Breaking down the breakdown
Για τα λίγα εκείνα δευτερόλεπτα που συντονίζεται ο πλανήτης και το κομμάτι γιγαντώνεται
«You had it all, you fucking pigs! Blegh!»
–These Colours Don't Run, Architects
Συνεχίζοντας τη σπουδή μας πάνω στην εξέλιξη αυτού του ιδιαίτερου ηχητικού σκαρφίσματος, στο δεύτερο μέρος του Breaking Down The Breakdown, μπαίνουμε στα zeros και το βλέπουμε να κατοχυρώνει κεντρική θέση στην τραγουδοποιία του σκληρού ήχου. Χωρίς μάλιστα να μένει αποκλειστικά στα core παράγωγα.
Από το 2000 μέχρι σήμερα δεν υπήρξε χρονιά που να μην άφησε (τουλάχιστον) ένα μεγάλο, εκκωφαντικό σπάσιμο. Ανοίγοντας μάλιστα το βλέμμα συνειδητοποιούμε ότι μέσα στο χρόνο πήρε, και παίρνει, αρκετές μορφές με απρόβλεπτες συνήθειες και τρόπους αισθητικής που διαφέρουν ακραία μεταξύ τους.
Έτσι θα το προσεγγίσουμε λοιπόν, χωρίς παρωπίδες και προαποφασισμένες αντιλήψεις, τοποθετώντας το συνειδητά σε ένα ευρύτερο πλαίσιο του σκληρού ήχου. Η μεθοδολογία απλή, αλλά αρκετά πλούσια ώστε να χορτάσουμε και να συμπεράνουμε: ένα breakdown για κάθε χρονιά που κέρδισε όλα τα άλλα, κι άλλα τρία να το συμπληρώνουν, από τότε που (ας πούμε πως) άλλαξε η χιλιετία, μέχρι σήμερα.
Δυναμώστε ηχεία, καθαρίστε πρόγραμμα και πάμε λίγο να τα σπάσουμε με ένα πολύ πολύ βαρύ, ενδέκατο, And I'm Writing With Broken Pens.
2000
Dying Fetus - "Praise The Lord (Opium Of The Masses)"
Οι Dying Fetus είναι από τις σημαντικότερες μπάντες στην πορεία της εισαγωγής του breakdown στον ακραίο ήχο. Μερικά κορυφαία τέτοια σημεία βρίσκονται στη δισκογραφία τους και το "Praise The Lord (Opium Of The Masses)" είναι από τα πιο χαρακτηριστικά. Λίγο πριν τη μέση του κομματιού χάνεται ένα down κάπου στο βάθος και όλα βαραίνουν ξαφνικά σε επικίνδυνα επίπεδα. Οι πολύ καλοί στίχοι δίνουν παραπάνω πόντους σε ένα κομμάτι που δεν τους χρειάζονταν.
Το "One Step Closer" των Linkin Park βάζει σε όλα τα σαλόνια ένα μεγάλο nu metal breakdown αλλάζοντας τις ισορροπίες του ήχου ενώ ταυτόχρονα οι Immolation πιάνουν την ωμή death metal προσέγγιση του, στο "Higher Coward". Το 2000 όμως είναι πάνω απ' όλα χρονιά των Nevermore. Το "The River Dragon Has Come" μπορεί να μην έχει κανένα κανονικό breakdown, αλλά η ίδια η δομή του βασικού riff είναι μια σπουδή για τα επόμενα που έρχονται να το καθιερώσουν.
2001
Το 2001 οι Slipknot ήταν η πιο πωρωτική μπάντα στον πλανήτη. Ο συνδυασμός της ενέργειας που έβγαζαν live, και στο studio, με τις γαμάτες κομματάρες που έγραφαν έδιναν ηχηρές σφαλιάρες σε μια μουσική που διψούσε για αλλαγές. Το διπλό breakdown στο "People = Shit" δίνει από τη μία ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραληρηματα στα τύμπανα του τιτάνιου Joey, ενώ λίγο μετά κορυφώνεται με την legendary κραυγή του Corey που αφήνει εκεί τα σωθικά του, μια για πάντα.
Το "Jane Doe" στέκεται ανάμεσα στα κορυφαία core άλμπουμ που έχουν βγει, με τους Converge να σκίζουν ψυχές σε breakdown σαν του "Bitter And Then Some", ενώ την ίδια στιγμή οι Neurosis αφήνουν παρακαταθήκη που δε σβήνεται στο θεοσκότεινο σπάσιμο του "The Tide". Είναι όμως οι System Of A Down αυτοί που αφήνουν το μεγαλύτερο σημάδι στη χρονιά. Από το πρώτο κομμάτι του μνημειώδους "Toxicity", το "Prison Song", σοκάρουν, λίγο πριν τα δύο λεπτά τερματίζει η ένταση του ηχοσυστήματος.
2002
Οι In Flames με το "Reroute To Remain" κάνουν το επόμενο βήμα, εξελίσσονται και στήνουν νέες βάσεις για τον μοντέρνο ήχο. Το "System" τα έχει όλα, επιθετικά riff, υπέροχο μελωδικό ρεφρέν και ένα breakdown τέρμα χαρακτηριστικό, κολλητικό και groovy. Το τολμηρό βήμα, να προσθέσουν ηλεκτρονικά μπλιμπλίκια από πάνω, είναι το αντίο στα δεσμά του καθώς πρέπει μεταλισμού της oldschool υποχρέωσης. Το τελείωμα του κομματιού μας βρίσκει να ουρλιάζουμε, με ότι δύναμη έχουμε, μαζί με τον Fridén.
Οι Norma Jean στο τόσο χαοτικό όσο παντοδύναμο "Memphis Will Be Laid To Waste" κατεβάζουν υπερδύναμη, ενώ οι Hatebreed συνεχίζουν να διδάσκουν στο "Proven" πως σπάει ένα core κομμάτι. Τί δουλειά έχουν οι Dream Theater σε ένα άρθρο για τα breakdown ακούω να λες… Το "The Glass Prison" είναι ίσως το πιο πωρωτικό τους κομμάτι και όλο το μεσαίο μέρος του, έχει στηθεί γύρω από δύο massive breakdowns. Το progressive τολμά, μπαίνει σε μοντέρνα - μεχρι nu - μονοπάτια και δίνει ένα αριστούργημα.
