New Long Fest XX Day 1: Bad Movies, Στράφι, Psychobreak κ.α. @ Πολιτιστικό και Αθλητικό Κέντρο Νέας Μάκρης, 20/06/26

Είκοσι χρόνια μετά την πρώτη του διοργάνωση, όταν ακόμη λεγόταν "Φεστιβάλ των Μουσικών Κυμάτων", το New Long Fest επέστρεψε στο Πολιτιστικό και Αθλητικό Κέντρο Νέας Μάκρης. Αυτή η επετειακή, γενέθλια έκδοση γιόρτασε με τον καλύτερο τρόπο δύο δεκαετίες αδιάκοπης παρουσίας στην ελληνική underground σκηνή, κατά τις οποίες ένα μικρό αλλά επίμονο όνειρο εξελίχθηκε στο μεγαλύτερο open-air underground φεστιβάλ της χώρας.

Φτάνοντας στη Νέα Μάκρη και αφού προηγήθηκε η απαραίτητη βουτιά για να ξεκινήσει σωστά η φεστιβαλική μέρα, αντικρίσαμε την γνώριμη πλέον πινακίδα "METAΛ". Τότε μας κατέκλυσε αυτός ο ιδιαίτερος φεστιβαλικός ενθουσιασμός, που ταυτόχρονα έχει και κάτι το οικείο, ένα συναίσθημα επιστροφής σε έναν τόπο και μια συνθήκη που έχει χαρίσει μερικές από τις πιο όμορφες συναυλιακές αναμνήσεις αυτών των ετών.

Όλα βρίσκονταν εκεί. Οι δύο σκηνές που επεφύλασσαν ένα εξαιρετικό line-up, το merch ως ζωντανή απόδειξη της έμπρακτης υποστήριξης στα συγκροτήματα, οι γνώριμες φιγούρες και οι παρέες που ανανεώνουν κάθε χρόνο το ραντεβού τους λίγο μακριά από τα αθηναϊκά τσιμέντα. Πάνω απ’ όλα, όμως, ήταν παρούσα αυτή η αίσθηση κοινότητας που έχει καταφέρει να δημιουργήσει το New Long, η οποία το καθιστά κάτι πολύ περισσότερο από ένα ακόμη καλοκαιρινό φεστιβάλ. Με το πρόγραμμα να ξεκινάει από νωρίς και με εντυπωσιακή ακρίβεια, οι νότες που ήχησαν δίπλα στη θάλασσα θα μας έβαζαν σιγά-σιγά στον ρυθμό της πρώτης μέρας. [Χ.Κ.Μ.]

Χωρίς καμία απολύτως καθυστέρηση (τα εκτιμούμε αυτά), οι Chlorini επιβιβάστηκαν στην κάτι παραπάνω από ηλιόλουστη μεγάλη σκηνή του New Long Fest για να δώσουν το σήμα εκκίνησης. Η μετακίνηση του φεστιβάλ από τον Ιούλιο στον Ιούνιο προκάλεσε αισθητή διαφορά συνθηκών - ζέστη είχε και πάλι, αλλά το δυνατό μελτέμι και οι σχεδόν δέκα βαθμούς χαμηλότερες θερμοκρασίες έκαναν τις απογευματινές εμφανίσεις όπως και αυτή, πολύ πιο υποφερτές. Πίσω στους Chlorini, αυτοί ιδεατά μας οδήγησαν στον χιουμοριστικό pop punk κόσμο τους, εκεί που οι Blink 182 συναντούν τους στίχους των Yonka Mayonka, Tsopana Rave και του Πλοκάμι του Καρχαρία (των οποίων ένα reunion όπως συζητήσαμε με την παρέα, θα ήταν ένα εξαιρετικό New Long Fest happening). Με τον κόσμο να παραμονεύει στις σκιές γύρω γύρω από το στεητζ αλλά και να τολμά να ξεπροβάλλει στον ήλιο για να παίξει με τα νεροπίστολα που χάρισε η παραγωγή, οι ήχοι του "Διακοπές στη Μπορούνα" άναψαν τα κέφια. Το «Τα ‘χεις παίξει» αποτέλεσε ιδανική προοικονομία της υπόλοιπης μέρας.

