρόβες. Παραμένω απασχολημένος. Εσύ;

Κι εγώ καλά. Προσπαθώ να δω μήπως, έστω και τελευταία στιγμή, μπορώ να βρω κάποιο μέρος να έρθω να σας δω, σε κάποια χώρα. Δεν έχω χάσει ποτέ περιοδεία σας από το 2010 και θα μου κακοφανεί αν δεν σας δω σε αυτή. Αφού δεν έρχεστε σε εμάς, πρέπει να έρθουμε εμείς κάπου αλλού στην Ευρώπη να σας δούμε…

Μακάρι να ερχόμασταν. Δεν ξέρω γιατί δεν μπορούμε να το κάνουμε να συμβεί. Με στεναχωρεί.

Αρκετά συχνά με ρωτούν οι διοργανωτές και πάντα τους λέω «Ναι! Πρέπει να τους φέρετε εδώ». Αλλά δεν ξέρω τα παραμέσα και τι γίνεται μετά…

Θα κάνω μερικά τηλεφωνήματα, θα μιλήσω με κάποιους και θα ρωτήσω «τι γίνεται εδώ;» (γέλια)

Έρχονται οι Three Days Grace φέτος το καλοκαίρι για πρώτη φορά εδώ και σκέφτηκα ότι θα ήταν τέλειο να παίξετε μαζί. Αλλά πέφτει πολύ κοντά στο Blackbird Festival και δεν έβγαιναν τα logistics…

Α, οκ!

Προφανώς, ελπίζω να έρθετε κάποια στιγμή, αλλά δεν έχω παράπονο. Έχω την τύχη να σας έχω δει να παίζετε ζωντανά αρκετές φορές, σε διαφορετικά μέρη και υπό διάφορες συνθήκες. Από τις δύο βραδιές στο Royal Albert Hall μέχρι το Wembley και το O2. Και ανυπομονώ να σας δω σε ακόμα μεγαλύτερα events στο μέλλον!

Υπέροχα!

Δεν μπορείς να ευχαριστήσεις τους πάντες. Αν, όμως, ευχαριστήσουμε τους εαυτούς μας, ίσως ευχαριστήσουμε κι αρκετούς από τους οπαδούς μας

Επανακάμπτετε, λοιπόν, με ένα ακόμα πολύ δυνατό άλμπουμ. Και είκοσι χρόνια μετά, από ότι φαίνεται απλά δεν μπορείτε να απογοητεύσετε τους οπαδούς σας…

Ε, κάποιοι ίσως διαφωνούν με αυτό! (γέλια). Πάντως, προσπαθούμε! Κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε, λαμβάνοντας υπόψη όλα τα δεδομένα. Αλλά, ξέρεις ότι δεν μπορείς να ευχαριστήσεις τους πάντες. Αν, όμως, ευχαριστήσουμε τους εαυτούς μας, ίσως ευχαριστήσουμε κι αρκετούς από τους οπαδούς μας. Και ναι, είμαστε αρκετά χαρούμενοι με το πώς βγήκε αυτό το άλμπουμ συνολικά.

Οι Creed ήταν τεράστιο συγκρότημα και στην αρχή υπέθετα ότι δεν θα διαρκούσαμε πολύ

Και δικαίως! Γιατί είναι ακόμα ένα εξαιρετικό άλμπουμ. Και ξέρεις, κάθε φορά προσπαθώ να είμαι αυστηρός μαζί σας, γιατί είστε το αγαπημένο μου συγκρότημα, οπότε πρέπει να βάζω τον πήχη ψηλά. Και κάθε φορά σκέφτομαι "Ε δεν μπορεί, δεν θα είναι τόσο καλό". Και τελικά είναι τόσο καλό… (γέλια). Οπότε, σταθείς για ένα λεπτό και σκεφτείς ότι έχουν περάσει 22 χρόνια με τους Alter Bridge, πώς σε κάνει να νιώθεις αυτό;

Γέρο! (πολλά γέλια)

Είναι πραγματικά τρελό. Δεν μπορώ να το πιστέψω, έχουν περάσει πάνω από δύο δεκαετίες και πέρασαν πολύ γρήγορα. Αλλά, ξέρεις κάτι; Με κάνει να νιώθω και ευγνώμων. Γιατί αν μου έλεγες το 2004 ότι θα κάναμε αυτή τη συζήτηση, τόσα χρόνια μετά, θα έλεγα "Ουάου". Δεν περίμενα να κρατήσει τόσο πολύ. Πάντα μέσα μου πίστευα ότι θα κάναμε έναν δίσκο και μετά θα επέστρεφαν πίσω… Γιατί, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως οι υπόλοιποι προέρχονταν από τεράστια επιτυχία. Οι Creed ήταν τεράστιο συγκρότημα και υπέθετα ότι δεν θα διαρκούσαμε πολύ. Δεν είναι ότι είμαι απαισιόδοξος άνθρωπος, απλά δεν θέλω να έχω μεγάλες προσδοκίες. Αλλά, τελικά, όλα πήγαν υπέροχα. Ήταν ένα φανταστικό ταξίδι που μου επέτρεψε να δω τον κόσμο, να γνωρίσω υπέροχους ανθρώπους και να ζήσω τη δύναμη της μουσικής καθημερινά. Είναι φοβερό αυτό που συνέβη.

