Imminence, Spineless @ Floyd, 04/04/26

Οι σουηδοί modern metallers αν μη τι άλλο έχουν τραβήξει πολλά βλέμματα πάνω τους τα τελευταία χρόνια, και ιδίως με το τελευταίο τους άλμπουμ "The Black" που κυκλοφόρησε δυο χρόνια πριν. Η ανακοίνωση της παρθενικής τους εμφάνισης στη χώρα μας, μας έκανε να έχουμε μια προσμονή για ένα από τα πιο "φρέσκα" ονόματα, κι έναν από τους πλέον βασικούς εκπροσώπους της σύχρονης μοντέρνας metalcore σκηνής, στην καλύτερή τους φάση.

Mε τον χώρο του Floyd να γεμίζει από νωρίς, το ζέσταμα ανέλαβαν οι Spineless, το σχήμα της Χρύσας Τσαλταμπάση. Mε βασικό πυλώνα το υλικό από το "Dysphonia" και το ιδιαίτερο mix ήχων (υποβοηθούμενων από τον πολυπράγμονα Ντένη Μόρφη στην κιθάρα και τα ηλεκτρονικά μέρη), το τρίο εμφανίστηκε πολύ ορεξάτο και στιβαρό. Η ακροβασία μεταξύ ήχων και κατευθύνσεων, είχε ως σταθερό πυλώνα τη σκοτεινή ατμόσφαιρα, αλλά κυρίως τη συγκλονιστικά εμφατική ερμηνεία της Χρύσας. Από τα δαιμονισμένα screams, στις υψίφωνες μελωδίες ως και τις πιο avant-garde νότες που θύμισαν Diamanda Galas, σε κάθε κομμάτι και κάτι διαφορετικό, αλλά συνάμα συνεκτικό με το σύνολο. Αν κι όχι ακριβώς ταιριαστός ήχος σε σχέση με τους Imminence, ήταν ένα πολύ ωραίο ορεκτικό με έντονη συναισθηματική φόρτιση, που σίγουρα κέρδισε κάποιους νέους ακροατές.

Μετά τους απαραίτητους τεχνικούς ελέγχους, τα φώτα χαμήλωσαν και τηρώντας το πρόγραμμα με ακρίβεια, είχε έρθει η ώρα για τους Imminence, και κρίνοντας από τις αντιδράσεις των ατόμων γύρω μας, η υποδοχή έμελλε να είναι ενθουσιώδης.

Η θεατρικότητα της μπάντας ξεδιπλώθηκε με το εισαγωγικό "Temptation", το βιολί ήχησε δυνατά, κι αν ο ήχος ήταν εξ αρχής κάπως μπουκωμένος τουλάχιστον εκεί που στεκόμασταν, δεν πτόησε τους επίδοξους τραγουδιστές γύρω μας που έβγαλαν τα εσώψυχά τους. Φαίνεται πως αυτό το μίγμα έντασης και συναισθήματος που φτιάχνουν οι Imminence έχει πετύχει και live αποτυπώνεται ακόμη πιο έντονα σαν αντίθεση. Στο "Desolation", το σαρωτικό ξεκίνημα δεν άφησε σβέρκο ακούνητο, με όλο το Floyd να κάνει συγχρονισμένο headbanging. Κι αν ο Eddie Berg στα φωνητικά κάνει λίγο περισσότερο "δικό σας" απ’ότι χρειάζεται, γυρίζοντας συχνά το μικρόφωνο στον κόσμο, τόσο ο Fredrik Berlin (πλήκτρα) όσο και ο Harald Barrett (κιθάρα) "κουβαλάνε" πολύ και το αποτέλεσμα βγαίνει πολύ συνεκτικό.

Σαν καλοκουρδισμένη μηχανή, με λίγα λόγια και πολλή πόζα και συντονισμένες κινήσεις, οι Imminence επιβλήθηκαν στη σκηνή και κέρδισαν το δυνατό χειροκρότημα σε κάθε κομμάτι. Βασιζόμενοι κυρίως στο προ διετίας "The Black", με κομματάρες όπως το "Death by a Thousand Cuts" δεν γινόταν να μην σε παρασύρουν μαζί τους, έστω κι αν ο ήχος ποτέ δεν έστρωσε στα ιδανικά επίπεδα (ναι θα θελαμε πιο καθαρές κιθάρες).

Δώστου κοπάνημα, δώστου πόζες, τα δοξάρια πηγαινοέρχονταν, μια στο βιολί αλλά και στην κιθάρα του Harald, αλλά υπήρχαν και οι πιο εσωστρεφείς στιγμές που άλλαζαν τον τόνο της βραδιάς. Το ορχηστρικό "L’appel du Vide" ξεχώρισε ρίχνοντας για λίγο τους τόνους με τις κιθάρες να πρωταγωνιστούν με έναν αέρα λίγο παλιότερου, πιο "αγνού" και μη επεξεργασμένου ήχου. Tο ισωπεδωτικό "Death Shall Have No Dominion" με το συγκλονιστικό βιολί και το κολοσσιαίο breakdown, δεν άφησε τιποτα στο διάβα του.

Το κλείσιμο με "God Fearing Man" και το "The Black", ήρθε να επισφραγίσει μια εξαιρετική εμφάνιση. Το πιο εντυπωσιακό δεν ήταν η εμφάνιση της μπάντας, αλλά η εμφανής συγκίνηση στο κοινό, με κόσμο να τραγουδάει παθιασμένα τους στίχους και να βιώνει τόσο έντονα την εμπειρία. Όσο κι αν το hype μπορεί να μεγαλώνει με ιντερνετικά τεχνάσματα, σε αυτές τις φάσεις είναι που ξεχωρίζει η ήρα από το στάρι.

Θα θέλαμε παραπάνω από τα αυστηρά 75 λεπτά που έπαιξαν οι Imminence, δεδομένου ότι ήταν και η πρώτη τους εμφάνιση επί Ελληνικού εδάφους; Σαφώς και θα θέλαμε. Θα μπορούσε ο ήχος να είναι καλύτερος και να απογείωσει αυτή την τόσο καλή εμφάνιση; Και πάλι ναι. Παρόλα αυτά, αυτό που είδαμε είναι μια επίκαιρη μπάντα στο prime της, με νεανικό κοινό που με ενθουσιασμό τους υποδέχτηκε, και οι ίδιοι με την απόδοσή και τη λυρικότητά τους δεν άφησαν περιθώριο αμφισβήτησης. Στην ευρύτερη οπτική του μοντέρνου metalcore χώρου, αυτό το live είναι και μια ακόμη απόδειξη πως το κοινό διψάει για τέτοια live και είναι εδώ για να τα στηρίξει. Μέχρι τα επόμενα λοιπόν.

Φωτογραφίες: Γιώργος Κρίκος