Τρέξιμο προς την απέναντι μεριά του χώρου για το δεύτερο stage όπου μας περίμεναν οι Μόνομπλοκ, αυτή η εξαιρετική νέα (σχετικά) εγχώρια μπάντα που παίζει στα όρια του indie rock, του emo και του synth. Εκείνοι μας είπαν συγκινημένοι πως δεν το περίμεναν να έχουν τόσο κόσμο από τόσο νωρίς, όμως ίσως μάλλον αγνοούν το γεγονός πως προσφέρουν κάτι πολύ φρέσκο και ταυτόχρονα ποιοτικό για την εγχώρια σκηνή που μέχρι πολύ πρόσφατα (τελευταία πενταετία) είχε σοβαρή έλλειψη σε σχήματα που αντιπροσωπεύουν αυτό τον ήχο. Περισσότερα γι’ αυτό στα λεχθέντα της δεύτερης μέρας. Το καλό όμως είναι πως πλέον όχι μόνο δεν υπάρχει αυτή η έλλειψη, αλλά είναι γεμάτη ταλέντο. Οι Μόνομπλοκ τα τίναξαν όλα στον αέρα με την καλή έννοια, υπό τους ήχους του πρώτου τους Ep "Εκτός Τόπου 1", με εξαιρετικό ήχο και διάθεση που έδωσε το έναυσμα των χορών. Καρδούλες για το αυτοκόλλητο υπέρ της Παλαιστίνης, και τη μπλούζα Paramore (τα έλντερ ίμο κορίτσια νιώθουν λίγο παραπάνω). Ευχόμαστε σύντομη συναυλιακή συνάντηση. [Ε.Τ.]

Από τις πρώτες μπάντες που έδωσαν το στίγμα της metalcore εκδοχής του φεστιβάλ ήταν οι Grim Love. Ανέβηκαν στο μεγάλο stage με διάθεση και αυτοπεποίθηση, δικαιολογημένη αν σκεφτεί κανείς την θετική υποδοχή του πρόσφατου άλμπουμ τους "Mataroa", το οποίο και ουσιαστικά παρουσίασαν. Με τον ήχο να βρίσκεται σε πολύ καλό επίπεδο, παρέδωσαν ένα set γεμάτο βαριά grooves και breakdowns που φάνηκε να βρίσκουν ανταπόκριση σε ένα κοινό που ολοένα και πλήθαινε. Με τον ήλιο να μας καίει όσο ακουγόταν το "Wasted Youth", μπήκαμε για τα καλά στο κλίμα.

Στο φεστιβαλικό κλίμα μας έβαλαν, βέβαια, και τα κλασικά "δρομολόγια" ανάμεσα στις δύο σκηνές, ένα αναπόσπαστο μέρος της εμπειρίας του New Long τα τελευταία χρόνια. H προσοχή μας μεταφέρθηκε στο stage II, όπου οι Conceive ήδη είχαν ξεκινήσει να δίνουν hardcore χροιά στην ένταση που κλιμακωνόταν συνολικά. Ο ήχος τους, βαθιά ριζωμένος στο metallic hardcore των 90s, ήταν η πρώτη αφορμή για να ξεκινήσουν να σχηματίζονται pits και οι πρώτοι/ες τολμηροί και τολμηρές να επιδοθούν σε two-step και όχι μόνο. Για αρκετά άτομα, η εμφάνισή τους αποτέλεσε και πρώτη γνωριμία με το σχήμα, η οποία λειτούργησε θετικά αν σκεφτούμε πως η ωμότητα και την ταχύτητα που κουβαλάει ο ήχος τους μας φόρτισαν τόσο ώστε να αναμένουμε περισσότερα. Αυτή είναι και μια από τις όμορφες πτυχές τέτοιων φεστιβάλ, αφού λειτουργούν σταθερά ως τόπος συνάντησης ανάμεσα σε καταξιωμένα ονόματα και μπάντες που βρίσκονται στην αρχή της διαδρομής τους, ενώνοντας διαφορετικές πτυχές της σκηνής μπροστά σε ένα διψασμένο κοινό, που πραγματικά νοιάζεται τη σκηνή. [Χ.Κ.Μ.]