2003
Η επιλογή για το breakdown του 2003 ήταν κλειδωμένη πριν καν κατέβει η ιδέα για το άρθρο. Οι Machine Head με το ισοπεδωτικό, για πολλούς πολλούς λόγους, "Imperium" ανανεώνουν την κυριαρχία που έστησαν σχεδόν μια δεκαετία πριν, όταν πέταξαν στον κόσμο το "Davidian". Δε θα ξεχάσω ποτέ να περιμένω να βγουν live και στο άκουσμα της εισαγωγής του, να παθαίνω σοκ φωνάζοντας: Τί κάνουν ρε μαλάκα, αν βγουν έτσι τί θα γίνει μετά; Θα πεθάνουμε!
Οι Avenged Sevenfold κυκλοφορούν, με το δεύτερο άλμπουμ, ένα από τα cornerstones του melodic metalcore και το "Unholy Confessions" κάνει ακόμα χαμούς σε κάθε του εμφάνιση. Οι Every Time I Die ήταν πάντα μια περίπτωση από μόνοι τους, στο "Ebolarama" όμως πετυχαίνουμε ένα σπάσιμο που δεν αφήνει όρθια ούτε καν τη λογική μας. Κάπου εκεί και οι The Bled, ακροβατώντας ανάμεσα στο mathcore και μελωδικότερες φόρμες, γράφουν το "Red Wedding" αφήνοντας μια τρομερή κομματάρα που, αν δεν έχεις ακούσει ακόμα, ετοιμάσου για σφαλιάρα.
2004
Εκείνα τα χρόνια οι Lamb Of God διαπραγματεύονταν τα ηνία ολοκλήρου του modern metal. Το "Ashes Of The Wake" ήταν ένας μουσικός ογκόλιθος, οι εμφανίσεις καταιγιστικές και το ρεύμα τους έδειχνε ασταμάτητο. Το "Laid To Rest" έγινε γρήγορα ένας σύγχρονος ύμνος της σκληρής μουσικής και το κόψιμο του κάπου εκεί, στο Say who gives a fuck, έγραψε ιστορία. Το ότι αν δεν υπήρχε αυτό, θα έμπαινε εδώ ένα από τα "N.Y.G.S.T.D.F", "Omertá" ή "The Faded Line", είναι μάλλον statement.
Το εξώφυλλο του "Miss Machine" λέει ότι χρειάζεται να ξέρεις για τους The Dillinger Escape Plan, το ισοπεδωτικό ρίξιμο του "Sunshine The Werewolf" τα κατοχυρώνει όλα. Στην άλλη πλευρά του κόσμου, ένα See them die έστησε το σκηνικό, το breakdown του "Voice Of The Voiceless" έφτιαξε υπεραξία και οι Heaven Shall Burn διέλυσαν τα πάντα. Τελειώνοντας με το 2004, τί να πεις για την ίσως σημαντικότερη μπάντα του melodic metalcore; Οι Killswitch Engage έθεσαν τους όρους, το "The End Of Heartache" θα στέκει απλησίαστο από τους περισσότερους.
2005
Ναι που λέτε, το 2005 οι Gojira έγραψαν το πιο βαρύ κομμάτι της χιλιετίας. Και πιστεύω πολύ ότι αυτό δεν είναι καν hot take! Ταυτόχρονα εδώ υπάρχει μια από τις κορυφαίες εισαγωγές που έχουμε ακούσει, ίσως το πιο ισοπεδωτικό breakdown EVER, στιχάρες, ατμόσφαιρα, εξωπραγματικά παιξίματα. Ω θεοί, υπέροχο! Live ανεβαίνει ένα επίπεδο ακόμα, κι ας μην υπάρχει παραπάνω. Το ότι αυτό το κομμάτι έχει και το ίσως ωραιότερο fan made video που έχουμε δει, είναι απόλυτα ταιριαστό.
Πέρα από κάθε αμφιβολία, το συγκρότημα που έκανε πραγματικά μεγάλο το metalcore στα zeros είναι οι Bullet For My Valentine. Το "4 Words (To Choke Upon)" είναι ένας από τους λόγους με το breakdown του να είναι άλλος ένας. Ταυτόχρονα, οι Kreator μας θυμίζουν στο "Enemy Of God" ότι οι θρασάδες το κάνουν από πρόπερσι. Αλλά τη χρονιά αυτή είναι που κι ο Devin, με τους Strapping Young Lad, στριμώχνει όσο περισσότερο extreme progressive μπορεί, and then some, σε ένα κόψιμο του "Skeksis".
«Η μουσική και η τέχνη είναι η διέξοδός μου. Μέσα σε αυτή βλέπετε το βάθος και το θυμό. Δεν βλέπω όμως τον εαυτό μου, ως έναν θυμωμένο άνθρωπο»
–Jacob Bannon, Converge
2006
Το 2006 επέστρεψαν οι τεράστιοι Celtic Frost. Το σημάδι που άφησε το "Monotheist" στη μουσική χαράχτηκε τόσο βαθιά, που έμεινε για πάντα εκεί, μνημείο έκφρασης και πηγή δημιουργίας ασυμβίβαστης, ακραίας τέχνης. Αν ο δίσκος αυτός έχει την απεριόριστη ικανότητα να σπάει τα φράγματα ανάμεσα στο εγώ και την ύπαρξη, τότε η παραλυτική στάση λίγο μετά το τρίτο λεπτό του "Ain Elohim" φέρνει την ατέρμονη ρήξη με όλα εκείνα τα εξωτερικά σημεία αναφοράς. Ρήξη που δε θα μπορούσε να είναι ολοκληρωτική αν το κομμάτι έμενε σταθερό στη δομή του. Κάθε ματιά στην άβυσσο πλέον, περνάει πρώτα από εδώ.
