Behemoth, Nidhogg @ Floyd, 08/02/26

Οι Behemoth υπάρχουν για πάνω από τρεις δεκαετίες στον χώρο του black metal και μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια έχουν μια αυξανόμενη δημοτικότητα. Σημείο καμπής για το πολωνικό συγκρότημα του Adam “Nergal” Darski ήταν το “The Satanist” του 2014, ένας οριακός δίσκος που τους έκανε να αλλάξουν πίστα. Με αυτό πέτυχαν να ξεφύγουν από τα στενά όρια του ιδιώματος που υπηρετούν και να εξελιχθούν σε μεγάλο όνομα του χώρου και οι επόμενες δουλειές τους συντήρησαν και διεύρυναν αυτό το νέο status.

Η πολωνική επίθεση ξεκίνησε με τους Nidhogg, που είναι η μπάντα του πρώην τραγουδιστή των Wilczyca. Μπορεί οι Nidhogg να παίρνουν έναν βαθμό της τάξης του 2/10 στην κλίμακα «δυσκολία αποκρυπτογράφησης logo black metal συγκροτημάτων», όμως στα υπόλοιπα ήταν καλύτεροι. Κάποια μικρά προβλήματα που είχε ο τραγουδιστής στο πρώτο κομμάτι με τον ήχο του ξεπεράστηκαν γρήγορα με μια αλλαγή μικροφώνου. Το ντεμπούτο “Narcissvs” βγήκε μόλις πριν μερικούς μήνες και, όπως ήταν φυσικό, ακούσαμε τέσσερα κομμάτια από εκεί. Η ρυθμικότητα της μπάντας και η θεατρικότητα του τραγουδιστή κατάφεραν να κάνουν τον κόσμο να χειροκροτά κάθε φορά και λίγο περισσότερο.

Κάπου εκεί χώρεσαν και τρία διαδοχικά κομμάτια των Wilczyca, της προηγούμενης μπάντας του κυρίου Nidhogg, τα οποία δεν διαφοροποιήθηκαν και πολύ σε ύφος. Αμέσως μετά, το “Når Livet Blir Et Helvete” υποστήριξε ότι το είπαν για πρώτη φορά, αν συγκράτησα σωστά. Για το τέλος είχαν κρατήσει δυο διασκευές. Την πρώτη την οποία αφιέρωσε σε ένα αδικοχαμένο κοντινό του πρόσωπο και ήταν ένα κομμάτι της διάσημης πολωνικής μπάντας παραδοσιακού metal KAT και την έπαιξαν σε τέτοιο στυλ, ενώ η δεύτερη ήταν στο γνωστό και μη εξαιρετέο “Territory” των Sepultura. Είχαν περάσει περίπου τρία τέταρτα και οι Nidhogg μας αποχαιρέτησαν μαζί με την όχι πολύ πρωτότυπη ή πολύ φοβερή, αλλά πάντως ικανοποιητική μουσική τους.

Οι Behemoth τα τελευταία χρόνια φαίνεται ότι έχουν μεγαλώσει πολύ εμπορικά. Μόνο και μόνο τις ελληνικές τους εμφανίσεις να πάρει κανείς για να το κρίνει αυτό, μπορεί εύκολα να δει πως από το An Club που έπαιζαν πριν 15 χρόνια, πλέον έχουν φτάσει να παίζουν στο Fuzz ή στο Floyd ή ακόμα και να είναι headliners του Release σε ολόκληρη Πλατεία Νερού. Νομίζω ότι αυτό το γεγονός το έχουν αγκαλιάσει και οι ίδιοι κι έτσι είναι από τα συγκροτήματα που στα setlists των ζωντανών τους εμφανίσεων ρίχνουν το βάρος στις πιο πρόσφατες δουλειές.

Το ίδιο έγινε και στο Floyd κι αυτό φάνηκε από την αρχή, με τα “The Shadow Elite” και “Ora Pro Nobis Lucifer” να μας έρχονται από το πλέον πρόσφατο “The Shit ov God” και από το “The Satanist”, αντίστοιχα. Αυτό που φάνηκε επίσης από την αρχή είναι ότι οι συνέπειες του ότι οι Behemoth έχουν μεγαλώσει εμπορικά τους ακολουθούν και στα μεγάλα σκηνικά και τη φουλ επαγγελματική παραγωγή. Ο ήχος ήταν μπόμπα και γενικώς, σχεδόν κάθε λεπτομέρεια έμοιαζε προσεγμένη. Κάπου στο “Conquer All” από το “Demigod” πρέπει να ήταν που ξεκίνησαν τα καλά ξύλα στο pit από τον κόσμο που είχε αρχίσει να πωρώνεται.