Μπορεί η πρώτη μέρα του φεστιβάλ να μην περιείχε τόσο ΜΕΤΑΛ όσο μπορεί να προμήνυε η ταμπέλα- σήμα κατατεθέν του φεστιβάλ, όμως οι Herta ήρθαν να τιμήσουν τα ατσάλινα τα γαλόνια με το παραπάνω. Σχετικά πρόσφατη η ύπαρξη τους, κουβαλώντας όμως αρκετή εμπειρία από άλλα σχήματα, ο φρέσκος και μοντέρνος metal ήχος των Herta και του περσινού ντεμπούτου τους "Crossing The Illusion" κατέκλυσε το χώρο ακριβώς εκεί που είχε αρχίσει να πέφτει ο ήλιος και να μπαίνουμε σε λίγο πιο δροσερά - και πρόσφορα για περισσότερο χτύπημα - ωράρια. Η νεαρότερη ομάδα παρευρισκομένων στην πρώτη μέρα του φεστιβάλ έβγαλε την κοινότητα ασπροπρόσωπη, μιας που και πιτ υπήρξε, και χτύπημα, και είναι πάρα πολύ όμορφο να βλέπεις πως η φάση συνεχίζεται γιατί για λίγα χρόνια υπήρχε ένα μεγάλο κενό μικρότερων ανθρώπων στις συναυλίες. Βοήθησε βέβαια πάρα πολύ η διάθεση των Herta που τόσο με τη μουσική τους γκρούβα όσο και με τη συνεχή παρακίνηση στο κοινό για συμμετοχή, άναψαν το αίμα για τα καλά.

Τούτο το αναμμένο αίμα κουβαλήσαμε μαζί μας στην αντίπερα όχθη του πολιτιστικού κέντρου Νέας Μάκρης, για να τιμήσουμε το εναλλακτικό μέταλ για λίγο ακόμη. Η Καβάλα έχει δύο σημαντικές κραυγές - τη σειρά της Ελευθερίας Καραδήμου (αν δεν γνωρίζεις, αναζήτησε με δική σου ευθύνη), και τη φωνή του Βαγγέλη Παπαβασιλείου των Above Us The Waves. Οι παλαίμαχοι τόσο του metalcore στη χώρα όσο και του φεστιβάλ, ήρθαν από το βορρά για να γιορτάσουν μαζί του τα είκοσι του χρόνια. Η εγγυημένα άρτια απόδοση της μπάντας υπήρξε πλήρως παρούσα. Τα breakdowns έδιναν και έπαιρναν, στο παρελθόν αλλά και το παρόν του συγκροτήματος που φυσικά τιμά όλη του τη δισκογραφία με τις επιλογές του. Τα λατρεμένα "Afterlife" και "Ciffhanger" αναμφίβολες κορυφώσεις της εμφάνισής τους που τιμήθηκε από πολύ κόσμο που ίδρωσε το pit. Οι Above us The Waves ποτέ τους δεν απογοητεύουν και η εμφάνισή τους στο επετειακό New Long Fest υπήρξε άλλη μια τρανή απόδειξη. [Ε.Τ.]

O ήλιος έδυε, ο ουρανός και τα χρώματά του θύμιζαν κάτι από τις παλέτες των εξωφύλλων τους - άρα ήταν η ιδανική συνθήκη για την εμφάνιση των Junkheart. Παραφράζοντας λίγο τα λόγια των ίδιων, "κάθε μέρα" ή έστω κάθε συναυλία τους οφείλει "να θυμίζει γιορτή" κι αυτό θα μας χάριζαν, όπως φάνηκε ήδη από την εισαγωγή με το "Μέχρι το Τέλος του Κόσμου". Λίγα θέματα στον μπουκωμένο αρχικά ήχο, λύθηκαν πολύ σύντομα και δεν επηρέασαν ούτε στο ελάχιστο ένα set που γέμιζε το stage I και έμοιαζε τόσο με μια συνάντηση των ανθρώπων της σκηνής, όσο και με μια μύηση των νεότερων που είχαν καταλάβει τις πρώτες σειρές.

