Leprous, Ihlo, Crystal Horizon @ Gagarin 205, 31/01/26
Κάθε φορά και καλύτεροι, με αμείωτη ενέργεια και σεμιναριακη απόδοση οι Leprous
Είναι μερικές μπάντες που η σχέση τους με το ελληνικό κοινό έχει ξεπεράσει προ πολλού το στάδιο της απλής «εκτίμησης» και έχει περάσει στη σφαίρα της απόλυτης σύνδεσης. Οι Νορβηγοί Leprous ανήκουν δικαιωματικά σε αυτή την κατηγορία και η επιστροφή τους στο Gagarin 205, για το πρώτο από τα δύο προγραμματισμένα βράδια στην Αθήνα, επιβεβαίωσε γιατί θεωρούνται οι ηγέτες του σύγχρονου progressive ήχου.
Με τον χώρο να έχει γεμίσει από νωρίς σε κάτι περισσότερο από ικανοποιητικό βαθμό, την αυλαία άνοιξαν οι Crystal Horizon. Η κινητικότητα κάτω από τη σκηνή ήταν δεδομένη, opening act γαρ, και η μοιρασμένη προσοχή πρακτικά εξίσου αναμενόμενη, ενώ το νεαρό της ηλικίας του κουαρτέτου δεν έσωσε πολλά από την γρήγορη πρώτη ανάγνωση.

Έχοντας στο πλευρό τους έναν ισορροπημένο ήχο και με συνθέσεις που υφολογικά δεν μπορούσαν παρά να μιλήσουν σε σεβαστό ποσοστό ανυποψίαστης μερίδας του κοινού, στα σκάρτα τριάντα λεπτά του σετ της, η παρέα από τη Νορβηγία κατάφερε να τραβήξει κάμποσα βλέμματα και να δώσει το σωστό στίγμα εξαρχής.
Τη σκυτάλη πήραν οι Ihlo, οι οποίοι αποτέλεσαν μια από τις πιο ενδιαφέρουσες στιγμές της βραδιάς. Η ενέργειά τους επί σκηνής ήταν καταιγιστική, με τη μπάντα να δείχνει ότι απολαμβάνει κάθε δευτερόλεπτο της παρουσίας της μπροστά στο αθηναϊκό κοινό.

Παρόλο που υπήρξαν κάποιες μικρές αστοχίες στις ερμηνείες του τραγουδιστή, η συνολική τους παρουσία ήταν τόσο παθιασμένη που οι λεπτομέρειες αυτές πέρασαν σε δεύτερη μοίρα. Μάλιστα, σε μια αυθόρμητη στιγμή επικοινωνίας, πήραν από το κοινό ένα banner που κρατούσε ένας οπαδός, ενισχύοντας ακόμα περισσότερο το κλίμα οικειότητας που δημιουργήθηκε στο Gagarin, το οποίο από νωρίς ήταν πια ασφυκτικά γεμάτο.
Όταν τα φώτα χαμήλωσαν για τους Leprous, η ατμόσφαιρα ήταν ήδη ηλεκτρισμένη. Το ξεκίνημα με το "Silently Walking Alone" έδειξε αμέσως ότι το συγκρότημα βρίσκεται σε τρομερή φόρμα. Ο Einar Solberg, με μια φωνή που μοιάζει να μην έχει όρια, παρέδωσε μαθήματα ερμηνείας, ενώ το υπόλοιπο σχήμα λειτούργησε σαν μια καλοκουρδισμένη μηχανή και μας ξεσήκωσε με το καλησπέρα.

Σύμμαχος ο εξαιρετικός ήχος που από την αρχή ήταν πεντακάθαρος.. Κάθε λεπτομέρεια στα synths, κάθε χτύπημα στα drums του Baard Kolstad και οι δουλεμένες δυναμικές στις κιθάρες έφταναν στα αυτιά μας με χειρουργική ακρίβεια.
Κάθε κομμάτι βρήκε μαεστρικά τη θέση του στο set, με την ενέργεια να παραμένει στα τέρματα τόσο επί σκηνής όσο και στο κοινό. Σεμινάριο ακριβείας και ορμητικότητας στο "Third Law". Η φοβερή διασκευή του "Take On Me" μας έκανε να στήσουμε ένα μικρό πάρτυ με τον κόσμο να συμμετέχει τραγουδώντας δυνατά.

Τα "Below" και "Alleviate" έχτισαν μια πυκνή ατμόσφαιρα που διαταράχθηκε μόνο από τα αποτυχημένα falsetto των γύρω μας.
Το "Forced Entry" ήταν σαρωτικό, με τον Einar να τρολάρει με τους "old school" οπαδούς, λέγοντας πως ίσως να μην έχει σημασία αν το τραγούδι είναι καλό, αρκεί να είναι μεγάλο. Στα καπάκια "The Price" για να μη μείνει τίποτα όρθιο, με τον Baard να βασανίζει τα τύμπανα χωρίς οίκτο.

Το πάντα σαρωτικό "Slave" ήταν για άλλη μια φορά ένα highlight, ενώ το "Castaway Angels" μας έδωσε τις απαραίτητες ανάσες, δείχνοντας και μια τρυφερή πλευρά των Leprous που μπορούν να την υποστηρίξουν με την ίδια αφοπλιστική ειλικρίνεια.
Το κυρίως μέρος του σετ έκλεισε με το αγαπημένο "From The Flame", ένα κομμάτι που δικαιολογημένα πάντα δημιουργεί χαμό στο κοινό που δε δίσταζε να τραγουδά κάθε στίχο.

Το encore ήρθε με το "Atonement" και μια κουτσουρεμένη έκδοση του "The Sky Is Red" που επί της ουσίας ήταν το κλείσιμο του κομματιού. Θα μπορούσαν να το παίξουν ολόκληρο; Μάλλον ναι, αλλά ίσως το κράτησαν για την επόμενη μέρα.
Το δυνατό χειροκρότημα και οι επευφημίες που ακολούθησαν, είναι η απόδειξη του ισχυρού δεσμού που έχει χτίσει αυτή η μπάντα με το κοινό στη χώρα μας. Κάθε φορά και καλύτεροι, με αμείωτη ενέργεια και σεμιναριακή απόδοση. Η αναμονή και η περιέργεια για τη δεύτερη βραδιά με το διαφορετικό σετ μας κάνει να ανυπομονούμε για τις οποίες εκπλήξεις, αφήνοντας μας και πάλι να σιγοτραγουδάμε τις μελωδίες τους.
Φωτογραφίες: Άννα Βασιλικοπούλου
Silently Walking Alone
Illuminate
The Third Law
I Hear The Sirens
Take On Me
Below
Alleviate
Forced Entry
The Price
Like A Sunken Sleep
Slave
Castaway Angels
Encore:
Atonement
The Sky Is Red (outro)