Οι Bring Me The Horizon μπαίνουν με κλωτσιές και φράντζες στη ζωή μας. Το πρώτο breakdown του "Pray For Plagues" σκοτώνει ακόμα. Από την άλλη φυσικά, το "The Pot" παραμένει εκτός συναγωνισμού, ότι μουσική συζήτηση κι αν ανοίξουμε. Το χτίσιμο των Tool από το τρίτο λεπτό μέχρι την απόλυτη κορύφωση στο Liar, lawyer; mirror for ya, what's the difference? είναι ανεπανάληπτο. Σε άλλα νέα, οι Mastodon καθιερώνονται στις σημαντικότερες μπάντες της δεκαετίας. Το σκάσιμο στο τελευταίο μέρος του "Circle Of Cysquatch" πέφτει ογκόλιθος κατακέφαλα σε κάθε ανυποψίαστο.
2007
Οι Parkway Drive έχουν καταφέρει πλέον να στέκονται στα πάνω επίπεδα του σύγχρονου metal. Για να φτάσουν ως εκεί όμως περπάτησαν όλη την ενδιάμεση διαδρομή, χωρίς παρακάμψεις και εύκολες επιλογές. Με πολύ ιδρώτα και ενέργεια, ξεκίνησαν από πάνκηδες που έπαιζαν ψυχομένο metalcore γεμάτο όμως μελωδικες γραμμές και στο δεύτερο άλμπουμ κατάφεραν να σπάσουν τα όρια. Το "Boneyards" συμπληρώνει την τρομερή παρέα "Carrion" και "Idols And Anchors" αλλά είναι αυτό που κερδίζει στο breakdown-ό-μετρο. Κάθε φορά που έρχεται η ώρα του στα live επιβιώνουμε στο τσακ.
Πιστεύω ότι αν κάπως ξέφευγε το "No Pity For A Coward" των Suicide Silence σε αυτό το αφιέρωμα, θα έβρισκε τρόπο να με κυνηγήσει ο ίδιος ο Garza μέχρι να δώσω πίσω τη σφραγίδα του (context here). Και δικαίως. Την ίδια χρονιά οι Carnifex, στο "Lie To My Face", αφήνουν ένα από τα πιο εμβληματικά deathcore breakdowns. Από την άλλη, σε εντελώς διαφορετική κατεύθυνση, οι Between The Buried And Me καταφέρνουν να κορυφώσουν το βουνό από πληροφορίες που προσφέρουν με ένα φανταστικό σκάσιμο στο "White Walls".
2008
Το "ObZen" ήταν turning point για την πορεία της σκληρής μουσικής. Αδιαμφισβήτητα. Η επιρροή των Meshuggah στην εξέλιξη του core, του progressive αλλά και του ακραίου ήχου συνολικά, ξεπερνά το υπολογίσιμο. Το 2008 κατάφεραν να μορφοποιήσουν την πρότασή τους έτσι που έφτασε παντού, ανοίγοντας δρόμους που ακόμα δίνουν περιθώρια εξερεύνησης. Το "Bleed" είναι το πρώτο κομμάτι που έρχεται στο μυαλό μόλις ακούγεται η λέξη djent, και λογικά αφού νομίζω ότι δεν υπάρχει ούτε ένα που να μην έχει καρφωμένους στον εγκέφαλό του, τους ιδιαίτερους ρυθμούς του.
Ουσιαστικά το "Communion" σηματοδότησε ένα restart των Septicflesh, με μεγαλύτερο ήχο και χαρακτηριστικά. Στο "Persepolis" η ατμόσφαιρα γιγαντώθηκε όταν κάθησαν αιώνες ιστορίας πάνω στην μυστηριακή, Ανατολίτικη αύρα. Στον ήχο του core οι Whitechapel παρουσιάζουν το απίστευτα πωρωτικό "This Is Exile", με το θεόρατο this world is ours να σπάει το myspace. Α ναι, το 2008 βγάλανε κι οι Slipknot το "Psychosocial". Γελάω ασταμάτητα που, και καλά, δεν είναι αυτό το breakdown της χρονιάς…
2009
Όταν σε ένα κομμάτι συνυπάρχει η επιθετική ενέργεια των Whiplash, η δημιουργική μανία των Mastodon και η μοναδική ειλικρίνεια των Converge, τότε το αποτέλεσμα δεν μπορεί να είναι τίποτα λιγότερο από επικό. Το breakdown του "Dark Horse" είναι βουτηγμένο στη λάσπη, αλλά με έναν τρόπο καταφέρνει και, μέσα απ' τον πηχτό ήχο που το διαμορφώνει, βρίσκει ανάσα αναγέννησης. Με φρέσκια ορμή και ασβέστη δίψα για φωνή ζωής, ολοκληρώνει τον κύκλο του μαινόμενο, για να αφήσει πληγές και κόκκαλα σπασμένα στη σπείρα της μουσικής ιστορίας.
Οι Red Fang γράφουν στο "Prehistoric Dog" ένα κατέβασμα που θα βάλει το stoner στο κέντρο του club, εκεί που παίζει το πολύ ξύλο, τη στιγμή που οι A Day To Remember στο "Mr. Highway’s Thinking About The End", γκαρίζουν ένα disrespect your surroundings που δε θα ξεχαστεί ποτέ από όσα στέκονται, ή ακόμα και περνάνε, από τη σκηνή. Στα πιο βαριά κι ασήκωτα, εκεί που η καφρίλα δεν έχει όρια, οι Oceano γράφουν το κατεδαφιστικό "District Of Misery".
2010
Οι Kvelertak γράφουν το απόλυτο soundtrack για κλωτσοπατινάδες. Black metal και rock ‘n roll, hardcore punk και κραυγές και κουτουλίδια, με κιθάρες που μυρίζουν ιδρώτα, αλκοόλ και ξεραμένο αίμα. Οι Νορβηγοί, από το ξύλινο Σταβάνγκερ, γράφουν ένα πολύ διαφορετικό, εντελώς χύμα σπάσιμο ρυθμού που όμως φτάνοντας στα όρια της πώρωσης τα κάνει όλα κολυμπηθρόξυλα. Αν ο Lemmy γεννιόταν καμιά τριανταριά χρόνια αργότερα, μάλλον έτσι θα έπαιζε. Δεν ξέρω τι καλύτερο μπορεί να πει οποιοδήποτε για αυτούς.
