Bar Italia, Come @ Gagarin 205, 13/02/26

Ένα από τα συγκροτήματα που έχουν διαβεί την πόρτα του καλά κρυμμένου μυστικού και αναδεικνύονται σε σημαντική δύναμη του rock ήχου στην Αγγλία είναι με μεγάλη ευκολία οι Bar Italia. Το εν αρχή τρίο από το Λονδίνο έκανε τη μετάβαση από το ατμοσφαιρικό indie με shoegaze προεκτάσεις σε ένα δυναμικό alternative rock που ξεσηκώνει, ιδιαίτερα με την κυκλοφορία του τελευταιου τους δίσκου, "Some Like It Hot". Στα πλαίσια της φετινής τους περιοδείας, θα επισκέπτονταν για πρώτη φορά την Αθήνα για ένα δικό τους show, για δεύτερη σε περίπτωση που κι εσύ όπως κι εμείς τους είχες «μυρίσει» εγκαίρως και βρέθηκες στην κλειστή σκηνή του Plissken Festival το 2024. Εκεί ο ήχος μπορεί να μην τους έκανε τη χάρη, η ενέργεια τους όμως άφησε πολλές υποσχέσεις που δημιούργησαν με τη σειρά τους απαιτήσεις για εμάς.

Ενθαρρυντικό σημάδι το γεγονός πως το Gagarin έχει γεμίσει ικανοποιητικά για ένα σχήμα που δεν έχει χτίσει το δικό του κοινό με πολλές συναυλίες στα μέρη μας, ωστόσο κάτι εξάπτει την περιέργεια. Σε αυτό το κοινό εμφανίζονται και οι ολοένα και πιο ηχηροί Come, ή και Come See Conquer, όπως και να τους συναντήσεις για τα ίδια τρία άτομα πρόκειται, ανθρώπους που έχουν αναμειχθεί στο παρελθόν με άλλα Αθηναϊκά σχήματα και ξέρουν πολύ καλά τι τους γίνεται πάνω στο σανίδι. Μπορεί να υπάρχουν μετά βίας δύο χρόνια, αλλά ο ήχος τους είναι λες και βρίσκεται μπροστά σου φτασμένη μπάντα. Άλλωστε, έχουν ήδη περιοδεύσει στο εξωτερικό προ ολίγων μηνών κι αυτό μοιάζει να τους άνοιξε τα αυτιά και τα μάτια σε μια καλοδεχούμενη φρεσκάδα.

Κομμάτια σαν το "Miscommunication" προδίδουν αυτή τη στόφα των Come να γίνουν σημαντικό ατού της γκαραζιάρικης σκηνής μας, που δεν είναι ούτε μικρή, ούτε μη αξιοπρόσεκτη, τουναντίον. Μια ευχάριστη προσθήκη που ζέστανε τις καρδιές μας μιας που έξω είχε αρχίσει να πιάνει δυνατός βοριάς. Ελπίζω να μην τους μπέρδεψε κανείς στην αφίσα με το άνοιγμα της πόρτας (γιατί εγώ δεν θα το κρύψω, την πρώτη φορά που είδα το πρόγραμμα νόμιζα ότι το "Come" ήταν πρόσκληση για να έρθουμε, ωστόσο αναζήτησα το θέμα λίγο βαθύτερα και βρέθηκα μπροστά σε ένα εξαιρετικό σχήμα). Θα τους έχουμε στο ραντάρ, δίσκο ολοκληρωμένο δεν έχουν ακόμη, οπότε, ανυπομονούμε!

Σύντομα και στην ώρα τους, ο άσχετος θα παρατηρούσε φυσιογνωμικά στη σκηνή τρεις σωσίες των Jarvis Cocker, PJ Harvey στα 90s (ειδικά με αυτό το κόκκινο φόρεμα στο υπεργυμνασμένο σώμα της, ήταν λες και ξεπήδησε από το video clip του "Down By The Water") και του Ian Curtis. Στην πραγματικότητα όμως, είχε μπροστά του τους Jezmi Fehmi, Nina Cristante και Sam Fenton των Bar Italia, που αν και θα λειτουργούσαν ως τραγουδιστές και προσωπικότητες από μόνοι τους, η εκρηκτική τους σύμπραξη στους Bar Italia, είναι το κάτι άλλο. Φυσικά δεν ξεχνάμε τους συνοδοιπόρους τους στις ζωντανές εμφανίσεις, Liam Toon και Mathilde Bataille στα ρυθμικά όργανα, που αφήνουν όμως συνθετικά αλλά και σκηνικά τους άλλους τρεις, να λάμψουν στο προσκήνιο.

