TX2

Πρώτο μεγάλο χτύπημα του TX2 ήταν το single "Vampire By Rumour", που το λες και super hit, ενώ με το "I Would Hate Me Too" έγινε ξεκάθαρο ότι κάπως θα κάνει αίσθηση αυτό το όνομα. Για λόγους ειλικρίνειας θα παραδεχτώ ότι δε με είχε συγκινήσει ιδιαίτερα το τηλεοπτικό, pop rock/pop punk, ειδικά του δεύτερου. Από την άλλη βέβαια ο δίσκος ήξερα ότι θα περιέχει συνεργασίες που με ενδιαφέρουν και έβλεπα ότι το hype μεγάλωνε σταθερά γύρω του. Βάλε επιπλέον ότι θα είναι και στο Graspop το καλοκαίρι, όπου έχω αυτό το πολύ ισχυρό θέλω να διαθέτω σφαιρική άποψη για όλες τις μπάντες που μπορεί να με απασχολούν και εμφανίζονται εκεί, (για να φτιάχνω κάθε φορά το ιδανικό πρόγραμμα με βάση τα γούστα μου).

Στο δια ταύτα, πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησε το ντεμπούτο του, "End Of Us", και με έναν αναπάντεχο τρόπο έχει καταφέρει να κολλήσει αρκετά στα αυτιά μου, παίρνοντας πολλά plays σε μια περίοδο μάλιστα που έχω δίσκους που πραγματικά λιώνω (βλέπε Converge, Karnivool, Møl, Sylosis και Gaerea). Για αρχή να πω ότι ο δίσκος ανοίγει με το πιο generic κομμάτι του, "Feed", που αν κρατάει ένα level ενδιαφέροντος, είναι λόγω της πολύ δυναμικής συμμετοχής της DeathbyRomy. Το ντουέτο φωνών βγαίνει καλά, σε ένα κατά τα άλλα forgettable όμως τραγούδι. Από εκεί και πέρα όμως δεν υπάρχει τίποτα το forgettable στον υπόλοιπο δίσκο. Το αντίθετο θα έλεγα.

Ουσιαστικά είναι μια ροή από έν δύναμη singles που όλα, ή έστω σχεδόν όλα, έχουν τις προϋποθέσεις να γίνουν hit. Το θετικό μάλιστα είναι ότι δεν εγκλωβίζονται στα στενά όρια του metalcore, αν πούμε ότι εκεί το κατατάσσουμε τελικά - για λόγους κυρίως αισθητικής προσέγγισης. Αντίθετα βλέπω κομμάτια που θα μπορούσαν πολύ εύκολα να αγγίξουν το νεανικό κοινό των Maneskin ή των The Warning. Δηλαδή πείσε με κάποιος ότι τα "Nice Guy", "Lost Soul" και "6 Shots Left" δεν έχουν τέτοιες προοπτικές. Από την άλλη η επιρροή των Ice Nine Kills και των Motionless In White είναι εμφανής, άλλωστε η συμμετοχή των πρώτων στο, ήδη πολύ γνωστό, "MAD" δεν είναι καθόλου τυχαία. Θα ήταν όμως εντελώς λειψή η εντύπωση για το δίσκο αν υποθέταμε ότι ήταν μόνο αυτό.

Αιχμή του δόρατος για μένα είναι το δίπολο καλογραμμένα, κολλητικά, τραγούδια και φωνή που ξεχωρίζει και έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά από τα συνηθισμένα. Όλο αυτό παίρνει παραπάνω αξία μάλιστα από το ότι αποφεύγει έξυπνα να εγκλωβιστεί στα δεδομένα του χώρου για το songwriting. Φυσικά σε όλο το δίσκο υπάρχει κατάθεση λατρείας στο "The Black Parade", αλλά εδώ που τα λέμε ποιο δε λατρεύει αυτό το αριστούργημα των MCR;

Στο χαρακτήρα του συνόλου προσθέτει και η φιλική προς το χρήστη παραγωγή που δε βαβουριάζει, δεν προσπαθεί να ακουστεί απείρως ογκώδης και βαριά και δε χτίζει σε καμία περίπτωση έναν ισοπεδωτικό ηχητικό τοίχο, όπως συναντάμε πλέον σε αρκετές δουλειές. Οι κιθάρες, αν και δεν είναι σε καθόλου ριφογενής δίσκος, συμμετέχουν σημαντικά στη διαμόρφωση του μένοντας μακριά από τη λογική μουσικού κομπάρσου.

Γενικά το "End Of Us" είναι καλοδουλεμένο σε όλα εκείνα τα επιμέρους στοιχεία που κάνουν τις ιδέες καλύτερες απ’ ότι αρχικά μοιάζουν. Δεν είναι δίσκος που θα σπάσει τα όρια της μουσικής όπως την ξέρουμε, ούτε θα μας σοκάρει με το βάθος και την πρόταση που φέρνει στην καλλιτεχνική δημιουργία. Είναι όμως fun, ευρύτερο από το χώρο του και κυλάει νεράκι (ειδικά αν κάνεις skip το πρώτο κομμάτι, όπως δηλαδή έχει μονιμοποιηθεί στις δικές μου ακροάσεις). Αν θες τέτοια χαρακτηριστικά προχωρά, αλλιώς απλά προσπέρνα. Επιλογές υπάρχουν για όλα.