Η ελληνική σκηνή επιλέγει τα αγαπημένα άλμπουμ του 2025

 Η περσινή χρονιά υπήρξε πλούσια σε παραγωγή ποιοτικών κυκλοφοριών σε ολόκληρο το φάσμα του σκληρού ήχου. Ήδη από τις αρχές του προηγούμενου μήνα, στις ηλεκτρονικές μας σελίδες μπορείτε να βρείτε πληθώρα άρθρων που ασχολούνται με το εν λόγω θέμα, από τις προσωπικές λίστες της R! συντακτικής ομάδας και τις ανασκοπήσεις σε καθένα ιδίωμα της rock και του metal, μέχρι και την 30άδα των καλύτερων της χρονιάς που μας πέρασε.     

Σε αυτό το κλίμα, και με τη βαρυσήμαντη γνώμη των ανθρώπων που ζουν εκ των έσω τα τεκταινόμενα της ελληνικής σκηνής να έχει τη δική της, ξεχωριστή υπόσταση, ρωτήσαμε έντεκα Έλληνες μουσικούς να ξεχωρίσουν εκείνοι την αγαπημένη τους κυκλοφορία από το 2025. Παρακάτω, λοιπόν, οι πολύ ενδιαφέρουσες απαντήσεις των εκλεκτών συμμετεχόντων, που ξεχώρισαν 13 άλμπουμ της περσινής εσοδείας, ο καθένας για τους δικούς του λόγους.

Δημήτρης Καρτάλογλου (Sacral Rage)

Το 2025 ουσιαστικά τελείωσε και τις περισσότερες ώρες στα ηχεία μου τις κατέλαβε το "Forbidden Morals". Οι Void ξεσπούν από τα ηχεία σαν λεπίδα που μυρίζει ιδρώτα, καμένο λάστιχο και παλιά βινύλια. Οι επιρροές είναι οι σωστές και βαριές: Testament, Forbidden, Annihilator, Toxik, με άρωμα από Shrapnel Records και φωτιά στις κιθάρες, παιγμένες με πείνα και όχι με νοσταλγία. Κι όμως, αυτός που καρφώνει τον δίσκο στο κεφάλι είναι ο τραγουδιστής. Για την ηλικία του τραγουδά σαν βετεράνος πολέμου, με φωνή που ξέρει πότε να ουρλιάξει και πότε να σε πιάσει από τον λαιμό. Τέτοιες φωνές δεν γεννιούνται συχνά και σίγουρα θα μας απασχολήσουν πολύ στο μέλλον. Metal από οπαδούς, για οπαδούς, χωρίς έλεος.

Γιώργος Απαλοδήμας (Sacred Outcry)

Μπάντα που ακολουθώ από τον 1ο κιόλας δίσκο και υπεραγαπώ είναι οι Labyrinth, και χαίρομαι ιδιαίτερα που βρίσκονται σε τρομερή φόρμα και περνούν 2η νιότη στο "In The Vanishing Echoes Of Goodbye". Νιώθω ότι αδικήθηκε γιατί βγήκε νωρίς μέσα στη χρονιά και δεν έλαβε το «θόρυβο» που του αναλογεί, αλλά μιλάμε για πρώτης τάξης σοβαρό power metal, μακριά από το τσίρκο και τον εκφυλισμό του είδους που επικρατεί στις μέρες μας.

Επίσης, οι Wings Of Steel είναι μια από τις πολύ hot μπάντες σήμερα, και σιγουρά δικαιολογημένα - ειδικά με τη δουλειά που ρίχνουν. Τρομερή φωνή, απίθανες κιθάρες, σοβαρό songwriting, κι ενώ ομολογώ πως το "Winds Of Time" δεν με κέρδισε από την αρχή, μου έκατσε πολύ καλυτέρα όταν του έδωσα τον απαραίτητο χρόνο. Το μέλλον τους ανήκει.

Τέλος, θα μπορούσα να βάλω κάποια άλλη Ελληνική κυκλοφορία ή ακόμα καλυτέρα να κάνω Ελληνική τριάδα μιας και μου αρέσαν πολλά πράγματα που βγήκαν φέτος από «τη σκηνή μας» αλλά θα επιλέξω τους Stygian Path και το "The Lorekeeper" γιατί μου έβγαλαν έναν ρομαντισμό που δεν βρισκω ευκολά. Πολύ όμορφος και ιδιαίτερος δίσκος, σχεδόν παραμυθένιος. Ελπίζω να συνεχίσουν με την ιδιά έμπνευση και όρεξη.

Αντώνης Βάιλας (Triumpher)

Τρία άλμπουμ ξεχώρισα, το καθένα πρώτο στο είδος του, παρόλο που δεν άκουσα πολλή νέα μουσική το 2025. Αυτά ήταν το "Winds Of Time" των Wings Of Steel, το "Forbidden Morals" των Void και το "Tavastland" των Havukruunu.