Χρειάστηκε να πάρουμε μεγάλα ρίσκα. Ποντάραμε στους εαυτούς μας και αυτό εν τέλει μας διαμόρφωσε

Ξέρεις, σας ακολουθώ από την αρχή, από το πρώτο σας άλμπουμ. Και αυτό που μπορώ να πω είναι ότι ποτέ δεν ακολουθήσατε τον εύκολο δρόμο. Και το να πετυχαίνεις με αυτό τον τρόπο πρέπει να είναι πολύ ανταποδοτικό, αλλά και πολύ ψυχοφθόρο. Θα το ξανακάνατε όλα όσα έχετε κάνει ως τώρα, με τον ίδιο τρόπο;

Νομίζω πως ναι. Είναι μέρος του ταξιδιού, είναι αυτό που σε καθορίζει, αυτό από το οποίο αντλείς δύναμη, αυτό που σε διαμορφώνει. Είχαμε δύσκολες στιγμές στο επιχειρηματικό κομμάτι, και χρειάστηκε να πάρουμε μεγάλα ρίσκα με κάποια πράγματα. Είναι μεγάλη ιστορία αυτά! Αλλά, η ουσία είναι πως ποντάραμε στους εαυτούς μας και αυτό εν τέλει μας διαμόρφωσε. Και κάνει ακόμα πιο ενδιαφέρον το όλο ταξίδι το γεγονός ότι τα καταφέραμε και ακόμα τα πάμε καλά μεταξύ μας, αφού παραμένουμε τα ίδια τέσσερα, αρχικά μέλη. Όλοι είμαστε ακόμα μέσα στο παιχνίδι και προσπαθούμε να το κερδίσουμε. Αυτό από μόνο του είναι θαύμα.

Έχουμε υγιή αυτοπεποίθηση. Έχουμε εμπιστοσύνη σε αυτό που κάνουμε και ο ένας στις ικανότητες του άλλου. Και σεβασμό μεταξύ μας

Αυτή ήταν και η επόμενη ερώτησή μου. Γιατί αν σκεφτείς ότι η μουσική βιομηχανία έχει αλλάξει τόσο πολύ και έχει γίνει τόσο δύσκολη όλα αυτά τα χρόνια, είναι πράγματι σπάνιο το να βρεις μπάντες να μπορούν να διατηρούν το αρχικό τους lineup, ακόμα και λίγα χρόνια μετά τη δημιουργία τους. Οπότε, δεν είναι κάτι που πρέπει να θεωρούμε δεδομένο. Ποιο θα έλεγες ότι είναι το στοιχείο που σας κρατάει δεμένους όλα αυτά τα χρόνια;

Νομίζω ότι είναι ο σεβασμός και το ότι σε κανέναν μας δεν αρέσουν οι συγκρούσεις. Κανενός είδους. Κανείς δεν θέλει να ταράζει τα νερά, έτσι για να το κάνει. Είμαστε όλοι αρκετά ήρεμοι τύποι, εντυπωσιακά ήρεμοι αν αναλογιστείς τη μουσική που παίζουμε... Αλλά αυτό βοηθάει πολύ. Δεν υπάρχουν υπερβολικά εγώ. Σίγουρα, πρέπει να έχεις ένα επίπεδο αυτοπεποίθησης για να το κάνεις αυτή τη δουλειά. Θα ήταν ανειλικρινές να μην το παραδεχτείς αυτό. Αλλά όχι σε βαθμό που να καταστρέφει τα πάντα και να τσακώνεσαι με τους ανθρώπους γύρω σου. Έχουμε υγιή αυτοπεποίθηση, αυτή είναι η σωστή λέξη να το περιγράψει Έχουμε εμπιστοσύνη σε αυτό που κάνουμε και έχουμε εμπιστοσύνη ο ένας στις ικανότητες του άλλου. Και σεβασμό μεταξύ μας!

Έχω πάρει συνέντευξη και από τους τέσσερις σας και μπορώ να επιβεβαιώσω ότι είστε πολύ προσγειωμένοι όλοι σας, περισσότερο από τον μέσο rock μουσικό, ακόμα κι αν οι περισσότεροι δεν είχαν ποτέ τη δική σας επιτυχία…

Σε ξεγελάσαμε!