Οι Bar Italia δεν αργούν να ανάψουν τις μηχανές. Η φετινή περιοδεία περιστρέφεται κυρίως γύρω από το πρόσφατο "Some Like It Hot" και η Nina στην πρόσφατη συνέντευξη μαζί μας, δεν κρύφτηκε πίσω από το δάχτυλό της – ο νέος δίσκος έχει γραφτεί για να παίζεται ζωντανά, και ω, πόσο αλήθεια ήταν αυτό τελικά. Με ένα μικρό πέρασμα από το δίδυμο δίσκων του 2023, "Tracey Denim" και "The Twits", τα κομμάτια του "Some Like It Hot" ανεβάζουν τις ταχύτητες και τη διάθεση μονομιάς. Από το "Fundraiser" στο "I Make My Own Dust" κι αργότερα στο "Omni Shambles". Είναι φανερό πως η ηχητική της προηγούμενης συναυλίας τους, τους αδίκησε και αυτή τη φορά, ήταν εδώ να τα δώσουν όλα.

Ο τρόπος που η τριάδα μοιράζεται τα φωνητικά λες και συμβαίνουν άσχετα πράγματα ταυτόχρονα, που όμως βγάζουν απόλυτο νόημα και σημασία όταν ιδωθούν ενωμένα, είναι εμβληματικός της μουσικής τους. Η Nina, παρότι θα περίμενε κανείς να τραβά το βλέμμα με την απλότητα της ομορφιάς της και τις χορευτικές της κινήσεις που όπως ομολόγησε, ίσως και η ανάγκη της να κινείται να επηρέασέ τη μουσική κατεύθυνση του συγκροτήματος, ζει στο δικό της κόσμο που όταν δεν τραγουδά, δεν σταματά στιγμή να κινείται, παρέα με το ντέφι της, ξυπόλητη, με το πανέμορφο φόρεμά της. Ήταν και η μέρα των γενεθλίων της άλλωστε! Κρίμα που της τη χάλασε λίγο κάποιος βλαμμένος που προς τιμήν της φρόντισε να τον εκθέσει και να αναφέρει πως με τα σχόλια του δεν θα είχε και πολύ ωραία εμπειρία αν συνέχιζε. Νευριάζω αφόρητα που οι καλλιτέχνιδες στο σανίδι πρέπει ακόμη να ανέχονται τέτοιου είδους συμπεριφορές, ωστόσο με χαροποιεί που πλέον δεν έχουν κανέναν ενδοιασμό να μιλήσουν εάν κάτι άσχημο συμβεί και δεν είναι υποχρεωμένες να κοιτάξουν αλλού και να κάνουν ότι δεν συμβαίνει. Τον γιουχάραμε κι εμείς, και η νύχτα συνεχίστηκε.

Στις δυο πλευρές της Nina, από τη μία ο Sam που αν και πιο ήσυχος, αφιέρωνε όλο του το είναι στην κιθάρα και στα λίγο πιο ήσυχα φωνητικά τα δικά του. Δεν θα κρύψω πως έχω λίγο μεγαλύτερη μουσική αδυναμία στον Jezmi, ένα άτομο που θα φοβόμουν ότι μπορεί και να παρατούσε τους Bar Italia για μια solo καριέρα, αν δεν ήξερα πως ήδη έχουν ο καθένας τους δικά τους projects ή άλλα σχήματα μεταξύ τους και οι Bar Italia συνέβησαν στο τέλος. Η φωνή του Jezmi θυμίζει post punk revival ακροάσεις της σχολής των Idles και Shame, παράλληλα όμως μπορεί να ανεβάσει ένα τραγούδι μόνο με μια ακουστική κιθάρα που παίζεται με πάθος βιρτουόζου φλαμένκο κιθαρίστα. Έλαμψε στα δίδυμο "Nurse!" και "Punkt" από το "Tracey Denim" (που το συγκρότημα φανερά προτιμά λίγο περισσότερο αν κρίνουμε από τις επιλογές τραγουδιών τους για απόψε).

Η πλήρως οργανωμένη πολυμορφία των Bar Italia και αυτό το τρίπτυχο των φωνών τους, μας χάρισε μερικές όμορφες αλλά και μερικές πολύ μεγάλες στιγμές, ενός συγκροτήματος που μπορεί, αν συνεχίσει απρόσκοπτα, να θεωρείται μεγάλο στον ήχο του σε καμιά δεκαριά χρόνια. Τριπλό encore για τους Bar Italia επίσης μετά από σερί δεκαεπτά κομματιών (!), ένα πλήρως γεμάτο δηλαδή σετ με σεβασμό προς το κοινό τους που κατά τη γνώμη μου είναι θέμα χρόνου να αρχίσει να γιγαντώνει, και ίσως και θέμα ενός πραγματικά groundbreaking δίσκου τώρα που φαίνεται να βρήκαν την ταυτότητα τους στις alt ταχύτητες. Μια πανέμορφη συναυλία που μας βάζει για τα καλά κι ολοταχώς στη νέα συναυλιακή σεζόν.

Φωτογραφίες: Μιχάλης Κουρής