Tον τόνο σε αυτή τη διάθεση έδιναν οι ίδιοι, με την αβίαστη χαρά, τα χαμόγελα και την επικοινωνία με το κοινό να μετατρέπουν κάθε τραγούδι σε αφορμή για αλληλεπίδραση. Το μελωδικό punk-rock τους, ο δυναμισμός των riffs, οι στίχοι που ανήκουν σε εκείνες τις κατηγορίες του ελληνόφωνου που σχεδόν θέτουν ως προαπαιτούμενο το ατελείωτο sing-along (πράγμα που έγινε πράξη), συνηγόρησαν ώστε για άλλη μια φορά να ζήσουμε αυτό που συμβαίνει στα live τους, από τους αυτοδιαχειριζόμενους χώρους μέχρι τα φεστιβαλικά venues. Λίγο πριν μας αφήσουν, παρουσίασαν το "Κάστρα Γκρεμίστηκαν" από τον επικείμενο δίσκο τους, ένα κομμάτι που με έναν ιδιαίτερο τρόπο, μου θύμισε - τόσο στιχουργικά, όσο και μουσικά - κάτι από Χάσμα. Σε μια εμφάνιση από την οποία δεν έλειψαν οι αναφορές στην Παλαιστίνη, την Πύλο, και όλα όσα καθιστούν το πραγματικό μια έρημο, επέλεξαν να κλείσουν με την "Καμιά Ενοχή", έναν μικρό ύμνο στην επιλογή να παραμένουμε πιστές και πιστοί σε αυτό που είμαστε, ακόμη κι αν είμαστε "των γονιών μας η ντροπή". Κρίνοντας από τον κόσμο που τραγουδούσε μέχρι και τις τελευταίες σειρές, κάπου εκεί, παραδοθήκαμε απόλυτα. Και με τους Junkheart θα ξεκινούσε ένα σερί εμφανίσεων που δύσκολα όμως θα άφηνε κάποιον ή κάποια παραπονεμένο.

Με αυτά και με εκείνα, όμως, έχει νυχτώσει και το κλίμα αλλάζει. Πλησιάζοντας με γρήγορο βήμα στην, σχεδόν γεμάτη πλέον, μικρή σκηνή, οι My Turn έχουν ήδη πάρει μπρος και κάπως μεταδοτικά καλλιεργούν αυτό το κλίμα και στον κόσμο. Η ορμή που ξέφευγε από τα συμβατικά όρια του stage έδινε διαρκώς την εντύπωση ότι σε λίγο θα γίνουν ένα μαζί μας, ενώ όλο και περισσότεροι στις πρώτες σειρές ακολουθούσαν την έντασή τους. Το γεγονός ότι ο μπασίστας έπαιζε έχοντας βγάλει τον ώμο του όπως μας είπαν, έδινε μια σχεδόν φυσική προέκταση της λογικής του καθαρόαιμου αμερικάνικου hardcore τους. Δεν περιμέναμε και κάτι διαφορετικό, από τα μέλη μιας μπάντας με πολλά χρόνια παρουσίας στις σκηνές, που έχουν έναν δικό τους κώδικα.

To set τους επικεντρώθηκε στην πιο πρόσφατη φάση τους, όπως το "Modern Life’s Massacre" και όταν τα riffs του "Ιndian Eyes" απλώθηκαν ανάμεσά μας, ήταν σαν να έδωσαν ένα κέλευσμα για να αφήσουμε κάθε αναστολή. Ακολούθησε μια από αυτές τις ωραίες καταστροφές που μόνο το hardcore δίνει και θα μας όπλιζε για μια συνέχεια κόλαφο.