Το ήξερα…

(γέλια)

Υπήρχαν στιγμές που νιώθαμε την έμπνευση από τα «φαντάσματα» των προηγούμενων δίσκων που έχουν γραφτεί σε αυτό το στούντιο

Λοιπόν, φτάσαμε στο άλμπουμ ν.8 . Και μπορεί σε πρώτη επαφή να φαίνεται σαν μια συνέχεια της δισκογραφίας σας, αλλά μπορώ να διακρίνω κάποιες διαφορές. Έχω την αίσθηση ότι η εμπειρία στα 5150 studios άναψε τη σπίθα της δημιουργικότητάς σας. Αυτή η αλλαγή περιβάλλοντος σας ανάγκασε να δουλέψετε διαφορετικά όταν συνθέτατε τα κομμάτια ή όταν ξεδιαλύνατε τις διάφορες ιδέες που είχατε;

Ω ναι! Και μόνο που ξέραμε ότι θα ξεκινάγαμε όλη την διαδικασία εκεί, αυτό ενέπνευσε εμένα και τον Mark να φέρουμε τα καλύτερα riff που μπορούσαμε μαζί μας! Γιατί πρόκειται για έναν "ναό" της hard rock κιθάρας. Δεν ήθελες να «λερώσεις» την κληρονομιά του. Ακόμα και όταν ήμασταν μέσα στο στούντιο, όταν υπήρχαν στιγμές που μπορεί να αναρωτιόμασταν «τι κάνουμε τώρα;», και δεν μπορούσες παρά να νιώσεις την έμπνευση από τα «φαντάσματα» των προηγούμενων δίσκων που έχουν γραφτεί εκεί. Ήταν απίστευτο! Ήταν τρομερή εμπειρία!

Αλήθεια, ήταν εκεί ο Wolf; Γιατί γνωρίζω ότι είναι οπαδός της μουσικής των Alter Bridge εδώ πολλά χρόνια και φαντάζομαι θα περνούσε τέλεια όντας εκεί στη δημιουργία ενός νέου άλμπουμ σας.

Ήταν εκεί κάποιες φορές… Θυμάμαι μια αστεία ιστορία… Ήταν στο control room και άκουγε τι παίζαμε, ενώ εμείς ήμασταν στο tracking room, εκεί που είχαμε στήσει drums και όλα τα υπόλοιπα. Δουλεύαμε πάνω στην ενορχήστρωση του "Slave To Master" και θυμάμαι είχαμε κολλήσει και δεν μας έβγαινε ένα μεταβατικό σημείο. Και σκεφτόμουν «Πω, ο Wolf βλέπει όλη τη διαδικασία, με τα λάθη και όλα, και είναι λίγο ντροπιαστικό. Δεν γινόταν να είναι εδώ σε κάποιο άλλο τραγούδι;». Αλλά είναι υπέροχος τύπος. Ήταν τόσο γενναιόδωρος και θα του είμαστε για πάντα ευγνώμονες που μας κάλεσε και μας φιλοξένησε εκεί.

Ο Wolf έχει αρχίσει να απογειώνεται. Και χαιρόμαστε πολύ που το βλέπουμε αυτό…

Φαντάζομαι είστε φίλοι πια. Περιοδεύσατε πρόσφατα μαζί στις ΗΠΑ με την σόλο μπάντα σου, και ήταν support στην τελευταία ευρωπαϊκή περιοδεία με τους Alter Bridge. Οπότε είναι μέλος της ευρύτερης μουσικής οικογένειας σας πλέον…

Ναι, είναι οικογένεια. Είναι μέρος της οικογένειας πλέον. Και είμαστε όλοι ειλικρινά υπερήφανοι για αυτόν και ενθουσιασμένοι με την επιτυχία του. Το βλέπεις ότι συμβαίνει. Έχει αρχίσει να απογειώνεται. Και χαιρόμαστε πολύ που το βλέπουμε αυτό…

Έχει ανεβάσει το επίπεδο του, κυρίως σε συνθετικό επίπεδο στον τελευταίο δίσκο του…

Όντως!

Ανέφερες πριν ότι με τον Mark θέλατε να έχετε τις καλύτερες ιδέες μπαίνοντας στα 5150 studios. Είχατε και ιδέες που προέκυψαν όσο ήσασταν εκεί, υλικό που γράψατε επί τόπους Ή είχατε όλες τις βασικές ιδέες έτοιμες και απλά τις οργανώσατε εκεί;

Τα περισσότερα τα οργανώσαμε εκεί, αλλά υπήρχαν μέρη τραγουδιών που ήμασταν σε φάση «τώρα, τι κάνουμε εδώ;» και τα οποία δημιουργήθηκαν επιτόπου. Για παράδειγμα, είχα ένα demo για ένα από τα singles που κυκλοφορήσαμε πριν λίγο καιρό, το "Playing Aces", για το οποίο είχα το riff, το verse και το pre-chorus, το οποίο για να είμαι ειλικρινής θεωρούσα πως είναι αρκετά δυνατό για να είναι το chorus του τραγουδιού. Αλλά, οι υπόλοιποι είχαν άλλη άποψη κι είπαν «ας προσπαθήσουμε να γράψουμε ένα νέο, καλύτερο chorus». Κι εγώ συμφώνησα. Θυμάμαι, λοιπόν, να καθόμαστε οι τέσσερείς μας, μαζί με τον Elvis, δηλαδή οι πέντε μας, και να δουλεύουμε όλοι μαζί ώστε να γράψουμε αυτό το νέο σημείο. Κι ο Mark έβγαλε ένα ωραίο μέρος που κατέληξε να είναι η γέφυρα. Αυτός είναι ένα ενδεικτικό παράδειγμα του πως δουλέψαμε όλοι μαζί.

