The Ruins Of Beverast

Είναι γεγονός ότι ο Alexander Von Meilenwald φροντίζει διακριτικά τις μυστικιστικές, Λαβκραφτικές και ενίοτε φιλοσοφικές ανάγκες μας εδώ και δύο δεκαετίες, με τα ανάλογα ονειρικά (ή εφιαλτικά) soundtracks που δημιουργεί κάτω από το όνομα The Ruins Of Beverast.

Η σχέση μου με την τέχνη του Κου. Meilenwald ξεκίνησε πριν από αρκετά χρόνια, όταν η εκδοχή του στο αριστουργηματικό "Enigma Of The Absolute" των θεών Dead Can Dance με εισήγαγε στον παράξενο κόσμο του. Γυρίζοντας ακόμα πιο πίσω στη δισκογραφική του παρακαταθήκη, βρήκα τρομερά ενδιαφέρουσες στιγμές σε albums όπως το ντεμπούτο "Unlock The Shrine" και το "Rain Upon The Impure", τα οποία είναι ικανά να τραβήξουν την προσοχή και να ανοίξουν διάπλατα τους τόμους του μυστηρίου και αποκρυφισμού, που είναι επιμελώς ντυμένοι με τη γοτθική black/doom ενδυμασία της μουσικής του.

Έκτοτε, ανατρέχω στα νέα κεφάλαια των Ruins κάθε τρία με τέσσερα χρόνια, που συνήθως αφήνουν ευχάριστη γεύση και θετικό πρόσημο στην εμπειρία. Ειδικά το σχετικά πρόσφατο "Exuvia" (μπορεί να πέρασαν οκτώ χρόνια, αλλά η τελετουργική υφή του και μερικά riffs του, όπως και ο τίτλος "Towards Malakia" δεν ξεχνιούνται) με την ακόμα πιο horror-oriented αισθητική του, είναι σίγουρα μια δουλειά που θα σύστηνα ανεπιφύλακτα για άμεση γνωριμία με τον ήχο του project.

Η έβδομη κατάθεση τιτλοφορείται "Tempelschlaf" και σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει "Ιερός Ύπνος": ο λήθαργος σε ιερό χώρο, σε ναό, μια επώαση που δημιουργεί οράματα και χτίζει μια διαφορετική συνείδηση, μέσω μηνυμάτων από θεότητες κατά τη διάρκεια αυτής. Η φιλοσοφική, αποκρυφιστική αναζήτηση και εξερεύνηση του Meilenwald συνεχίζεται απτόητη και σε ένα βαθμό, καταφέρνει να την μοιραστεί με τον ακροατή του μέσω της μουσικής του, που δημιουργεί αντίστοιχες εικόνες που λειτουργούν ως εργαλεία στην συνείδηση, για την κατανόηση αυτής.

Μουσικά, το "Tempelschlaf" δεν απομακρύνεται πολύ από τον άμεσο πρόγονό του, "The Thule Grimoires", που πήρε σάρκα και νότες κατά τη δεύτερη φάση της πανδημίας, το 2021. Μια βασική διαφορά, είναι μια λίγο πιο ανάλαφρη αίσθηση, ανά στιγμές πιο ματζόρε, με τα καθαρά φωνητικά να πρωταγωνιστούν σε σχέση με τις μαυρομεταλλικές εξάρσεις και το γοτθικό στοιχείο να παίρνει τα ηνία από την doom αισθητική.

Πέτυχε αυτή η συνταγή; Αν και το πρόσημο παραμένει οριακά θετικό, θα έλεγα πως μάλλον όχι. Το σκοτάδι που έχει τόσο ανάγκη να επισκιάσει τις συνθέσεις παρεμποδίζεται από τις ονειρικές, πιο φωτεινές τάσεις της πλειοψηφίας των συνθέσεων του album, μπερδεύοντας αρκετά την κατεύθυνσή του και μαζί, τον ακροατή. Αυτή η πάλη είναι εμφανής από τα πρώτα λεπτά του εναρκτήριου, ομότιτλου τραγουδιού, εντείνεται στα "Day Of The Poacher" και "Cathedral Of Bleeding Statues" ενώ μια γεύση του είχαμε πάρει στο single "Alpha Fluids", ενώ υποχωρεί κάπως στο αρκετά πιο ενδιαφέρον "Last Theatre Of The Sea". Με διαφορά, η κορυφαία στιγμή του δίσκου που δεν με ταλαιπώρησε καθόλου, αντιθέτως μου έδωσε τα συστατικά που είχα ανάγκη για να την απολαύσω σε επανάληψη, ήταν το δεκατριάλεπτο κλείσιμο της αυλαίας, "The Carrion Cocoon".

Εκτιμώ τον ρόλο των The Ruins Of Beverast στον σκοτεινό χάρτη της μουσικής και χαίρομαι που όχι μόνο υπάρχουν, αλλά μας θυμίζουν την παρουσία τους ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Το "Tempelschlaf" περνάει στην ιστορία του project οριακά με θετικό πρόσημο και κερδίζει επαρκώς τη θέση του στη δισκογραφία τους, σίγουρα όχι όμως στο δικό μου στερεοφωνικό σύστημα και στην μνήμη μου, πέρα από τις ελάχιστες δυνατές του στιγμές.

Bandcamp