Το αριστούργημα - φόρος τιμής στον The Rev - των Avenged Sevenfold βγήκε το 2010, ή ένα από τα τέτοια τους. Το "God Hates Us" ακουμπάει πολλές αγαπημένες μουσικές της μπάντας, ενώ το πόσο εύκολα ο Portnoy ένιωσε σπίτι του στο core, μάλλον τρομάζει. Το "Recreant", των Chelsea Grin, παίζει χωρίς αντίπαλο για πιο αδυσώπητο breakdown της χρονιάς, όταν οι Of Mice And Men γράφουν ένα από τα κομμάτια ύμνους του metalcore, "Second & Sebring", με τον Carlile να μπαίνει από νωρίς στη συζήτηση για κορυφαίο τραγουδιστή του χώρου.
«Ο Jimmy ολοκλήρωσε την πιο απίστευτη μουσική, τελείωσε το γαμημένο άλμπουμ, και άφησε τόσους καταπληκτικούς στίχους λέγοντας αντίο στον κόσμο»
–Synyster Gates, Avenged Sevenfold
2011
Το 2011 οι Trivium δεν έχουν πια να αποδείξουν τίποτα. Αποδεσμευμένοι από υποχρεώσεις και κατηγοριοποιήσεις του ήχου τους, γράφουν με οργιαστική διάθεση και παραδίδουν άλλη μια δισκάρα. Μετά την εισαγωγή μπαίνει το ομώνυμο, "In Waves", βάζοντας από νωρίς πίεση στην ακρόαση και το σβέρκο. Δηλαδή, το κομμάτι ξεκινάει με ένα απίστευτο breakdown riff, από το καλημέρα σας! Οι κραυγές του Heafy, που εναλλάσσονται με μελωδικές γραμμές και φέρνουν ξανά και ξανά στα ίδια κοψίματα, είναι καθαρή τελειότητα.
Οι Planet Of Zeus παράγουν το stoner σπάσιμο της δεκαετίας και βάλε. Το πιατίνι που δίνει το σήμα της επίθεσης πιάνει god mode και το "Vanity Suit" σαρώνει τα πάντα. Οι Devin Townsend Project διαμορφώνουν παράνοια μέσα στο ανισόρροπο και ιδιαίτερο progressive τους, συστέλλοντας μέχρι και τον ίδιο τον ήχο σε έναν κεντρικό πυρήνα έμπνευσης. Το breakdown του "Strand" στέκει σταθερό αποτέλεσμα μέσα στην απροσδιοριστία. Ταυτόχρονα, στο βορρά, οι Vildhjarta διαμορφώνουν την Thall πολεμική κραυγή τους που ηχεί εκκωφαντική στο "Dagger".
2012
Architects - "These Colours Don't Run"
Είναι το breakdown του "These Colours Don't Run" το κορυφαίο της σκηνής του μοντέρνου metalcore; Μεγάλη κουβέντα, προτείνω να συμβιβαστούμε με μια σίγουρη θέση στο top five. Ο τρόπος που το εισάγουν, χτίζοντας την ένταση μέχρι να μας φτύσει κατάμουτρα ο Sam ένα you had it all, you fucking pigs, σε συνδυασμό με το riff που επιτίθεται σε κύματα σε ένα δυτικό σύστημα εκμετάλλευσης κι εμπορευματοποίησης της ζωής, είναι μοναδικός. Αν προσθέσουμε και το επόμενο βήμα που κατεβάζει κι άλλο την ταχύτητα, πετώντας ένα δεύτερο breakdown μέσα στο πρώτο, μιλάμε για ατόφια, πεντακάθαρη ηδονή!
Οι Gojira κυκλοφορούν το υπέρτατο "L’Enfant Sauvage" και το "Explosia" δίνει απάντηση στο μεγάλο ερώτημα: πόση ώρα πρέπει να κρατάει ένα breakdown, ώστε να παραμένει μαγικό; Τόση. Μιας που πιάσαμε τις ερωτήσεις, είναι κοινά αποδεκτό ότι το "In The Trenches" περιέχει το κορυφαίο death metal σπάσιμο; Το ελπίζω, οι Dying Fetus το αξίζουν. Στα χωράφια του deathcore, οι Thy Art Is Murder γράφουν το "Reign Of Darkness" κι αποκτούν τη δική τους αιχμή του δόρατος στη μάχη των αρένων και των clubs αυτού του κόσμου.
2013
Bring Me The Horizon - "Shadow Moses"
Το "Sempiternal" άλλαξε τις ισορροπίες στη σκληρή μουσική. Απλά. Οι Bring Me πέρασαν στο επόμενο επίπεδο, από όλες τις απόψεις, μπαίνοντας στο δρόμο που πλέον τους έχει φέρει σε απόλυτο headline status. Το μοίρασμα που έκαναν ανάμεσα στις τέρμα κολλητικές μελωδίες από τη μία και τα core τσακίσματα με ριφάρες κι ενέργεια από την άλλη, αποτελεί case study. Το πώς όλο αυτό συμπυκνώνεται σε ένα μόνο, τέλειο τραγούδι με εισαγωγή/ρεφρέν «σε-μαθαίνω-απέξω-με-την-πρώτη» και breakdown this is sempiternal που σκοτώνει σύμπαντα, είναι ανεπανάληπτο.
Η καταβύθιση των The Ocean στο μέσα του ανθρώπου, με όχημα την κλειστοφοβική ατμόσφαιρα της Πελαγίας, έδωσε το απίστευτα βαρύ σπάσιμο του "Bathypelagic III: Disequilibrated", οι TesseracT τελειοποίησαν αυτό που λέμε djent και έβαλαν όλη του τη δύναμη στο riff του "Of Mind - Nocturne" που μορφοποιείται σε ένα από τα καλύτερα κλεισίματα κομματιού που έχουν παιχτεί στο χώρο. Το ότι την ίδια χρονιά οι Textures φτιάχνουν το Silhouettes και την κομματάρα "The Sun's Architect" δείχνει καθαρά σε τι φάση ήταν τότε το ιδίωμα.