Κάτι αντίστοιχο συνέβη και με το "Silent Divide", αλλά και το "Slave to Master", το δεύτερο μισό του οποίου είναι κάτι που γεννήθηκε εκεί, επιτόπου. Εγώ και ο Mark φέραμε τα βασικά συστατικά και όταν χρειαστήκαμε το κάτι παραπάνω το στούντιο ήταν εκεί να μας βοηθήσει με την έμπνευση.

Δεν θέλαμε να βρισκόμαστε σε αυτό τον χώρο και να μην τιμήσουμε το τι σημαίνει για εμάς o Eddie Van Halen

Ωραία! Τώρα, κάτι που ξεχωρίζει, κατά την άποψή μου, είναι η εντυπωσιακή κιθαριστική δουλειά. Νομίζω είναι από τα καλύτερα κιθαριστικά hard rock άλμπουμ των τελευταίων ετών. Ο ρόλος του κιθαρίστα έχει αλλάξει στη σύγχρονη rock μουσική, και σπάνια βρίσκεις guitar heroes πλέον, αλλά ο Mark κι εσύ βγάζετε φωτιές σε αυτό το άλμπουμ. Μπορεί να θέλατε να κάνετε τον Eddie Van Halen περήφανο, έστω και υποσυνείδητα;

Νομίζω πως ναι. Όπως είπα και πριν, φέρνοντας τα riff και τα τραγούδια που είχαμε έτοιμα, ελπίζαμε ότι αν το πνεύμα του Eddie ήταν με κάποιο τρόπο εκεί και μας άκουγε, θα τα ενέκρινε. Κάπου βαθιά μέσα μας δεν θέλαμε να βρισκόμαστε σε αυτό τον χώρο και να μην τιμήσουμε το τι σημαίνει για εμάς o Eddie, αυτός ο χώρος και η κληρονομιά του. Μας ενέπνευσε πολύ και μας βοήθησε να βρούμε την πληροφορία που θέλαμε. Ήταν μια υπέροχη ευκαιρία που δεν μπορούσαμε να αφήσουμε να πάει χαμένη.

Η αλήθεια είναι πως δεν μου κάνει εντύπωση η απόδοσή σας, γιατί γνωρίζω καλά πως ότι εσύ και ο Mark – αν και πολύ διαφορετικοί – είστε και οι δύο εξαιρετικοί κιθαρίστες με τον δικό σας τρόπο. Το έχετε αποδείξει σε πολλές διαφορετικές περιπτώσεις.

Ευχαριστώ, το εκτιμώ.

Κάτι άλλο που μου άρεσε είναι η παραγωγή. Νομίζω είναι ο καλύτερος ήχος σας από το "Fortress". Έγινε κάποια συνειδητή αλλαγή στο πως προσεγγίσατε τον ήχο; Ή ήταν το στούντιο και ο εξοπλισμός; Ή απλά προέκυψε έτσι;

Νομίζω πως μεγάλο κομμάτι οφείλεται στο στούντιο και στον εξοπλισμό. Ίσως και στον τρόπο σκέψης του Elvis. Είναι κάπως αστείο που το αναφέρουμε τώρα, γιατί το σκεφτόμουν, αφού προβάρω τα τραγούδια για την περιοδεία, ακούγοντας τα άλμπουμ. Και έχει ενδιαφέρον γιατί μέσα από αυτή τη διαδικασία νιώθεις πράγματα. Καταλαβαίνεις πώς ακούγεται το κάθε ένα, τη μίξη και το mastering του. Και μπορώ να πω πως αυτό το νέο άλμπουμ και το "Fortress" ξεχωρίζουν ηχητικά. Υπάρχουν στοιχεία και από το "Pawns & Kings" στο νέο άλμπουμ, αλλά εκείνη είχε μια πιο ωμή αίσθηση που μου αρέσει. Δεν είναι υπερβολικά φορτωμένη η παραγωγή, ακούγεται καλά, αν δυναμώσεις την ένταση. Αυτό οφείλεται στην προσέγγιση του Elvis και στο πώς ήθελε να το κάνει να ακούγεται. Αλλά και ο ήχος από τα 5150 έπαιξε ρόλο και ειδικά ο ήχος στα drums. Γιατί εκεί γράψαμε τα drums. Τα υπόλοιπα τα γράψαμε στο στούντιο του Elvis, όπως πάντα, αλλά τα drums τα ηχογραφήσαμε εκεί. Και αυτό ακούγεται.

Είμαστε περήφανοι με το πως βγήκε το "Slave To Master", αν και μας ζόρισε

Όντως ακούγεται! Πάμε στα τραγούδια, αλλά ας το προσεγγίσουμε κάπως διαφορετικά. Αντί να σου πω εγώ ποια ξεχωρίζω και να σε ρωτήσω επί αυτών, πες μου εσύ ποια ήταν τα αγαπημένα σου όσο γράφατε το άλμπουμ και ποια είναι τώρα που κυκλοφορεί σε λίγες ημέρες. Μπορεί να είναι αυτά που απόλαυσες περισσότερο ή που σε δυσκόλεψαν περισσότερο ή οτιδήποτε...

