Iconic

Αυτά τα projects της Frontiers, είναι ευχή και κατάρα. Θα αναλύσω αμέσως τι εννοώ. Ευχή κατά αρχάς, γιατί μαζεύονται αξιόλογοι μουσικοί μαζί με μερικούς "in house" συνήθως για να συμπληρώσουν το ρόστερ, κατάρα κατά δεύτερον γιατί συνήθως είναι εφήμερα projects για να υπάρχει κινητικότητα, αυτό που κάποτε στην Ελλάδα λαϊκά τα λέγαμε «αρπαχτές» και είναι συνήθως στουντιακά μόνο συγκροτήματα. Στην περίπτωση των Iconic και μόνο στην ανάγνωση του ρόστερ της μπάντας «ψαρώνεις».

Ο Βρετανός Nathan James στα φωνητικά, ο Michael Sweet των Stryper και  Joel Hoekstra στις κιθάρες, Marco Mendoza  στο μπάσο και ο Tommy Aldridge στα ντραμς. Κορυφαίοι session-άδες και πρώην μέλη των Whitesnake όλοι τους, οι τρεις τελευταίοι. Όπως προδίδει και ο τίτλος πρόκειται για τη δεύτερη τους προσπάθεια.  Το θέμα είναι αν το blend που βγαίνει από τη ζύμωση αυτών των κορυφαίων  μουσικών έχει λόγο ύπαρξης και ποιότητα.

Εδώ χωράει πολύ ανάλυση, γιατί από θέμα ποιότητας των μουσικών που παίζουν στο άλμπουμ το αποτέλεσμα θα έπρεπε να είναι μοναδικό. Από θέμα δεξιοτεχνίας και ποιότητας ηχογράφησης-παραγωγής, δε συζητιέται. Αλλά το πρόβλημα είναι αλλού. Στο είδος που παίζουν οι Iconic. Glam metal, ακριβώς όπως έπαιζαν οι Whitesnake στο "Sleep Of The Tounge", οι Blue Murder στο ντεμπούτο τους, οι Dokken στο "Back For The Attack". Οι μουσικοί παίζουν άψογα, σε ένα είδος που είναι κλινικά νεκρό. Όχι δεν είναι όλα glam metal. Το A.O.R, μεταλλάχθηκε, σκλήρυνε, το sleaze πήγε πιο 70’ς μεριά ή πιο hard rock.  Εδώ δεν έχουμε ένα revival το οποίο μπολιάζουμε με σύγχρονα στοιχεία, αλλά μια απευθείας αναφορά σε ένα ιδίωμα που φαίνεται ότι οι μουσικοί του δεν λένε να καταλάβουν ότι βυθίστηκε από τα κλισέ στα τέλη των 80s και έσβησε στο ξεκίνημα των 90s.

Θα ρωτήσει κανείς, μα δεν υπάρχει κάποιο καλό κομμάτι; Η απάντηση είναι, πολλά. 11 κομμάτια έχει το άλμπουμ και διάρκεια 45 λεπτά. Καλά φωνητικά, περίτεχνα shredding σόλο, στακάτα ντραμς. Το "Open My Eyes" που θυμίζει και Rising Force είναι ένα από αυτά. Το "Take Me To The Place" που μου φέρνει στο νου τους Blue Murder, είναι ακόμα μια καλή στιγμή. Το "Far Away" με την ωραία μελωδική κιθάρα με μελαγχολική διάθεση φέρνει λίγο από Dokken.  To "Valley Of Souls" με την "Sleep Of The Tongue" αύρα του, θεωρώ ότι είναι το καλύτερο τραγούδι του άλμπουμ μαζί με το closing track "Heart Of Stone". Οι συνθέσεις είναι καλές, το είδος είναι παρωχημένο. Αυτό, το συγκεκριμένο, όσο οξύμωρο και αν ακούγεται αυτό.