Elder, Tuber, Birds Of Vale @ Arch Club, 02/07/26

Τις καλοκαιρινές συναυλίες είναι αλήθεια ότι η πλειοψηφία τις έχει συνδυάσει με εξωτερικούς χώρους, αλλά υπάρχουν και φορές που καλούμαστε να βρεθούμε σε κλειστά clubs για ορισμένες από αυτές. Η επιλογή του Arch αποδείχτηκε τελικά πολύ καλή για την επιστροφή των Αμερικανών Elder στα μέρη μας, με το φετινό "Through Zero" μάλιστα να αποτελεί και μια από τις αγαπημένες μας κυκλοφορίες για φέτος, μέχρι στιγμής. Η εμφάνιση των δικών μας Tuber μαζί με τους Elder (και στη Θεσσαλονίκη, μάλιστα) αποτέλεσε ένα πρώτης τάξεως «τυράκι», μιας και δεν τους βλέπουμε πολύ συχνά στην Αθήνα.

Εκτός από τους Elder και τους Tuber όμως, ως πρώτο όνομα της βραδιάς εμφανίστηκαν οι συντοπίτες μας Birds Of Vale, οι οποίοι βγήκανε με ελάχιστη καθυστέρηση και μπροστά, δυστυχώς, σε πολύ λίγο κόσμο. Το «δυστυχώς» αναγράφεται διότι οι Birds Of Vale μας χαρίσανε μια πολύ καλή τριανταπεντάλεπτη εμφάνιση και τιμήσανε στο έπακρο τον κόσμο που βρέθηκε από νωρίς στο Arch για να τους απολαύσει. Όλα τα κομμάτια που μας έπαιξαν ήταν από τον καινούργιο τους δίσκο που λέγεται "Dimensions", δείχνοντας (δικαίως, γιατί είναι πολύ καλός) ότι πιστεύουν σ’ αυτόν.

Το "Colder" είχε έναν πωρωτικό, σαμπαθικό, ψυχεδελικό ήχο με τρομερό μπάσο και κράτησε κάνα δεκάλεπτο. Το "Another Dimension" ήταν αισθητά πιο groovy. Το …επαναστατικό "Inner Revolution" ήταν ένα όμορφο mid tempo κομμάτι με ωραίο κιθαριστικό solo από τον Λάζαρο, τον οποίο ο τραγουδιστής Αντώνης έπεσε στα γόνατα και προσκύνησε. Τελευταίο κομμάτι ήταν το "Best Inside Of Me", ένα τραγούδι για τον καλύτερη έκδοση του εαυτού μας και το πόσο καλό είναι να τη βγάζουμε. Συνολικά, μια ενδιαφέρουσα εμφάνιση από μια δεμένη μπάντα που αντάμειψε όσους πήγαν από νωρίς.

Οι Tuber είναι από τις Σέρρες και δεν δίνουν και πολύ τακτικά συναυλίες έτσι κι αλλιώς, πόσω μάλλον στην Αθήνα, οπότε προσπαθούμε να μην αφήνουμε καμία κάθοδό τους προς τα εδώ να πηγαίνει χαμένη. Η ανακοίνωση ότι θα εμφανιζόντουσαν κι αυτοί στη συναυλία των Elder ήταν ένα πολύ καλοδεχούμενο νέο και η εμφάνισή τους δικαίωσε για μια ακόμη φορά την προσμονή μας να τους δούμε. Άλλωστε, η εκτίμησή μας προς τη δισκογραφία τους είναι δεδομένη και προς τη live απόδοσή τους είναι δικαίως κερδισμένη.

Οι Tuber έχουν το δικό τους κοινό κι αυτό φάνηκε και στο Arch. Η τετράδα βγήκε στη σκηνή με λίγα λεπτά καθυστέρηση και ενώ ο κόσμος πλέον ήταν αισθητά περισσότερος. Δεδομένου ότι αποτελούνται από τα ίδια άτομα εδώ και πολλά χρόνια, το δέσιμο μεταξύ τους είναι πλέον αυτονόητο και αξιοπρόσεκτο. Τα αδέρφια Νίκος (τύμπανα) και Γιάννης (κιθάρα) Γερόσταθος κρατάνε τα ηνία, με τον Πάρη Φράγκο να «γεμίζει» τον ήχο με το μπάσο του και τον Γιάννη Αρτζόγλου σε κιθάρα και πλήκτρα/εφέ να τον διαφοροποιεί.

Η έλλειψη φωνητικών είναι ένα στοίχημα που οι Tuber κερδίζουν διαχρονικά με τις ενδιαφέρουσες μελωδίες και ενορχηστρώσεις τους. Το setlist τους βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό σε παλιά κομμάτια, με τα "Lap Dance" και "Sex And Depression" από την πρώτη τους κυκλοφορία, πριν σχεδόν 15 χρόνια, να κάνουν αναπάντεχη εμφάνιση και να μας ενθουσιάζουν. Στα "Sucker Punch" και "Firebird" από το "Desert Overcrowded" επιφύλαξαν επίσης φανταστικές εκτελέσεις, ενώ είχαμε την τύχη να ακούσουμε κι ένα φρέσκο κομμάτι ονόματι "Tokyo" από τον νέο δίσκο που έχουν σχεδόν έτοιμο.