Υπήρχαν αρκετά τραγούδια που μας ζόρισαν. Είμαστε περήφανοι με το πως βγήκε το "Slave To Master", αλλά ήταν δύσκολο, ήταν κάτι ιδιαίτερο από μόνο του και στο τέλος κατέληξε να έχει εννιά λεπτά διάρκεια. Είναι σίγουρα από τα αγαπημένα μας, και είναι προϊόν αγάπης.

Ένα ακόμα που βγήκε ωραίο είναι το "Hang By A Thread", το οποίο είναι σαν μπαλάντα και βγήκε καλύτερη απ’ όσο περίμενα. Αυτή είναι μια ακόμα περίπτωση τραγουδιού που για να ολοκληρωθεί δουλέψαμε όλοι μαζί. Το verse, το intro και το pre-chorus όλα αυτά τα είχα έτοιμα από πριν, αλλά χρειάστηκε να δουλέψουμε σαν μπάντα για να το ολοκληρώσουμε ως τραγούδι. Και, υπό αυτή την έννοια, είναι ένα από τα αγαπημένα μου.

Και το "Silent Divide"! Μου αρέσει πολύ να παίζω αυτό το riff…

Το "Rue The Day". Μου άρεσε πολύ το riff. Είναι πραγματικά βαρύ αυτό το riff. Όταν ο Mark έστειλε τα demos που είχε, αυτό το riff μου κόλλησε στο μυαλό με τη μια.

Αυτή είναι πάντα μια δύσκολη ερώτηση να απαντηθεί, γιατί είναι όλα σαν παιδιά σου.

Καλά, ναι, εννοείται. Πάντως, φαντάζομαι δεν θα αποτελέσω εξαίρεση διαλέγοντας ως αγαπημένο μου κι εγώ το "Slave To Master". Αυτό το τρίλεπτο διπλό κιθαριστικό σόλο, πρώτα από εσένα και μετά από τον Mark είναι απλά φανταστικό. Αλήθεια, πως αντέδρασες όταν στο τέλος συνειδητοποίησες ότι βγαίνει εννιά λεπτά;

Εξεπλάγην! Και μάλλον είναι εν μέρει δικό μου λάθος αυτός! Διότι, αρχικά το σόλο μου ήταν να είναι πολύ σύντομο. Αλλά όταν αρχίσαμε να δουλεύουμε πάνω σε αυτό το τραγούδι και εν συνεχεία όταν το ηχογραφούσαμε, το απολάμβανα τόσο πολύ αυτό το σόλο που είπα στον Elvis «μπορείς να διπλασιάσεις το μέρος που αναλογεί στο σόλο μου;». Και λέει «σίγουρα». Και να σα πω χάρηκα γιατί ήθελα να έχω περισσότερο χώρο. Κάπως έτσι το τραγούδι μεγάλωσε και έφτασε να ξεπεράσει τα εννιά λεπτά. Παίρνω εγώ την ευθύνη για αυτό! Δεν ήταν έτσι το demo. Το demo που έφερα αρχικά ήταν περίπου στα πέντε λεπτά. Δεν φανταζόμουν ότι θα μπορούσε να επεκταθεί τόσο πολύ. Αλλά, από τη στιγμή που ξεκινήσαμε να το δουλεύουμε με τους υπόλοιπους και όλοι συνεισέφεραν ιδέες, μετατράπηκε σε αυτό το έπος που ακούς.

Σκοπεύετε να το παίξετε ζωντανά;

Θα το παίξουμε κάποια στιγμή. Όχι από την αρχή, γιατί βρισκόμαστε σε αυτή την περίεργη θέση που έχουμε πολλά μεγάλα σε διάρκεια τραγούδια πλέον. Είναι δύσκολο να τα χωρέσουμε όλα. Αλλά, ελπίζω να τα καταφέρουμε γιατί θέλω πολύ να το παίξουμε το συγκεκριμένο.

Έχετε τον «όμορφο πονοκέφαλο» της καλής μπάντας που έχει πολλά καλά τραγούδια για να διαλέξει για τα setlist των συναυλιών της…

(γέλια) Ναι, όντως αυτός είναι καλός πονοκέφαλος. Ειδικά, αν το συγκρίνεις με όταν ξεκινήσαμε, που παίζαμε διασκευές γιατί είχαμε μόνο το πρώτο άλμπουμ, και παίζαμε διασκευές σε Zeppelin κλπ για να γεμίσουμε το σετ. Τώρα έχουμε δικά μας τραγούδια…

Μπορείτε να πείτε «δεν ξέρουμε ποια τραγούδια να διαλέξουμε για παίξουμε, οπότε θα παίξουμε διασκευές πάλι»…

(γέλια) Ναι! Ακριβώς!