2014
Κάθε βήμα στα "Melana Chasmata" σε φέρνει και πιο βαθιά στον τρόμο και την απελπισία της αβύσσου. Κάθε νέα φράση χτυπάει αλύπητα την ηρεμία της ήσυχης επιβίωσης, γράφοντας καινούργιες γραμμές στη συμβίωση με το αυτό. Το "Breathing" περνάει από την μαύρη εισαγωγή στην κατάμαυρη επίθεση κι από εκεί βρίσκει τον τρόπο να σπάσει κάθε στήριγμα ψευδαίσθησης και άγνοιας. Πρώτα στη μέση, κατεβαίνει σε γήινο επίπεδο για να σπρώξει με δύναμη το ακροατό. Μετά στο τέλος, γκρεμίζει κάθε αθλιότητα ασφάλειας κοιτώντας στα μάτια το σκοτάδι.
Αν είχε ποτέ νόημα η λέξη supergroup στο metal, ήταν για τους Killer Be Killed. Το ότι το πρώτο άλμπουμ ήταν τόσο φοβερό, έσπασε μύθους. Το breakdown στο "Face Down" δεν άφησε περιθώρια. Λίγο πιο κοντά, οι Dead Congregation κανιβάλισαν το πτώμα της περιχαράκωσης πρώτα με ένα blegh και μετά με το αδυσώπητο σπάσιμο του "Immaculate Poison", ενώ δεκαεννιά χρόνια μετά, η επιστροφή των At The Gates ήταν συγκινητική. Όποιο διαφωνεί θα ήθελα πολύ να μάθω τι έκανε λίγο μετά το πρώτο λεπτό του "Death And The Labyrinth", εκείνο το βράδυ στο Fuzz.
2015
Ghost - "From The Pinnacle To The Pit"
Μετά το αν είναι ή όχι metal οι Ghost ήρθε η ώρα και για το αν έχει ή όχι breakdown το "From The Pinnacle To The Pit"! Αλλά, θα βγω μαεστρικά από την παγίδα με τρίπλα άνευ προηγουμένου: δεν έχει, γιατί αυτό που έχει είναι ρεφρέν! Το ότι όμως έφτιαξαν ένα ρεφρέν με τα πιο τυπικά υλικά του breakdown και το έκαναν όσο πιο φανταστικά θα μπορούσε να γίνει είναι όχι μόνο άξιο παντοτινής μνημόνευσης, αλλά και αρκετό για να γυρίσουμε αδιάφορα την πλάτη στις αγριοφωνάρες των απανταχού διαμαρτυρόμενων.
Οι Phinehas το 2015 δεν έκαναν τον θόρυβο που άξιζαν, το "White Livered" όμως έχει ένα από τα κορυφαία breakdown της χρονιάς χωρίς αστερίσκους. Οι Periphery από την άλλη γράφουν progressive στο djent και metalcore στο breakdown, με τα κοψίματα στο "The Bad Thing" να ξεχωρίζουν ως θεσπέσια σε όλα τους. Στο άλλο άκρο οι Cult Leader παίζουν μεταλλικό hardcore με sludge σκασίματα και τσαμπουκά. Το "The Sorrower" ανεβοκατεβάζει ταχύτητες και εντάσεις αριστοτεχνικά, αλλά κάθε που σπάει γίνεται και πιο έπος.
«Οι εταιρείες και οι επιχειρήσεις της Αμερικής καταστρέφουν διάφορα μέρη του κόσμου, με την Αγγλία να είναι συνένοχη σχεδόν παντού. Το "These Colours Don't Run" είναι ένα γενικό σχόλιο, πάνω στην υποκρισία τους»
–Dan Searle, Architects
2016
Metallica - "Spit Out The Bone"
Το 2016 οι Metallica κυκλοφόρησαν μια χούφτα κομμάτια που αν έμπαιναν σε best of δισκογραφίας, δε θα ήταν εκτός κλίματος. Αυτό από μόνο του είναι τόσο βαρύ σα δήλωση που κάνει κάθε άλλο σχόλιο να μοιάζει λίγο. Ένα από αυτά λοιπόν είναι, προφανώς, το "Spit Out The Bone". Γενικά γαμώ τις τραγουδάρες, εισαγωγάρα, τρομερά riff, φωνητικές γραμμές, σολάρα, άψογα γυρίσματα, τούμπανο μπασάκι, με όλα να γυρνάνε στο συν δέκα όταν σκάει το υπέρτατο breakdown, κάπου εκεί στα πέντε λεπτά περίπου.
Ok, το έχουμε πάρει χαμπάρι πια, οι prog-άδες γουστάρουν breakdown, αλλά μάλλον το djent φταίει για όλα. Στο "1985" πάντως, οι Haken εκτός από χρονομηχανή στην αισθητική, κάνουν όργια και στα σπασίματα. Από την άλλη οι Vektor djent δεν έχουν, αλλά έχουν thrash, και στο "LCD (Liquid Crystal Disease)" έχουν και μεγάλο break! Κόντρα τώρα στο prog του 2016, οι Messa φτιάχνουν doom, το ονομάζουν "Hour Of The Wolf" και δείχνουν πώς, ξεκινώντας από ερημιές, ανεβάζεις δύναμη και γκάζια για να ξανασπάσεις τελικά βαρύτερα από ποτέ.
2017
Υπάρχουν κομμάτια που είναι λάθος να τα υπολογίζεις με απλές μονάδες μέτρησης. Που δεν τους ταιριάζει να ερμηνεύονται με απτούς κανόνες και αναλυτικά εργαλεία. Τέτοια που είναι, ο ήχος τους δεν αντικειμενικοποιείται, το παρουσιαστικό τους δε χωρίζει σε δομικά υλικά, μα μιλούν αυτόνομα, σε γλώσσες που περιέχουν κι άλλα εκτός από λέξεις. Είναι κάποια κομμάτια που δεν ανήκουν μόνο στους δημιουργούς τους, που φεύγουν απ' τα χέρια τους και παύουν να λογίζονται τραγούδια. Είναι κάποια κομμάτια που ζούνε πλάι μας, ελεύθερα από πλαίσια και νόρμες και σπάνε μαζί μας όταν σπάμε μαζί τους. Είναι κάποια κομμάτια… να, σαν το "A Solitary Reign".
