Crippled Black Phoenix

Έντεκα δίσκους και δύο δεκαετίες τώρα, η κολεκτίβα των Crippled Black Phoenix έχει αλλάξει αρκετά πρόσωπα και διαθέσεις. Απ’ τις πολυσχιδείς post και space απαρχές τους, που μας χάρισαν σπουδαίες στιγμές Floydικού μεγαλείου, μέχρι τις όχι κακές, αλλά αποπροσανατολισμένες εποχές των ύστερων ‘10s, και την αναγέννηση απ’ το "Ellengaest" κι εξής, κανείς δεν μπορεί να πει ότι το καλλιτεχνικό αποκούμπι του Justin Greaves έχει μείνει ποτέ ιδιαίτερα στάσιμο. Το ίδιο ανήσυχοι παραμένουν και με το "Sceaduhelm", λέξη που στα αρχαία αγγλικά σημαίνει «καλυμμένος από σκοτάδι», όπου πετυχαίνουν ένα πολυσυλλεκτικό και συνεκτικό αποτέλεσμα, με πολύ πιο ωμό και τραχύ τρόπο συγκριτικά με το προηγούμενο άλμπουμ τους, "Banefyre".

Το "Sceaduhelm" έχει ένα διπλό πρόσωπο. Απ’ την μία έχει τις τυπικές, αναμενόμενες post-rock στιγμές, βουτηγμένες σ’ αυτό το αργοκίνητο και σταδιακό χτίσιμο που ακόμη συγκινεί πολύ κόσμο, κι απ’ την άλλη έχει πιο ευθύβολα, σκληρά ροκάκια και εναλλακτικούς πειραματισμούς, που εν τέλει αφήνουν μεγαλύτερο αποτύπωμα. 

Είτε το πρόβλημα είναι πως ο Greaves είναι ο μοναδικός συνθέτης, είτε πως το post rock ιδίωμα δύσκολα πια εντυπωσιάζει, παραμένει γεγονός ότι οι post συνθέσεις είναι οι πιο βαρετές του άλμπουμ, κι αυτές που εν τέλει του στερούν μία διθυραμβική κριτική. Το "One Man Wall of Death" ανοίγει τον δίσκο με εντελώς τετριμμένο CBP τρόπο, βασιζόμενο σε πολλά ηχητικά και ένα κιθαριστικό άρπισμα αδιάφορο, οπότε και η βαρβάτη κορύφωση είναι αποδεκτή μεν, αλλά δεν θα της χαριστούμε κιόλας. Το ίδιο ναι-μεν-αλλά ισχύει και για το "Under the Eye", αλλά και για το τελικό "Beautiful Destroyer", που δεν είναι παρά μία σκιά του τι μπορούσε κάποτε να κάνει αυτός ο έρμος ο Φοίνικας. Με λούζει κρύος ιδρώτας πλέον όταν βλέπω τραγούδια μεγάλης διάρκειας στα άλμπουμ τους, γιατί με έχουν προετοιμάσει τα τελευταία χρόνια να περιμένω μέτριες συνθέσεις να κάνουν την βίζιτα αρμένικη.

Και αυτά τα λέω ενώ πραγματικά μ’ αρέσει ο δίσκος, αφού οι δυνατές του στιγμές είναι αληθινά αξιοπρόσεκτες, κι είναι ευχάριστο που αυτό δεν συμβαίνει με τραγούδια που ποντάρουν στην νοσταλγία αλλά δοκιμάζουν νέα πράγματα. Εκκινώντας απ’ το "Ravenettes", στο οποίο έχουμε λίγο απ’ το μεταλλικό βάρος του "Bronze", η Kordic να αναδεικνύεται σ’ ένα απ’ τα αχτύπητα χαρτιά της νέας τους εποχής. Είναι δύσκολο αυτό το ροκάκι να μην σε παρασύρει στο χορευτικό του ρυθμό και την γκοθίλα του, και το ίδιο ισχύει για το ακόμη πιο νεκροζώντανο "Vampire Grave", που το καθοδηγεί με το γρέζι του ο Ryan Patterson. Αυτοί οι δύο στα μικρόφωνα των CBP θα αρκούσαν, και κατά τη γνώμη του γράφοντος επισκιάζουν τον τρίτο τραγουδιστή, τον Justin Storms, ο οποίος έχει μία πιο θλιμμένη, αγορίστικη φωνή, παραπέμποντας βέβαια σε παλαιότερες εκφάνσεις του σχήματος, αλλά με σαφώς μικρότερο εκτόπισμα και στιχουργικό ενδιαφέρον. Να αντιπαραβάλουμε ας πούμε το "Colder and Colder" και το "Things Start Falling Apart", στα οποία κάνει πολύ καλή δουλειά αδιαμφισβήτητα, με το "No Epitaph" του Patterson, που αποτελεί έναν υπέροχο alt-country κομμάτι για τις ταραγμένες σχέσεις, ή το ηλεκτρονικό "Dropout" της Kordic, στο οποίο στριγκλίζει σαν κάποια banshee εκτός ελέγχου.

Έχοντας ήδη κάνει την αρχή με το cover στο "She’s In Parties" των Bauhaus, και συνεχίζοντας με τη συλλογή covers "Horrific Honorifics(2)" και το project των Johny the Boy, ο Justin Greaves δείχνει εδώ και καιρό ότι φλερτάρει με πιο εναλλακτικούς ήχους. Μετά το φιλόδοξο και ογκώδες "Banefyre", ίσως είναι λογικό βήμα ένα πιο ακατέργαστο και ροκάδικο άλμπουμ, όμως αναρωτιέμαι τι θα συνέβαινε αν αυτή η στροφή δεν ήταν μόνο αντιδραστική, αλλά δυναμική. Έχω την εντύπωση πως, αν o Greaves επιλέξει να κάνει ολοκληρωτικά αυτή τη μετάβαση και δουλέψει πάνω στο στυλ του alt, του goth, της dark americana, κοκ, θα μεγαλουργήσει. Τους συνεργάτες τους έχει, τις φωνές τις έχει, τα διαπιστευτήρια τα έχει, μένει μόνο να το θελήσει. Και το τι θα θελήσει ο Greaves… λοιπόν, αυτό ποτέ δεν μπορούσε κανένα μας να το προβλέψει.

Bandcamp