Οι Tuber έπαιξαν για πενήντα λεπτά, που ήταν αρκετά χορταστική διάρκεια για μπάντα που εμφανίζεται ως support. Τους είδαμε ορεξάτους και χαρήκαμε που επισκεφθήκανε παλιότερες δουλειές τους, μιας και απολαύσαμε κομμάτια που είχαμε καιρό να ακούσουμε (κι αυτοί να παίξουνε) ζωντανά. Το νέο κομμάτι μου ακούστηκε λίγο σε γραμμές "Joyful Science" και με έκανε να περιμένω τον νέο δίσκο με αγωνία. Στο τέλος αλιεύσαμε και την είδηση ότι το φθινόπωρο μάλλον θα μας έρθουν και πάλι, σε δική τους συναυλία αυτή τη φορά. Σούπερ.

Οι Αμερικανοί Elder παίζουν έναν ήχο που είναι αρκετά αγαπητός εδώ στην Ελλάδα, γι’ αυτό και όλες τις προηγούμενες φορές που είχαν έρθει τους είχαμε τιμήσει με την παρουσία μας. Με την τελευταία να χρονολογείται πριν ακόμα από τον covid, τα χρόνια ήταν πλέον αρκετά. Το Arch είχε γεμίσει (πάνω και κάτω – είχε ανοίξει και ο εξώστης) πριν οι Elder καταλάβουν τη σκηνή του, σε ένα πολύ ενθαρρυντικό σκηνικό.

Όπως ήταν λογικό, το "Through Zero", ως δίσκος μόλις λίγων μηνών, κατέλαβε αναμενόμενα το μεγαλύτερο μέρος της εμφάνισης των Elder με τρία κομμάτια. Δύο από αυτά άνοιξαν την εμφάνισή τους, με το βαρύ και αργόσυρτο "Sigil To Ruin" να ξεκινά και το "Capture/Release" να παίρνει τη σκυτάλη, φέροντας σε κάποιο σημείο του στο μυαλό μας τους Tool. Η εξέλιξη του ήχου των Elder περιλαμβάνει περισσότερα prog και λιγότερα heavy στοιχεία αλλά διατηρεί και την περιπετειώδη δομή των κομματιών, ενώ τα πλήκτρα τους έχουν προσθέσει δυνατότητες ελιγμών στις ζωντανές τους εμφανίσεις.

Το "Blind" από το "Reflections Of A Floating World" μας θύμισε το ένδοξο παρελθόν (μια χαρά είναι και το παρόν, μην παρεξηγηθώ) και ήταν ό,τι παλιότερο ακούσαμε. Ναι, δεν έπαιξαν τίποτα από το οριακό "Lore", αλλά προσωπικά το παίξιμο και η εμφάνισή τους ήταν τόσο μεστή που δεν μου έλειψε καθόλου. Κάπου εκεί ήρθε και το ομότιτλο από το "Through Zero", μαζί με μια απολογία για το ότι δεν είχαν φέρει μαζί τους τον νέο δίσκο σε βινύλιο - αυτοί έχασαν!

Το "Innate Passage" εκπροσωπήθηκε από δύο κομμάτια. Ο συγκεκριμένος δίσκος είναι αυτός στον οποίο ανέπτυξαν για πρώτη φορά τόσο εκτενώς και επιτυχημένα τις prog ανησυχίες τους. Οι πάνω μακροσκελείς εκτελέσεις των "Catastasis" και "Coalescence" με τον εξαιρετικό ήχο που απολαμβάναμε από την καλοκουρδισμένη μπάντα των Elder ήταν έξοχα δείγματα της πρόσφατης αυτής κατεύθυνσής τους.

Μετά από μια περίπου ώρα μας ανακοίνωσαν ότι θα έπαιζαν το τελευταίο κομμάτι για τη βραδιά. Αυτό ήταν από το "Omens", τον δίσκο που σήμανε τη στροφή στον ήχο τους και δημιούργησε διχογνωμία για την ποιότητά του στις τάξεις των οπαδών. Όμως, ήταν το "Halcyon", το κομμάτι δηλαδή που ξεχωρίζει σαν τη μύγα μες στο γάλα στον συγκεκριμένο δίσκο και τελικά ήταν μια από τις κορυφαίες εκτελέσεις. Θα θέλαμε λίγο παραπάνω από τη μια ώρα κι ένα τέταρτο, αλλά το αντεπιχείρημα είναι ότι ο μουσικός χρόνος μέσα στην εμφάνιση των Elder ήταν πολύ πυκνός και «γεμάτος», με την εμπειρία να είναι συνέχεια στα κόκκινα. Πολύ καλή συναυλιακή μέρα.