Οι While She Sleeps πρέπει καθαρά να λογίζονται ως οι τρίτοι της μεγάλης σύγχρονης φουρνιάς του βρετανικού metalcore. Στο "Silence Speaks" δε μαζεύονται με τίποτα, το μπάσιμο του Oli στην παρέα δίνει τη χαριστική σφαλιάρα, το άπαιχτο video κολλάει στο repeat. Οι μπαμπάδες όλων, Integrity, πετάνε ένα "I Am The Spell" και βλέπουν το χάος να απλώνει με την ηχάρα τους. Αλλά αυτό που καταργεί τις καθαρές φόρμες κι όλα τα μελετήματα, είναι η σπουδή των Pain Of Salvation στο δεύτερο μέρος του "Reasons", όπου όγκος, κρουστά και φωνές, χορεύουν ένα απροσδόκητο, progressive κι αλλόκοτα σπασμένο, εκκεντρικό τάνγκο.
2018
Δεν ξέρω πόση λογική μπορεί να βγάζουν τέτοιες δηλώσεις, αλλά στο δικό μου βιβλίο το "Holy Hell" είναι η απόλυτη κορύφωση μιας ολόκληρης σκηνής. Δίσκος ορόσημο, που έσπασε τα όρια του metalcore και έφτασε σε απροσδόκητα επίπεδα συναισθηματικής έκφρασης. Το background με το χαμό του Tom γνωστό, ο τρόπος όμως που πέρασε όλος ο ψυχισμός της μπάντας στο άλμπουμ, είναι συγκλονιστικός. Η πιθανότητα να μην επιλέγονταν το σκίσιμο του "Hereafter", για τη στήλη που βρήκε το όνομά της, And I'm Writing With Broken Pens, μέσα στους στίχους του κομματιού, θα λογίζονταν μάλλον γελοία.
Η πειραματική προσέγγιση των Zeal & Ardor στην ακραία, gospel, soul και pop μουσική γεννούν τον ορισμό του avant-garde breakdown κάπου στο τέλος του "Ship On Fire", ενώ οι Conjurer φτιάχνουν ένα φοβερό μείγμα hardcore και sludge, από το πρώτο ακόμα άλμπουμ, "The Mire". Το "Retch" είναι ένας ακραία επιθετικός δυναμίτης που, όταν ρίχνει ταχύτητα, τα βγάζει πέρα και με γιγάντους. Φυσικά έχουμε και metalcore, τί περίμενες; Οι Ice Nine Kills ουρλιάζουν ιστορίες τρόμου και κόβουν κώλους με το "The American Nightmare" να τερματίζει τα Spotify αυτού του κόσμου.
2019
Σκοτεινό, αργά αναπτυσσόμενο, με μια εσωτερικότητα που λειτουργεί σαν οδός κατάβασης στα έγκατα της ανθρώπινης φύσης. Το breakdown που κλείνει το τραγούδι και μαζί το δίσκο βιώνεται ακραία, σαν ένα σύρμα που τυλίγεται γύρω από τα λογικά, πιέζει την ανάσα να πάψει κι αφήνει μόνη τη φωτιά να καίει τα μέσα. Η μόνη έξοδος κι ελπίδα, η μοναδική οδός προς κάποια σωτηρία πηγαίνει σταθερά προς τα κάτω. Το "The Sky Is Red" είναι από τα καλύτερα τελειώματα συναυλίας σύγχρονου progressive που υπάρχουν.
Ο πρώτος δίσκος των Sleep Token έδειξε ξεκάθαρα το μέλλον. Το "The Offering" μας καθήλωσε τότε και δεν έχουμε καταφέρει να ορθοποδήσουμε ακόμα, τα τύμπανα του παραμένουν αξεπέραστα. Οι Hypno5e σε μια επίδειξη ανορίωτης διάνοιας, στήνουν υπέρμετρα κέντρα στις χωρισμένες σε τμήματα αναπτύξεις που παρουσιάζουν. Το "In The Blue Glow Of Dawn, pt. 2" κλείνει με ένα σπασμένο παραλήρημα σινεματικής παράνοιας. Σε μια πολύ διαφορετική πορεία, οι Misery Index κινούνται ακραία. Όταν γίνονται καταιγιστικοί στο "Decline And Fall" το κάνουν χωρίς φραγμούς, όταν κόβουν τη στιγμή, τρυπάνε τη γη ως κάτω.
2020
Αν περίμενες συνηθισμένες δομές και καθαρά σημεία από τους Ulcerate, μάλλον σκέφτεσαι άλλους Ulcerate. Για να συντονιστούμε λοιπόν, ψάξε την αίσθηση που αφήνουν, μέσα στις δυσαρμονίες και τις καταιγιστικές φράσεις, λίγο πριν το τέταρτο λεπτό και, ξανά, μετά το πέμπτο. Ακόμα περισσότερο, εκτίμησε τη διάνοια των στιγμιαίων breakdown που δημιουργούν, προσεκτικά τοποθετημένα, σημεία αποσυμπίεσης, χωρίς να αποξενώνονται από τη ροή του ηχητικού ξεσπάσματος. Κάπου εκεί συνειδητοποιείς πως τίποτα δεν είναι τυχαίο με δαύτους και απολαμβάνεις πώς ένα χρησιμοποιημένο αμέτρητες φορές εργαλείο, αποκτά καινούργια ουσία!