Επιστρέφοντας στη μεγάλη σκηνή, η αύρα της Θεσσαλονίκης ήταν διάχυτη, μόνο που αυτή τη φορά κουβαλούσε punk rock με εσάνς βενζίνης και καπνογόνου. Όλα απέκτησαν νόημα όταν βγήκαν οι Psychobreak και μια θάλασσα κόσμου που έμοιαζε να περιμένει ακριβώς αυτή τη στιγμή, ξέσπασε. Από την αρχή του set, δίνοντας λίγη παραπάνω προσοχή στους στίχους της "Μιζέριας", σε συνδυασμό με τους πυρσούς που άναβαν κατά τόπους, γινόταν όλο και πιο σαφές γιατί επικρατεί αυτός ο χαμός γύρω από το όνομά τους και γιατί τα sold out ακολουθούν το ένα το άλλο.

Οι "ταπεινοί και πεινασμένοι", συνάντησαν τους αιώνια "ταλαιπωρημένους" του punk, κάπου ανάμεσα στην αλητεία των Bootstroke, το μελωδικό hardcore των Strike Anywhere, την αντίληψη και τον στίχο των Lion’s Law. Tα ζόρικα παιδιά της Σταυρούπολης - ή της κάθε Σταυρούπολης - κοιτάχτηκαν στον καθρέφτη και αναγνώρισαν κάτι κοινό. Εκείνη τη σκληρότητα, που επιβάλλει "να γράφουμε τους Χειμώνες" και που παραμένει πολλές φορές ένας τρόπος επιβίωσης μέσα στην σαπίλα του πραγματικού, όπου η ανθρωπότητα φαίνεται να είναι υπερεκτιμημένη και ίσως της αξίζει μια "Πυρηνική Γιορτή".

Και ήταν ακριβώς εκεί, με τους άγριους χορούς, τα πυροτεχνήματα που έκαναν τη νύχτα-μέρα και το μεγάλο stage του Νew Long οριακά να φλέγεται, που γινόταν αντιληπτό ότι κάτι κινείται ξανά σε μια σκηνή που ήταν πάντα παρούσα, αλλά πλέον ξαναβγαίνει από τα όριά της. Στο "Στούκα" η γραμμή για pit που άνοιξε, θα μπορούσε να περάσει και πάνω από τον ηχολήπτη, ενώ το "Ιντερπόλ" ήταν από τα σημεία που αποκάλυπταν το αδιαμφισβήτητο μουσικό ταλέντο τους. Από riffs που έφεραν στιγμιαία στο μυαλό κάτι από Υστερία, μέχρι το ακούραστο drumming με τα αδιανόητα περάσματα και τα διαρκώς πατημένα γκάζια, φάνηκε ότι δεν μιλάμε απλώς για attitude - στο ενδιάμεσο όλων αυτών, η εισαγωγή του "Trooper" που ακούστηκε μεταξύ σοβαρού κι αστείου, έμοιαζε απολύτως φυσική. Με το setlist να εκτείνεται από τους "Εθισμούς & Ντράβαλα" μέχρι το πρόσφατο "Working Class Rock", έδωσαν μια πλήρη εμφάνιση που αν κρίνουμε από τις αντιδράσεις, δεν έφτασε.

Αυτοί οι τύποι έχουν άστρο και, το σημαντικότερο, το έχουν κερδίσει. Χάρη στο ταλέντο τους, αλλά και στη σύνδεση που έχουν πετύχει με ένα κοινό μαζί με το οποίο εξελίσσονται: "Στον κύκλο αν πέσει κάποιος τον σηκώνουμε, και δεν απλώνουμε χέρια από εδώ κι από κει". Τα προφανή κάποτε δεν ήταν τόσο προφανή. Οι καιροί αλλάζουν, η σκηνή προχωράει και ίσως και η ίδια η σκληρότητα να μάθει να αμφισβητεί τον εαυτό της. Περιμένουμε την επόμενη φορά να μας χαιρετήσουν όπως εκείνοι θα ήθελαν. Σε Αθήνα ή Σελανίκ, κάτι μου λέει πως δεν θα αργήσει.