Αυτή ήταν η πρώτη συναυλία των Behemoth εδώ και αρκετούς μήνες, οπότε εμπεριείχε σε έναν βαθμό και το στοιχείο της έκπληξης. Πράγματι, υπήρχαν ορισμένες διαφοροποιήσεις στο setlist σε σχέση με τα τελευταία που έπαιζαν, όμως εκτός από αυτό μας περίμενε μία έξτρα έκπληξη. Αυτή ήταν ότι στη σκηνή βγήκε η Ανδρονίκη Σκουλά των Chaostar και συνόδευσε τον Nergal στα φωνητικά στο “The Shit Ov God”, δίνοντας κάτι το διαφορετικό και πιο ατμοσφαιρικό στην εκτέλεση. Θα ακολουθούσε και δεύτερη, μεγαλύτερη, αλλά περισσότερα γι’ αυτό σε λίγο!

Το “Ecclesia Diabolica Catholica“ κέρδισε αρκετό χειροκρότημα – λίγο περισσότερο από το πιο πρωτόγονου ευρωπαϊκού black ήχου “Cursed Angel of Doom”, που είναι το πρώτο κομμάτι που έγραψε ο Nergal για τους Behemoth σε μια εποχή που πολλοί από τους θεατές δεν είχαν καν γεννηθεί. Είχαμε φτάσει κάπου στη μέση της συναυλίας και ο κόσμος δεν φαινόταν να επιβραδύνει καθόλου, δείχνοντας να ευχαριστιέται πάνω-κάτω όλα τα κομμάτια.

Το ότι στη χώρα μας έχουμε την πολυτέλεια να διαθέτουμε μια από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες του black metal παγκοσμίως, το γνωρίζαμε. Αυτό που δεν γνωρίζαμε είναι ότι αυτή η προσωπικότητα, δηλαδή ο Σάκης Τόλης, θα έλεγε μαζί με τους Behemoth το “The Return Of Darkness And Evil” των Bathory, που με τη δύναμη, την ταχύτητα και την ορμή του μας πήρε και μας σήκωσε σχεδόν στο αέρα εκεί μπροστά που καθόμασταν. Ο Σάκης είχε ελευθερία κινήσεων, μιας και δεν έπαιζε κιθάρα αλλά κρατούσε μόνο μικρόφωνο. Την εκμεταλλεύτηκε λοιπόν για να πατήσει σχεδόν σε κάθε γωνιά της σκηνής και μας μετέδωσε την πώρωση από την οποία έδειχνε να διακατέχεται ενώ ερμήνευε Bathory. Από τις πιο ιδιαίτερες στιγμές!

Έχοντας μπει σιγά σιγά στην τελική ευθεία, το “Decade of Therion” με τα blastbeats του ήταν μια ακόμα δυνατή στιγμή. Η εισαγωγή του “Chant for Eschaton 2000” του έδωσε μια επική διάσταση και διατήρησε τον ενθουσιασμό μας. Όπως ήταν αναμενόμενο, στο encore ακούσαμε το κλασσικό “O Father O Satan O Sun!”, που σφράγισε το πόσο σημαντικός δίσκος έχει υπάρξει το “The Satanist” για τους Behemoth. Μετά από μιάμιση σχεδόν ώρα, είχαμε φτάσει στο τέλος.

Μπορεί να μην είδαμε μια εμφάνιση σαν αυτή τη φανταστική που είχαν κάνει οι Behemoth εν μέσω πανδημία σε μια εγκαταλελειμμένη εκκλησία, είδαμε όμως την εμφάνιση μιας black metal μπάντας που έχει καταφέρει ενώ η θεματολογία της παραμένει αντι-θρησκευτική και προκλητική, να έχει αλλάξει επίπεδο και να έχει μπει στα σαλόνια του metal. Οι Behemoth σήμερα είναι ένα δυνατό χαρτί που έχει τα κομμάτια, τη σκηνική παρουσία, την απόδοση και την παραγωγή να σταθεί στα υψηλότερα επίπεδα κι αυτό ακριβώς μας πρόσφεραν κι εμάς. Όλοι κερδισμένοι!

Φωτογραφίες: Αφροδίτη Ζαγγανά