Leprous, Ihlo, Crystal Horizon @ We, 30/01/26

Ένα από τα σημαντικότερα ονόματα της σύγχρονης progressive metal σκηνής με πολυάριθμους οπαδούς στην χώρα μας, οι Leprous, είχαν λείψει από το κοινό της Θεσσαλονίκης. Η Αθήνα μπορεί να μην είχε αντίστοιχο πρόβλημα αλλά τα χρόνια που μεσολάβησαν από την εμφάνιση των Νορβηγών στο Eightball το 2015 φάνταζαν πάρα πολλά αυξάνοντας έτσι κατακόρυφα την ανυπομονησία μας. H προσθήκη των Βρετανών Ihlo αλλά και των νεότερων, επίσης Νορβηγών, Crystal Horizon δημιούργησε ένα «χορταστικό» πακέτο.

Εμείς φτάσαμε από νωρίς στο We όπου οι Crystal Horizon ανέβηκαν στην ώρα τους στην σκηνή. Με το ντεμπούτο EP στις αποσκευές τους και μεγάλο ενθουσιασμό για την πρώτη τους ευρωπαϊκή περιοδεία, οι Νορβηγοί έδειξαν ότι δικαίως κέρδισαν την θέση αυτή με ένα ενδιαφέρον σετ γεμάτο ατμοσφαιρικό και σύγχρονο progressive στο ύφος των Leprous αλλά και Porcupine Tree. Μια ακόμα, νέα πρόταση για την συγκεκριμένη σκηνή από την οποία αναμένουμε να δούμε τι τους επιφυλάσσει το μέλλον.

Συνέχεια με τους Ihlo, τους Βρετανούς που με το περσινό “Legacy” τράβηξαν την προσοχή μας και γενικότερα αναμένεται να κερδίσουν ακόμα περισσότερους οπαδούς κατά την περιοδεία αυτή. Όπως ήταν αναμενόμενο, το σετ τους βασίστηκε κυρίως στον περσινό, δεύτερο δίσκο τους ενώ η δυναμική και ενθουσιώδης παρουσία τους επί σκηνής αποζημίωσε όσους είχαμε αρκετά υψηλές προσδοκίες. Ιδιαίτερη μνεία αξίζουν τα πολύ αξιόλογα φωνητικά του Andy Robison o οποίος ανταπεξήλθε με χαρακτηριστική άνεση στον ρόλο του. Αν οι Crystal Horizon μας έκαναν να αναρωτιόμαστε τι έχουμε να περιμένουμε από αυτούς, οι Ihlo έχουν θέσει αρκετά ψηλά τον πήχη και ελπίζουμε ότι το μέλλον θα είναι ακόμα πιο εντυπωσιακό.

Ενώ ο χώρος του We είχε γεμίσει κατά το μεγαλύτερο μέρος, είχε φτάσει η ώρα για το «κυρίως πιάτο». Η ανυπομονησία ήταν έκδηλη και όλο και περισσότεροι παρευρισκόμενοι έπιαναν «θέση» κοντά στην σκηνή για τους Leprous οι οποίοι μας παρουσιάστηκαν με το, σχετικά, πρόσφατο “Silently Walking Alone” και την αναμενόμενη ενθουσιώδη συμμετοχή στο ρεφρέν. Με ύφος «νίκη από τα αποδυτήρια» και το “Illuminate” αλλά και το “Stuck”, αμφότερα από το “Malina” και το δεύτερο να αντικαθιστά το “Foe” που ήταν γραμμένο στο setlist, οι Leprous μας έκαναν ξεκάθαρο ότι θα ζούσαμε μια εξαιρετική βραδιά.

Αναφερόμενοι στο setlist, μέσα σε φυσιολογικά πλαίσια, η βραδιά είχε κάτι για τον καθένα μας με φυσιολογικές εναλλαγές που κάλυπταν το μεγαλύτερο μέρος της δισκογραφίας των Νορβηγών. Εκτός έμειναν μονάχα το ντεμπούτο και, τελικά, το “Coal” αλλά δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα σε αυτή την ζωή. Κάπου στην μέση του σετ δεν παρέλειψαν να δείξουν πως γίνονται πραγματικά οι διασκευές με την αγνώριστη version τους στο “Take On Me” των συμπατριωτών τους A-Ha.

Οι Leprous πλησιάζουν σιγά σιγά τις δυο δεκαετίες στην δισκογραφία αλλά οι ζωντανές εμφανίσεις του είναι εξίσου εντυπωσιακές και αυτό έγινε ξεκάθαρο και στην συγκεκριμένη βραδιά. Το δίλλημα ανάμεσα στα μικρής ή μεγαλύτερης διάρκειας κομμάτια βρήκε νικητή το μακροσκελές “Forced Entry” και το αποτέλεσμα αποδείχτηκε οργιώδες. Ήρθε και η συνέχεια με το “The Price”, ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα και πετυχημένα κομμάτια της δισκογραφίας τους και το κοινό κυριολεκτικά δεν προλάβαινε να πάρει ανάσα. Το “Castaway Angels”, μέσα σε συγκινητικό κλίμα, αφιερώθηκε στους αδικοχαμένους οπαδούς του ΠΑΟΚ ενώ το κλείσιμο του κανονικού σετ ήρθε με το “From The Flame” από το αγαπημένο “Malina”.

H εμφάνιση των Leprous, αλλά και των δυο συγκροτημάτων που τους συνοδεύουν στην περιοδεία, στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία μην αφήνοντας περιθώρια για οποιοδήποτε παράπονο. Ο frontman Einar Solberg μας πρόσφερε απλόχερα όλο το εύρος των φωνητικών του δυνατοτήτων ενώ τα υπόλοιπα μέλη είχαν ισάξια συνεισφορά στο γεμάτο ενέργεια και αλάνθαστο σύνολο. Συμπερασματικά οι Νορβηγοί παραμένουν σταθερά στις κορυφαίες θέσεις της σύγχρονης progressive metal σκηνής η οποία συνεχίζει να βρίσκει πολυάριθμους φίλους και στην Θεσσαλονίκη.

Φωτογραφίες: Αναστασία Ζησοπούλου