Το να μπορείς να είσαι απρόβλεπτός είναι πολύ σημαντικό στη μουσική

Άλλο ένα κομμάτι που ξεχωρίζω μέσα από το άλμπουμ είναι το "Scales Are Falling", πιθανότατα το πιο διαφορετικό του άλμπουμ. Νιώθω στοιχεία από Alice In Chains, ακόμα και από Mastodon, έχει και μια σχεδόν prog αίσθηση. Πώς προέκυψε αυτό το τραγούδι; Και, φυσικά, πες μου αν λέω βλακείες!

Όχι, όχι! Ήταν demo που είχε ο Mark με τη μουσική. Όταν μου το έστειλε ήμουν σε φάση «Δεν έχω ιδέα πως θα βρω φωνητική γραμμή για αυτό. Πως θα σκεφτώ μελωδία και στίχους;». Αλλά είναι από εκείνες τις περιπτώσεις που ακολούθησα έναν κανόνα τον οποίο έχω, το να χρησιμοποιείς το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό. Θυμάμαι, λοιπόν, να κάθομαι στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου και να ακούω το demo κι αν θυμάμαι καλά πήρα το κινητό μου κι άρχισα να τραγουδάω το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό. Από εκεί και πέρα όλα κύλησαν από μόνα τους. Απλά συνέβη. Και σκεφτόμουν «οκ, τελικά αυτό ήταν πολύ ευκολότερο από ότι περίμενα. Δεν το πολυσκέφτηκα. Έμεινα στη στιγμή.

Αυτό που μου αρέσει πολύ μουσικά στο εν λόγω κομμάτι είναι ότι κάποιες φράσεις του είναι πραγματικά περίεργες [σ.σ.: Ο Myles τραγουδάει ένα σημείο της κιθάρας]. Είναι σχεδόν απρόβλεπτο. Και θεωρώ πως το να μπορείς να είσαι απρόβλεπτός είναι πολύ σημαντικό. Ως άνθρωποι ακούμε μια αλληλουχία από συγχορδίες ή ακούμε κάτι συγκεκριμένο με το οποίο μπορεί να μην είμαστε ακριβώς εξοικειωμένοι, αλλά ξέρουμε πως θα πάει, διότι πιθανότατα έχουμε ακούσει μια άλλη εκδοχή του πιο πριν. Και κάθε φορά που ακούς κάτι διαφορετικό, σκέφτεσαι «Δεν περίμενα ότι θα συνέβαινε αυτό», και υπάρχει κάτι πολύ δελεαστικό και ενδιαφέρον σε αυτό το συναίσθημα. Σε κάνει να θες να επιστρέψεις και να το ακούσεις ξανά. Αυτό είναι κάτι που θεωρώ πως το έχει το εν λόγω τραγούδι.

Αυτό που ελπίζεις ως μουσικός είναι το να δημιουργήσεις κάτι που σε καθιστά μοναδικό και σου παρέχει έναν δικό σου τρόπο επικοινωνίας. Είμαι πολύ χαρούμενος αν το έχουμε πετύχει αυτό

Προσωπικά, πάντα μου αρέσει αυτή η απρόβλεπτη πλευρά στη μουσική γενικότερα και χαίρομαι όταν το τολμάτε και στις δικές σας μουσικές. Εδώ θέλω να σε ρωτήσω κάτι άλλο. Στο κλείσιμο της παρουσίασης μου για το νέο σας άλμπουμ αναφέρω ότι «αποδεικνύετε για μια ακόμα φορά πως είστε οι καλύτεροι σε αυτό το μοναδικό ήχο που εκπροσωπείτε». Και το λέω γιατί είναι δύσκολη ισορροπία όταν μιλάμε για το μουσικό σας στυλ: Δεν είστε ούτε retro ούτε μοντέρνοι, αλλά και τα δύο. Και δεν θεωρείστε ούτε rock ούτε metal συγκρότημα, αλλά στέκεστε κάπου ενδιάμεσα. Πρώτα από όλα θα ήθελα να μου πεις αν συμφωνείς με αυτή μου την διαπίστωση…

Εκτιμώ πολύ αυτό που λες. Γιατί, μέσα από την περιγραφή σου, ίσως έχουμε καταφέρει να έχουμε το δικό μας χώρο, πως έχουμε αποτυπώσει το δικό μας στίγμα. Κι αυτό που ελπίζεις ως μουσικός είναι το να δημιουργήσεις κάτι που σε εκφράζει, κάτι που σε καθιστά μοναδικό και σου δίνει έναν δικό σου τρόπο επικοινωνίας.

Καμιά φορά είναι δύσκολο, γιατί ο κόσμος δεν ξέρει που να σε κατατάξει. Κάποιοι θα πουν ότι είμαστε πολύ heavy κι άλλοι ότι δεν είμαστε αρκετά heavy. Αυτό συμβαίνει πολύ συχνά με τις περιοδείες που άλλες φορές λένε ότι «δεν είναι αρκετά heavy για να περιοδεύσουν με αυτούς» κι άλλες φορές λένε «είναι πολύ heavy για να περιοδεύσουν με τους άλλους». Οπότε μπορεί να έχει μια παραπάνω δυσκολία σε αυτό το επίπεδο, αλλά την ίδια στιγμή αυτή είναι η δική μας ταυτότητα. Αυτό είναι το ηχητικό μας αποτύπωμα. Και το εκτιμώ να ακούω ότι το έχουμε. Δεν το απαρνούμαι.