Την έκρηξη των Psychobreak, θα ακολουθούσε μία ακόμη, μόνο που αυτή τη φορά θα ήταν και εσωτερική. Το stage II είχε ήδη γεμίσει ασφυκτικά, αλλά καταφέραμε να βρεθούμε στις πρώτες γραμμές, ανάμεσα σε ένα σχεδόν ταγμένο κοινό που περίμενε ανυπόμονα τους Στράφι. Η εμφάνισή τους και ο θερμός χαιρετισμός ήταν η υπενθύμιση των δεσμών της κοινότητας, αλλά και η αφετηρία για να αφεθούμε στο όμορφο χάος μιας συλλογικής εκτόνωσης όσων έχουμε βρει στα τραγούδια τους κάτι πιο βαθύ από μια φαινομενική ταύτιση.

Ήδη από τα πρώτα λεπτά και τα "Μαύρα Ρούχα" φάνηκε η άλλη πτυχή του punk rock, αυτή που έχει κατακτήσει τη συντροφικότητα. Οι άγριοι χοροί και οι αγκαλιές έδιναν και έπαιρναν, τα stage dives διαδέχονταν το ένα το άλλο - παρά τις προσπάθειες για έξωθεν υποδείξεις, αφού η μπάντα ξεκαθάρισε ότι τον λόγο τον είχαμε εμείς. Αυτό το "εμείς" είναι που κάνει τις συναυλίες να ανήκουν σε κάτι πολύ διαφορετικό από όσα αποκτούν τον τελευταίο καιρό την ταμπέλα της "εμπειρίας". Στα χαμόγελα, στα σώματα που έπεφταν και σηκώνονταν, στις φωνές που τραγουδούσαν σχεδον σαν μια και δεν σταμάτησαν ούτε σε ένα κομμάτι - εκεί κρύβεται η διαφορά. Στο "Γεμάτοι Κενά" αυτή η ενιαία φωνή έπαιρνε την μορφή μιας ειλικρινούς εξομολόγησης, ενώ στην "Βόμβα" δυναμίτιζε την ατμόσφαιρα.

Μουσικά, οι Στράφι παρέδωσαν μια από τις καλύτερες εμφανίσεις τους που έχουμε δει. Ένα από τα highlights είναι σίγουρα το "Άστραψε Ζωή". Μελωδικά riffs που καρφώνονται να μην τα παίρνει ο άνεμος, μπάσο που ερχόταν να δώσει groove και βάθος, ντραμς που έδιναν τον οργισμένο παλμό. Το set τους διένυε όλη την πορεία της μπάντας, μένοντας - όπως ήταν και λογικό - αρκετά στα τραγούδια του νέου τους άλμπουμ, "Πάνω Απ’ Τα Χώματα", που ήδη φαίνεται να έχει κερδίσει τον κόσμο.

Υπάρχει μια μελαγχολική ομορφιά στον τρόπο που μιλούν για τη φθορά, τη μοναξιά, την ανάγκη να κρατηθείς από τους ανθρώπους σου ή απ’ ότι μένει. Δεν μπορούσες παρά να το σκεφτείς αυτό ενώ τραγουδούσαμε "Το Πιο Γλυκό Σκοτάδι" και ήταν σαν οι μουσικοί παλμοί να έσκαγαν πάνω στα σημαδια που αφήνουν τέτοιες μάχες στα σώματά μας. Καθώς πλησιάζαμε στον αποχαιρετισμό, η αίσθηση ήταν πως αν η σκηνή μπορούσε να καταρρεύσει από κάτι, θα ήταν από συναίσθημα. Ανάμεσα σε συγκινητικό ενθουσιασμό, ευχαριστίες και την υπόσχεση ότι θα τα ξαναπούμε σύντομα, οι Στράφι παρέδωσαν μία από τις εμφανίσεις που θα ξεχωρίζουν όταν θα μιλάμε για τα είκοσι χρόνια του New Long.