Αντώνης Μαζαράκης (Innerwish)

Εκεί που οι περισσότεροι γύρω μας μιλάνε για ήχο και άποψη πάνω στο heavy metal, έρχονται αυτοί εδώ οι τύποι, οι Wings Of Steel με το "Winds Of Time", και δηλώνουν κάτι πολύ πιο βασικό. Έχουμε τραγούδια – και τι τραγούδια – με συνθετική μαστοριά, εξαιρετική τεχνική και πρωτίστως με πάρα πολύ πάθος! Το χεβιμεταλς που θέλω διάολε... WE RISE!

Δήμος Ιωάννου (Khirki)

Πολύ ωραίο το "Portals" των The Vintage Caravan. Πολύ ωραίο και το Spidergawd, "From Eight To Infinity". Η φετινή χρονιά όμως για μένα ανήκει στην επιστροφή των Coroner και το άρρωστο "Dissonance Theory". Τραγούδια σαν το "Symmetry" δεν γράφονται κάθε μέρα.

Σπύρος Ζαρμπαλάς (Dismiss)

Πώς θα ακούγονταν οι Type O Negative αν ο Peter Steele ήταν Καλιφορνέζος skater και άκουγε punk rock? Mάλλον σαν το "Too Late" από τον Gvllow. Μετά απο 4 δίσκους σε μια πιο ηλεκτρονική βάση δημιούργησε - παίζοντας όλα τα όργανα μόνος του - ένα απόλυτα σύγχρονο album, το "Laughing In The Dark", στο οποίο κυριαρχεί το SoCal punk rock αλλά κρατάει όλες τις goth/post-punk πινελιές του παρελθόντος του.

Νάσος Στεργίου (Wothrosch)

Μια διαχρονική αγάπη, μια απρόσμενη στροφή σε πιο οργανικές και φυσικές εμπνεύσεις, οι Author & Punisher δημιουργούν ένα κράμα μοναδικής industrial μουσικής στο "Nocturnal Birding", με ένταση, χώρο, πλέον ΚΑΙ natural χρώματα και πινελιές που σχηματίζουν τον φοβερό αυτό ήχο του.

Χάρης Αναγνώστου (Void Droid)

Προσωπικά πολυαναμενόμενη δουλειά από ένα συγκρότημα που δεν έχει ταβάνι, τους we.own.the.sky. Ατμόσφαιρα, ένταση, προοδευτικά στοιχεία, και όλες οι απαραίτητες πινελιές για να δημιουργήσουν ένα δίσκο πολυδιάστατο όπως το "In Υour Absence", ευφάνταστο και με μια φοβερή παραγωγή αντάξια των συνθέσεων.

Δημήτρης Στρατίκης (Fading Echoes)

Το "Dominion" των IQ ήταν μεταξύ των αγαπημένων μου στο 2025 και αφού πρέπει να διαλέξω ένα θα είναι αυτό, αφού δε γνώριζα τη μπάντα και έτσι είχα πολύ νέο υλικό στη διάθεσή μου να μάθω. Προσωπικά με κερδίζει οτιδήποτε με ιδιαίτερη έμφαση στο στίχο. "Σωστό" prog, με μεγάλο εύρος στις συνθέσεις που σου κεντρίζουν το ενδιαφέρον και προσφέρουν συναισθήματα και έμπνευση απλόχερα.

Βασίλης Μισιρλής (Hailsteel)

Ένα καθαρό δεκάρι από άκρη σε άκρη από τους Φινλανδούς Havukruunu, με το χαρακτηριστικό epic black metal τους, απίστευτες συνθέσεις, γεμάτες μελωδία, ταχύτητα αλλά και οργή. Απόκοσμος ήχος και συγκλονιστικά φωνητικά, κάνουν το «ακραίο» να ακούγεται τόσο εύκολα στο "Tavastland".

Έφη Ευαγγελινού (Euphrosyne)

Για μένα το άλμπουμ που κέρδισε το απόλυτο συναισθηματικό μου ενδιαφέρον για το 2025 ήταν το "Nightside" από Grima. Πρόκειται για ένα δίσκο με εμβληματική ατμόσφαιρα που σε κάνει να διεισδύσεις μέσα στο καταστροφικό ψύχος της Σιβηρίας, περιγράφοντας το υπέροχο τοπίο της, αλλά και να βιώσεις τις πιο στοιχειωμένες ιστορίες λες κι είσαι κομμάτι του folklore της. Καταιγιστικά φωνητικά (όπως και στους Ultha άλλωστε) και γαμάτη παραγωγή. Ένα κόσμημα της atmospheric black σκηνής.