Karmanjakah

"Karmanjakah": η σπηλιά ενός δράκου στο βιβλίο φαντασίας "The Brothers Lionheart (Bröderna Lejonhjärta)" της Astrid Lindgren. Η επιλογή δεν είναι τυχαία. Ένα σουηδικό παιδικό βιβλίο με βαριά θέματα ταιριάζει γάντι σε μια μπάντα που παίρνει ένα από τα πιο σκληρά υποείδη του metal και το γεμίζει με ζεστή ατμόσφαιρα και ευαίσθητη φωνή.

Ο Viggo Örsan (κιθάρες, παραγωγή) και ο Jonas Lundquist (φωνητικά, πλήκτρα, παραγωγή) ξεκίνησαν από τη Στοκχόλμη με ένα αυτοτιτλοφορούμενο EP, πέρασαν από το "Ancient Skills" που η κοινότητα υποδέχτηκε ως κάτι σπάνιο, και φτάνουν τώρα στο "Diamond Morning", το δεύτερο ολοκληρωμένο τους άλμπουμ. Ο Lukas Ohlsson (μπάσο) και ο Sebastian Brydniak (τύμπανα) συμπληρώνουν μια τετράδα που ηχογραφεί και παράγει μουσική χωρίς την υποστήριξη κάποιας δισκογραφικής εταιρείας, αλλά με κινητήριο δύναμη την ίδια τη δημιουργικότητά της.

Το djent και ειδικά το thall είναι (υπο)είδη που ορίζονται από το βάρος τους. Riffing με χαμηλοκουρδισμένες κιθάρες, πολυρυθμίες, τοίχοι φτιαγμένοι από επίπεδα ήχου που δεν αφήνουν πολύ χώρο για ανάσα. Η φυσική κατεύθυνση του χώρου είναι το σκοτάδι και η επίδειξη τεχνικής. Οι Karmanjakah πηγαίνουν προς την αντίθετη κατεύθυνση. Παίρνουν αυτό το βάρος και το χρησιμοποιούν ως θεμέλιο για κάτι ανοιχτό, μελωδικό και βαθιά προσωπικό. Kάποιοι έχουν βαφτίσει τον ήχο τους "thallgaze" και "magic thall", θέλοντας έτσι να αποτυπώσουν το ονειρικό πλαίσιο στο οποίο θέτουν τους εαυτούς μέσα από τη δημιουργία τους.

Ο Viggo το έχει πει ξεκάθαρα, δεν ενδιαφέρονται για την τεχνική ακρίβεια ως αυτοσκοπό. Το συναίσθημα είναι ο προορισμός, και η τεχνική υπάρχει μόνο για να εξυπηρετήσει το ταξίδι. Ο Jonas αναφέρει ως συναισθηματικές επιρροές τον RY X, τον Curtis Mayfield, τους Niki & The Dove, ονόματα που δεν έχουν καμιά σχέση με metal. Αυτή η διαφορετική αφετηρία είναι όμως που διαφοροποιεί και το αποτέλεσμα στο "Diamond Morning"

Το "Dove" ανοίγει τον δίσκο και δηλώνει αμέσως ταυτότητα. Blasts, τα χαρακτηριστικά thall bends, πλήκτρα απλωμένα σαν πρωϊνή δροσιά και η φωνή του Lundquist, αισθητά πιο ώριμη από τις προηγούμενες δουλειές. Η ένταση υπάρχει εκεί που χρειάζεται, και πουθενά αλλού. Στο "Eyes seeing eyes" η βασική μελωδία λειτουργεί σαν λευκός καμβάς για μια ατέρμονη ζωγραφιά όπου τα μοτίβα επαναλαμβάνονται αλλά αποκαλύπτουν όλο και περισσότερες λεπτομέρειες.

Στο υπέροχο ακουστικό "Moon, astray" η μελαγχολική κιθάρα συναντά ένα αναπάντεχα ταιριαστό rap σημείο, φέρνοντας στο μυαλό ένα ξέγνοιαστο καλοκαιρινό απόγευμα.

"Go, wander off, don't call it off, don't stop it" - Σε αυτό το κάλεσμα εξερεύνησης δεν μπορείς να απαντήσεις αρνητικά. Οι TesseracT έρχονται στο μυαλό στο "Thousand horns" με το συγκλονιστικό χτίσιμο που εκρήγνυται στο τελείωμά του.

Οι εναλλαγές έντονες, με το "Sapphire" να εμπνέεται από τα σπάργανα του Djent, και να το μπασταρδεύει με jazz / elevator music. Δεν υπάρχει "ΜΗ" εδώ, όλα περνάνε, όλα ταιριάζουν. Στο "Ruby" η ambient προσέγγιση κυριαρχεί και η επιρροή του Devin Townsend είναι καλοδεχούμενη. Το ραπάρισμα επανέρχεται στο "Diamond art", ενώ το "Diamond Train" φέρνει πίσω τη μεσανατολίτικη επιρροή που είχε εμφανιστεί στο "Ancient Skills", με τρίλιες και μελωδικές γραμμές που δείχνουν ότι η μπάντα δεν φοβάται να βγει από το λεξιλόγιο του είδους. Ο Jonas έχει πει ότι οι στίχοι του τίτλο-κομματιού είναι βαθιά προσωπικοί, γραμμένοι από μια συγκεκριμένη δύσκολη στιγμή.Επιβεβαιώνει κάτι που ήδη νιώθεις από τα πρώτα λεπτά. Κάποιος έχει κάτι να πει, και το λέει με τρόπο που δεν έχεις ξανακούσει στο είδος, αλλά ταυτόχρονα έχει μια ζεστή οικειότητα.

Η ομορφιά αυτού του άλμπουμ δεν βρίσκεται σε κάποια επίπλαστη τελειότητα, αλλά στην ευθύτητα και την αγνότητα των προθέσεών του. Δεν προσπαθεί να αποδείξει κάτι, αλλά ακολουθεί ενστικτωδώς την έμπνευση και με πηγαίο τρόπο την εκφράζει. Αναμφίβολα μια από τις ευχάριστες εκπλήξεις της χρονιάς.