Το metalcore έχει ανάγκη από μπάντες με όραμα και ιδέες στην υλοποίηση, όπως οι Currents. Ο τρόπος που κατεβαίνουν στο "A Flag To Wave" δείχνει με καθαρό τρόπο την ποιότητά τους. Κάπου παραπέρα, στο doom, λίγα συγκροτήματα έχουν τραβήξει τελευταία τόση προσοχή όση οι Pallbearer. Οταν βυθίζονται στον πάτο του "The Quicksand Of Existing" δε αφήνουν τίποτα στην επιφάνεια. Οι Bleed From Within από την άλλη έχουν ρίξει τόνους ιδρώτα για τη μουσική τους, στο "The End Of All We Know" είναι δίκαιο που προσπαθούμε να τους ματσάρουμε.
«Η τέχνη πρέπει να πηγάζει από ένα βαθύ μέρος μέσα σου. Πρέπει να είναι μια μετάφραση της ίδιας της ουσίας του εαυτού σου, μια περιγραφή της συναισθηματικής σου κατάστασης τη συγκεκριμένη στιγμή»
–Colin H. Van Eeckhout, Amenra
2021
Οι Turnstile είναι ανάμεσα στις πιο σπουδαίες προτάσεις της σκηνής τα τελευταία χρόνια. Η hardcore ορμή, η nu metal γκρούβα, η ευαισθησία και το πάθος που βγάζουν για τη μουσική αλλά και η αίσθηση της κοινωνικότητας στην τέχνη τους, πραγματικά ξεχωρίζουν. Το "Blackout" είναι ένα κομμάτι που περνάει γρήγορα και φυσικά από το χορό στα ουρλιαχτά κι από τη χαρμολύπη στα ξεσπάσματα! Εκεί όμως που σηκώνει τα πάντα στον αέρα είναι στο υπέροχο breakdown. Στα ροζ σύννεφα λοιπόν θα βρεθούμε αδέρφια κι από κει στη σκηνή, για να καταλήξουμε και πάλι στο κέντρο του ατέρμονου pit.
Οι Spiritbox εξελίσσονται πολύ γρήγορα σε μπάντα που μπορεί να ηγηθεί του μοντέρνου metal τα επόμενα χρόνια. Η μοναδική Courtney είναι σίγουρα ένας λόγος, κοψίματα σαν του "Circle With Me" είναι άλλος ένας. Το breakdown του "To The Hellfire" έγραψε αδιαμφισβήτητα ιστορία. Άλλαξε το status ολόκληρου του deathcore και έφερε τους Lorna Shore σε θέση αφεντικού του χώρου, αν όχι και του ακραίου ήχου γενικά. Οι live εμφανίσεις τώρα των Slaughter To Prevail, έχουν πιάσει legendary status. Φήμες λένε ότι λίγα μόνο επιβιώνουν απ’ το pit του "Demolisher".
2022
Κοιτώντας τις μπάντες του σήμερα, αυτές δηλαδή που τώρα μεγαλουργούν, οι Brutus ξεχωρίζουν. Δεν είναι μόνο για την ποιότητα, τις εμφανίσεις και την αύρα τους. Είναι γιατί βρίσκουν τρόπους να πηγαίνουν πιο βαθιά σε συναισθηματικό επίπεδο, καταλήγοντας τελικά συντριπτικοί. Το "Dust" είναι το πιο ιδιαίτερο κομμάτι αυτού του αφιερώματος. Το breakdown έρχεται για να ανοίξει δρόμο προς το κέντρο της καρδιάς, με στόχο τη σύνδεση της μπάντας μαζί μας, όχι με άρμα την πώρωση, αλλά ζητώντας να σπάσουμε συγκινησιακά. Σε μια αγχωτική πορεία που ως εκεί δεν αφήνει ανάσες, η στιγμή της κορύφωσης έρχεται ρίχνοντας ρυθμούς με απόγνωση.
What are you gonna do
When everything is done
To understand it more
Please be silent for just once
Why are you running
I am standing over here
Οι Bad Omens είναι μάλλον η μπάντα που καταφέρνει καλύτερα, μετά τους Bring Me, να εντάξει την pop στον core ήχο. Το "Concrete Jungle" είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα για το πώς μπορεί να συνυπάρξει ένα βαρύ breakdown με την πιο ευαίσθητη πτυχή τους. Πηγαίνοντας στο επόμενο, δεν ξέρω γιατί υποτιμάται η αξία της μουσικής που μας κάνει να χορεύουμε. Δεν είναι εύκολο πάντως και δεν το καταφέρνουν πολλοί όπως οι Electric Callboy, που στο "Pump It" παραδίδουν το πιο fan breakdown εκεί έξω. Οι Counterparts στο "Whispers Of Your Death" από την άλλη, κατεδαφίζουν τα πάντα με το συγκινητικό post-hardcore τους.
2023
Προσωπικά, το breakdown του "The Summoning" είναι από τα αγαπημένα μου των τελευταίων χρόνων. Ειδικά στην πρώτη του εμφάνιση που είναι και ολοκληρωμένο. Γενικά οι Sleep Token θεωρώ ότι είναι η μπάντα που έχει φέρει τη μεγαλύτερη στροφή και ανανεωτική προσέγγιση στο σκληρό ήχο σήμερα. Το αν αυτή η λοξοδρόμηση ταιριάζει στα γούστα κάποιου ή όχι, είναι δικό του προσωπικό ζήτημα, το να αντιμετωπίζεται όμως ο ήχος τους ως τετριμμένος ή ευκολοζύγιστος προσεγγίζει πια τα όρια του αστείου. Ο Vessel με τον II δημιουργούν πολύ μεγάλες μουσικές, ας το απολαύσουμε τώρα που συμβαίνει.
Το ξύλο που έχω ζήσει live στο "Everything Is Quiet Now" των Knocked Loose συγκρίνεται με πολύ λίγα πράγματα. Μακάρι να έρθουν κάποια στιγμή σε δικό τους club show, θα είναι τρομερή εμπειρία. Η ριφάρα που μπαίνει στο κόψιμο του "Deadwood" λίγο πριν το σόλο, είναι ένα ακόμα πειστήριο ότι ο Middleton, των Sylosis, είναι ανάμεσα στους κορυφαίους riff masters σήμερα. Οι Zulu ήταν μια από τις πιο ενδιαφέρουσες προτάσεις στο σύγχρονο, πολιτικοποιημένο hardcore, με ξεχωριστή φωνή και δική τους προσέγγιση. Το "Our Day Is Now" στέκει, ίσως, ως η κορυφαία στιγμή τους.
