Miserere Luminis

Παραποιητικό, ατμοσφαιρικό και ακραία δραματικό black metal που σχηματίζει έντονα μουσικά τοπία με πολυμερείς αναπτύξεις, στοχεύοντας στην παραγωγή συναισθήματος. Οι τρεις Καναδοί μουσικοί, που έρχονται από τις τάξεις των Gris και Sombres Forets, κυκλοφόρησαν το δεύτερο μέρος του "Ordalie" ακολουθώντας, με μεθοδική συνέπεια, την αισθητική και δημιουργική προσέγγιση που ακολούθησαν και σε εκείνο.

Αργές αναπτύξεις, που έρχονται από post rock νοοτροπία, πνιγηρή μελαγχολία με μελωδίες που δεν προσπαθούν να είναι εύκολες ούτε να ξεχωρίσουν μέσα στη διάταξη της μουσικής. Οι κιθάρες, που ακούγονται δυσαρμονικά ταιριαστές σε ένα πλαίσιο ανένταξης στις τυπικές φόρμες του ήχου, ζητάνε σταθερά υπομονή και αφοσίωση. Μην περιμένεις γρήγορες ιδέες ή εντυπωσιακά σκασίματα, όχι ότι δεν υπάρχουν στιγμές που θα εντυπωσιάσει, αλλά δεν είναι εδώ η ουσία του "Sidera".

Η ακρόαση ζητά να αφιερωθείς ώστε να σε αγγίξει συναισθηματικά και να σε φέρει βήμα, βήμα όλο και πιο βαθιά. Φυσικά αυτό δεν θα ταιριάξει σε όλα και καταλαβαίνω γιατί σε κάποια μπορεί να φανεί μονότονο ή υπερβολικά αργό. Από την άλλη όμως αυτά που έχουν την διάθεση να συνδεθούν με το άλμπουμ, αντιμετωπίζοντάς το ως ένα σκοτεινό soundtrack σε ένα αθέατο έργο, θα βρεθούν συνεπιβάτες σε ένα φορτισμένο ταξίδι από τη δυστυχία και τον πόνο στη λυτρωτική εκτόνωση. Κάποια έχουμε ανάγκη τέτοιες εμπειρίες.

Ανάμεσα στις κιθάρες, που από μακριά δείχνουν την επιρροή των Ulcerate στους Miserere Luminis, και τα υπέροχα τύμπανα - ειδικά τα πιατίνια κάνουν πάρα πολύ δουλειά στο δίσκο - υπάρχουν συγκινητικά πιάνα που μου έφεραν ένα πλήθος από επιρροές στο μυαλό, από soundtracks μέχρι και progressive metal μπάντες, ενώ βιολιά και άλλα έγχορδα χτίζουν συνεχώς μια σινεματική προσέγγιση που δίνει βάθος στις συνθέσεις. Αυτό όμως που απογειώνει την εμπειρία είναι η απίστευτη δουλειά που κάνουν τα φωνητικά του Annatar. Η τραγικότητα που βγάζουν, ο σπαρακτικός πόνος μιας προσέγγισης που αντλεί στοιχεία τόσο από το black metal όσο κι από το post-hardcore, δίνουν μεγάλο βάθος στην εμπειρία του "Sidera". Νομίζω ότι δε θα ήταν τεράστια υπερβολή να πω ότι μου θύμισε κάπως τα ταξίδια που σκαρώνουν στους δίσκους τους οι A Forest Of Stars, όσο κι αν αυτό είναι σχεδόν αδύνατο γενικά. Εντωμεταξύ sidera σημαίνει αστέρια στα λατινικά.

Το μοναδικό στοιχείο που με έσπρωξε σε σημεία λίγο έξω από τον καλοδεχούμενο λήθαργο που προκαλεί η μουσική των Miserere Luminis, είναι η μίξη της ορχήστρας. Έχει πάρει υπερβολικά πολύ χώρο κάποιες στιγμές χάνοντας τον προσανατολισμό της. Όσο βρίσκεται πιο πίσω δίνοντας βάθος είναι εξαιρετική, αν και όταν θέλει να βγαίνει πιο μπροστά θα προτιμούσα να είναι ένα βιολί μόνο του με πιο ζωντανό, φυσικό ήχο. Όπως το κάνουν οι A Forest Of Stars. Πολύ τους μελετάω αυτούς, λέτε να έχει να κάνει με το δίσκο που έρχεται;

Συνολικά το "Sidera" έχει δύσκολη οπτική, που όμως μπορεί να ανταμείψει όποιο ζητά ατμόσφαιρα, δραματική ανάπτυξη και έντονα εκφραστικά μέσα στον ακραίο ήχο. Ακόμα περισσότερο αν το ελκύουν τα post rock μονοπάτια και οι σινεματικές συνθέσεις.