Προσωπικά, θεωρώ πως έχετε επιτύχει μια τέλεια ισορροπία, έναν ιδανικό συνδυασμό, πες το όπως θες… δεν ξέρω πως αλλιώς να το εκφράσω. Αλλά, δεν μπορώ να μην σκεφτώ ότι σας φέρνει εμπόδια όταν ξέρω ότι η μουσική βιομηχανία απαιτεί από τους καλλιτέχνες να κάνουν τσεκ σε συγκεκριμένα κουτάκια για να ξέρει σε ποια Spotify playlist να τους κατατάξει. Σίγουρα αυτό σας έχει δυσκολέψει σε διάφορα επίπεδα, όπως στις περιοδείες που ανέφερες…

Απολύτως!

Οι στίχοι είναι σαν το σενάριο σε μια ταινία. Αν ήμουν ηθοποιός δεν θα ήθελα να έχω έναν κακό σενάριο να αποδώσω

Ένα ακόμα στοιχείο που λατρεύω γενικότερα στους Alter Bridge - και εκ νέου στο καινούργιο άλμπουμ - είναι πως οι στίχοι σας δεν ήταν ποτέ δευτερεύουσας σημασίας στοιχείο. Είναι πάντα καλογραμμένοι, κι έχουν κάτι να πουν παρόλο που προτιμάς να τους κρατάς ανοιχτούς σε ερμηνείες. Σχεδόν πάντα καταπιάνεσαι με σκοτεινά θέματα, είτε προσωπικά, είτε κοινωνικά, θέλοντας όμως να αφήσεις ένα φως ή μια σκέψη που θα οδηγήσει σε αυτό. Φαντάζομαι πως είναι σημαντικό για σένα να διατηρείς τους στίχους σε ένα επίπεδο…

Έχουν τεράστια σημασία για μένα (σ.σ.: it’s paramount for me), γιατί θα πρέπει να τους τραγουδάω. Είναι σαν το σενάριο σε μια ταινία, αν ήμουν ηθοποιός δεν θα ήθελα να έχω έναν κακό σενάριο να αποδώσω. Το ίδιο αισθάνομαι και απέναντι στους στίχους. Θέλω να έχω μια καλή μελωδία και έναν καλό στίχο για αυτή τη μελωδία, τον οποίο πιστεύω και τον οποίο καταλαβαίνω.

Έτσι, σε αυτόν εδώ τον δίσκο, μπήκα βαθιά στη διαδικασία των στίχων. Καταπιάστηκα με σοβαρά θέματα όπως όταν αντιλαμβάνεσαι ότι βρίσκεσαι σε μια δύσκολη κατάσταση πως αντιδράς; Πως την αντιμετωπίζεις; Την αφήνεις να σε καθορίσει; Η ορθώνεις ανάστημα κι επιλέγεις τον δύσκολο δρόμος. Αυτό είναι που άφησες να εννοηθεί, είναι το φως…

Μεγάλωσα μαθαίνοντας να προσπαθώ να είμαι ένας αξιοπρεπής άνθρωπος, με ενσυναίσθηση κι όχι με αρνητισμό

Θα μπορούσα να είμαι ένας ακόμα θυμωμένος τύπος που παίζει σε μια heavy μπάντα και τραγουδάει για θέματα όπως «FU, I’m gonna kick you ass». Πρώτα από όλα για μένα αυτό είναι κλισέ. Επίσης, δεν είναι αυτός ο τρόπος με τον οποίο έχω επιλέξει να ζω τη ζωή μου. Δεν μεγάλωσα με αυτό τον τρόπο. Μεγάλωσα μαθαίνοντας να προσπαθώ να είμαι ένας αξιοπρεπής άνθρωπος, να έχω ενσυναίσθηση και να μην είμαι ένας αρνητικός, κακός άνθρωπος.

Αυτό πρέπει να συνδυαστεί με το ότι έχουμε να κάνουμε με heavy μουσική. Και όταν ακούς heavy μουσική δεν θες να ακούς στίχους του στυλ «Τι ωραία ζωή και τι υπέροχη ημέρα! Κοίτα πόσο ηλιόλουστα είναι!», έχοντας από πίσω ένα heavy riff σαν αυτό του "Rue The Day" για παράδειγμα. Δεν νομίζω ότι θα δούλευε κάτι τέτοιο… (γέλια). Οπότε, πως μπορείς να πεις την ιστορία που θες με την απαραίτητη ένταση και την ίδια στιγμή να διασφαλίσεις ότι στο τέλος μπορείς να ακούσεις ακόμα τον καλό σου άγγελο;