Σαν να μην είχαν ήδη συμβεί αρκετά, η πρώτη μέρα φύλαγε το ιδανικό κλείσιμο. Από τη Θεσσαλονίκη ξανά, αυτή τη φορά με punk rock που περιλαμβάνει μπόλικες επιρροές από rock ‘n roll και garage, αναμέναμε μια μπάντα που όσες φορές κι αν την έχουμε δει, δεν χορταίνεται. Οι Bad Movies ανέβηκαν στο μεγάλο stage και εξαρχής ήταν φανερό ότι θα έρθουν τα πάνω κάτω. Όπως πάντα, επικοινωνιακοί και ορεξάτοι κυρίως μέσω του Geom, σαν να μας καλούν στην πιο φιλόξενη παμπ ή την πιο μεγάλη γιορτή, ήταν εδώ στο γνωστό concept "Όλα ή τίποτα".

Με το setlist να απλώνεται στη δισκογραφία τους και ένα κατάμεστο stage I να γίνεται μια φωνή, οι Θεσσαλονικείς απέδειξαν για άλλη μια φορά ότι σε κάτι τέτοια βρίσκονται στο φυσικό τους περιβάλλον. Έτσι νιώθαμε κι εμείς, αφού η αίσθηση ότι πάνω και κάτω από τη σκηνή δεν υπάρχουν αποστάσεις δεν ήταν προσωπική εκτίμηση.

Ο Geom δεν χρειάστηκε πολλά για να παρασύρει τους πάντες - αστεία, ιστορίες, η σφυγμομέτρηση των δεκαετιών που γεννηθήκαμε - και φυσικά η μουσική. Κάποια στιγμή, έχοντας τη θάλασσα στο background, μας ζήτησε να τραγουδήσουμε τόσο δυνατά, που να βγουν τα ψάρια από το νερό και να τα δούμε να πετούν γύρω μας. Και κάπως έτσι έγινε στα "Ψέματα" ή στο "Δώσ’ Τους Πόλεμο". Ακόμα και στα πιο ήπια σημεία, όπως όταν μας παρουσίασαν τα "Κόκκινα Ρόδα", από την επικείμενη νέα κυκλοφορία τους, έδεσαν αβίαστα με το σύνολο. Κάπου εκεί ήταν που σώματα όλο και περισσότερων ανέβαιναν στους ώμους, δημιουργώντας ξανά αυτό το "εμείς".

Αν μέχρι τα μισά του set είχαμε ήδη ξεκινήσει να βραχνιάζουμε από το τραγούδι, στο "Γράμμα" χάθηκε κάθε έννοια αυτοσυγκράτησης για να ξεφύγουμε οριστικά στο "Δως’ μου Αλητεία ή Θάνατο". Αγκαλιές, μπύρες στον αέρα, φωνές που έφταναν τα σε ένταση τα μικρόφωνα κι εκείνη η άγρια χαρά που μόνο αυτή η punk rock ψυχή μπορεί να γεννήσει. Μουσικά, είχαμε άλλη μια εμφάνιση με τον ήχο στα καλύτερά του, κιθάρες αψεγάδιαστες, ντραμς φωτιά, μπάσο που έδενε τα πάντα στο groove του και φωνητικά που ήταν η - με μπόλικο γρέζι - κινητήρια δύναμη των sing-alongs.

Τα ψάρια περνούσαν δίπλα μας, σας το ορκίζομαι, αλλά αυτό που χτύπησε πιο πολύ ήταν άλλο. Το punk rock όντως σώζει ζωές - ή έστω τις απελευθερώνει - και είμαστε τυχερές να έχουμε ο ένας την άλλη, είτε γνωριζόμαστε είτε όχι, για να μοιραστούμε αυτή την αλήθεια.

Ένα φινάλε πρώτης μέρας που μας αφήνει με αυτή την αίσθηση, δεν μπορεί παρά να έχει κάνει κάτι πολύ καλά. Έχει ψυχή, έχει αγάπη για τη μουσική και τους ανθρώπους της και σίγουρα έχει μέλλον. Φύγαμε από τη Νέα Μάκρη μετρώντας ψάρια, παραμιλώντας για την όρεξη για ζωή που μας (ξανά)δίνουν αυτές οι μικρές ενέσεις, και τραγουδώντας εμμονικά ρεφρέν. Η φωνή έκλεισε, αλλά χαλάλι. [Χ.Κ.Μ.]

Φωτογραφίες: Χριστίνα Αλόσση