2024
Knocked Loose - "Suffocate (Feat. Poppy)"
Ήταν game changer η συνεργασία των Knocked Loose με την Poppy τελικά; Χωράει άραγε κάποια συζήτηση σε αυτό; Μύθοι δημιουργήθηκαν γύρω από αυτή τη σύμπραξη. Η ζωντανή εμφάνιση στο show του Jimmy Kimmel θα μνημονεύεται για χρόνια, η Courtney να τρολάρει ως Poppy στα Grammy Awards έχει γράψει ιστορία, τα τύμπανα στο σπάσιμο μετά το ψυχομένο suffocate έστειλαν απροετοίμαστη μια ολόκληρη σκηνή και ξαφνικά, οι Knocked Loose sold out παντού και headliners στο Graspop Metal Meeting…
Για μένα, το breakdown του "Cobalt Sun Necropolis", των Dvne, είναι ανάμεσα στις κορυφαίες μουσικές στιγμές του 2024. Πωρωτικό και συγκινητικό ταυτόχρονα. Επιπλέον θα επιμείνω στην άποψη ότι οι Fit For An Autopsy είναι η καταλληλότερη deathcore μπάντα για να ακούσει όποιο δε γουστάρει το είδος αλλά ακούει Gojira. Που ξέρεις, μπορεί στο fucking thieves του "Spoils Of The Horde" να εκτιμήσει και στοιχεία της σκηνής. Το "Shame" περνά στο όνομα Chat Pile, μέσα από την άγρια προσέγγιση και το συντριπτικό breakdown.
2025
Ένα υπερβατικό μουσικό ταξίδι γεμάτο συγκινητικές στιγμές τοποθετημένες με ιδιοφυή τρόπο σε ένα σύνολο που καταφέρνει, δίχως καθόλου αμφιβολίες, να συρρικνώσει το χρόνο που πέρασε, όλα τα χρόνια, και να φέρει το σήμερα δίπλα στο παραπροχθές. Το πιστεύω ακόμα στο ακέραιο, για το δίσκο συνολικά αλλά και το κορυφαίο "Doberman". Δε φτάνει που έχει απίστευτη μελωδία και φανταστικά φωνητικά, δε φτάνει που η ατμόσφαιρά του σε τυλίγει χωρίς να αφήνει το παραμικρό περιθώριο να ξεφύγεις, σκάει και το τρομερό breakdown με το naked and eyeless, my iris has only black views και σε αποτελειώνει.
Το "Amen" είναι το πιο ώριμο και συνθετικά στιβαρό άλμπουμ του Igorrr, σε κομμάτια όπως το "Mustard Mucous" το δείχνει ξεκάθαρα, ενώ στο breakdown καταφέρνει να γίνει ως κι εντυπωσιακός. Για την επιστροφή των Catharsis ήταν δυνατόν να μη μιλήσουμε; Με την υπερ - κομματάρα "Eremocene", και όχι μόνο βασικά, δε μας αφήνουν να προσπεράσουμε. Στο σκάσιμο που ρίχνει το ρυθμό, γίνεται επικίνδυνα μεγάλο. Το ότι έχουμε και δισκάρα Deftones είναι too much; Ποτέ! Το ότι στο "Cut Hands" όμως έχουμε Deftones από τα παλιά και μάλιστα με ταιριαστό σπάσιμο στο τέλος, το λες και mind blowing.
«Είχα διαβάσει το Discipline and Punish του Michel Foucault και η ιδέα ενός κλουβιού από καθρέφτες μου φαίνεται πολύ ενδιαφέρουσα. Μεγάλο μέρος αυτού του άλμπουμ ασχολείται με την έννοια της παρερμηνευμένης αντανάκλασης και το πώς συχνά μυθοποιούμε τον εαυτό μας. Το "Doberman" ειδικά καταπιάνεται ακριβώς με αυτό»
–George Clarke, Deafheaven
Κάπου εδώ φτάνουμε στο τέλος της διαδρομής!
Μέσα από όλες αυτές τις επιλογές προσπαθήσαμε, κι ελπίζω ως ένα βαθμό να καταφέραμε, να στρέψουμε κάπως τον τρόπο που ακούγεται η λέξη breakdown στα αυτιά μας. Είδαμε πως αυτό το απότομο κατέβασμα του ρυθμού, μπορεί να λειτουργήσει ως μέσο εκτόνωσης της συσσωρευμένης ενέργειας απ’ τη ροή ενός καλογραμμένου κομματιού. Ότι μπορεί να γίνει αφετηρία χαμού και πόνου, σπασμένο χυμαδιό για κλωτσοπατινάδες, συναισθηματικό σημείο κορύφωσης, πολιτικοποιημένη κραυγή, βασικό θέμα, άρμα στην κατάβαση προς την άβυσσο ή ακόμα και ρεφρέν.
Δεν αρνηθήκαμε καθόλου τις hardcore ρίζες του, αλλά με ορθάνοιχτο μυαλό το τοποθετήσαμε σε ένα πολύ ευρύτερο πλαίσιο. Απ' το ακραίο metal, το ατμοσφαιρικό black, το post, το doom, μέχρι και κάποια σημεία που φάνταζαν εντελώς ασύμβατα με τη φύση του. Έτσι φτάσαμε να επανεξετάσουμε τους τρόπους που η ίδια η μπάντα συντονίζεται με το κοινό, καταλήγοντας όμως ξανά και ξανά στο ίδιο σταθερό συμπέρασμα. Το breakdown είναι ένα και μόνο πράγμα: παύση για επικοινωνία.
«All that shit started with us»
–Darryl Jenifer, Bad Brains
![[Βιβλίο]: A Thousand Tales Untold: The Early Years](https://images.rocking.gr/articles/2026/322x188/book-savatage-cover.jpg)