Το καταλαβαίνω τι εννοείς. Τώρα, σε κάτι που ξέχασα να ρωτήσω σχετικά με τις ζωντανές εμφανίσεις, έχετε σκεφτεί μήπως ήρθε η ώρα να κάνετε μια "an evening tour" περιοδεία όπου δεν θα έχετε support συγκροτήματα και θα παίζετε παραπάνω χρόνο, ώστε να μπορέσετε να χωρέσετε περισσότερα τραγούδια και ίσως κάποια από τα deeper cuts σας που δεν έχετε την ευκαιρία να παίζετε συχνά; Το έχετε αξιολογήσει;

Ναι, το έχουμε συζητήσει και η αλήθεια είναι πως κάτι τέτοιο θα έβγαζε νόημα πλέον στο στάδιο που έχει φτάσει η καριέρα μας. Απλά, θέλουμε να δούμε τον τρόπο με τον οποίο θα το κάνουμε να λειτουργήσει καλά, να οργανώσουμε τα logistics κι όλα τα σχετικά. Σίγουρα μας ενθουσιάζει η ιδέα να το κάνουμε μέσα στα επόμενα χρόνια, καθώς πλέον έχουμε οκτώ δίσκους και πρέπει να δούμε πως θα κινηθούμε εφεξής. Σε κάθε περίπτωση, το να βουτήξουμε στα προηγούμενα άλμπουμ και να παίξουμε τραγούδια που δεν έχουμε παίξει ποτέ, αυτό είναι κάτι που κι οι οπαδοί μας σίγουρα θα ήθελαν να ακούσουν κι εμείς θα θέλαμε να δοκιμάσουμε.

Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας μου είναι πως «μπορεί να εκπλαγείς με τα όσα έχει προβλέψει για σένα η μοίρα». Να τα αποδεχθείς, γιατί μπορεί να εξελιχθούν σε κάτι υπέροχο

Για να κλείσουμε αυτή τη συνέντευξη, πως πιστεύεις θα ένιωθε εκείνο το παιδί πριν 40 χρόνια, που σήμερα έχει τζαμάρει με τον Jimmy Page, έχει γράψει στα στούντιο του Van Halen, είναι εδώ και χρόνια ο wingman του Slash και όλα αυτά τα ωραία; Γιατί εκείνο το παιδί έπιασε μια κιθάρα στα χέρια του εξαιτίας του "Eruption" και του "Whole Lotta Love" που άκουσε ένα απόγευμα…

Είναι τρελό όλο αυτό. Δεν νομίζω ότι αν του το έλεγες τότε θα το πίστευε. Διότι, ζω στο Spokane. Και το Spokane δεν το λες ακριβώς και την Μέκκα της διασκέδασης. Δεν έχει και πολλές ευκαιρίες για διασκέδαση σε αυτό το μέρος. Οπότε, αν μου έλεγες ότι όλα αυτά θα συμβαίνανε, δεν θα πίστευα τίποτα. Κοιτάζοντας όμως 40 χρόνια πίσω, είμαι ευγνώμων που είχα την ευκαιρία να ακούσω το "Eruption" και το "Whole Lotta Love" εκείνο το απόγευμα και αυτό άναψε το φυτίλι που οδήγησε σε όλες τις ευκαιρίες που μου δόθηκαν. Το ηθικό δίδαγμα αυτής της ιστορίας είναι «Μπορεί να εκπλαγείς με τα όσα η μοίρα έχει προβλέψει για σένα». Και να τα αποδεχθείς, γιατί μπορεί να εξελιχθούν σε κάτι υπέροχο.

Σίγουρα, τα αξίζεις όλα όσα έχεις πετύχει. Και εν τέλει κι εμείς τυχεροί είμαστε που απολαμβάνουμε τις μουσικές σου…

Σε ευχαριστώ!

Πάντως, να ξέρεις, ότι αφού κανείς δεν μπορεί να σας φέρει να παίξετε ζωντανά εδώ, είσαι ευπρόσδεκτος όποτε θες να έρθεις για διακοπές στα μέρη μας! Θα χαρούμε πολύ να σε φιλοξενήσουμε!

Μου αρέσει αυτή η ιδέα!

Απλά, με ενημερώνεις!

Λοιπόν, το κρατάω αυτό!

Και θα σου πρότεινα μη τυπικούς τουριστικούς προορισμούς, αλλά μέρη με ωραία φύση που είναι ακόμα καλύτερα να επισκεφτείς κατά την άποψή μου…

Τέλεια! Θα σου πω για αυτό. Ξέρεις, είναι ένα από τα μέρη που πάντα ήθελα να πάω. Θα πάω να το μιλήσω με τη Selena και να της πω «Τι θα έλεγες να πάμε προς εκείνα τα μέρη;».

Θα έχουμε την ευκαιρία να ξεπληρώσουμε κι ένα μέρος από το χρέος που έχουμε για τις μουσικές που μας έχεις χαρίσει όλα αυτά τα χρόνια!

Σε ευχαριστώ! Είναι πολύ ευγενικό εκ μέρους σου!

Εγώ σε ευχαριστώ πολύ! Όπως πάντα, είναι ευχαρίστησή μου να έχω τη δυνατότητα να μιλάμε!

Εγώ σε ευχαριστώ Χρήστο. Είναι πάντα χαρά μου να μιλάμε.