Youth Novel

Αντέχουν το βάρος της επιστροφής; Η ιστορία των Youth Novel είναι ένα μικρό χάος από διαλύσεις, μετονομασίες και παράλληλα projects, ένα μπρος πίσω ανάμεσα σε παρελθόν και παρόν που από μόνο του γεννά προσδοκίες. Για όσους είχαμε ζήσει το ντεμπούτο τους σαν μια ωμή, σχεδόν βίαιη συναισθηματική εμπειρία emoviolence, η αναμονή για κάτι αντίστοιχα καταστροφικό ήταν αναπόφευκτη. Όμως εδώ το χαμόγελο του τίτλου δεν είναι ειρωνικό, είναι ήπιο, σχεδόν αποστειρωμένο. Οχι, μπορεί και να είναι ειρωνικό. Για κάτσε. Αντί για την ανεξέλεγκτη, ακατέργαστη μανία που έκανε τον πρώτο δίσκο να μοιάζει με γροθιά στο στομάχι, οι Youth Novel επιλέγουν έναν πιο ασφαλή δρόμο, γειτονικό με post-hardcore και screamo σύγχρονης κοπής. Σίγουρα δεν είναι ο δίσκος που περιμέναμε.

Ηχητικά, το άλμπουμ λειτουργεί με μια διαρκή αλλά πιο ήπια ένταση. Οι εκρήξεις υπάρχουν, όμως δεν σοκάρουν, τα ήρεμα περάσματα χτίζουν ατμόσφαιρα, αλλά σπάνια σε παρασύρουν. Εκεί που παλιότερα η μπάντα έμοιαζε να ακροβατεί στα άκρα, ανάμεσα στη μελαγχολία και την απόλυτη συναισθηματική κατάρρευση, τώρα κινείται σε πιο ελεγχόμενες αντιθέσεις. Κομμάτια όπως το "Made in Heaven" ή το "Identifying Marks" δείχνουν ότι οι Youth Novel ξέρουν ακόμη να γράφουν με μέτρο και δυναμική, ενώ το "Saunter Forth" παίζει όμορφα με το πέρα δώθε της παραμόρφωσης και είναι μέσα στα καλύτερα κομμάτια. Ωστόσο, υπάρχουν στιγμές που η μπάντα δείχνει να εγκλωβίζεται σε φόρμες που δεν αναδεικνύουν τις πραγματικές της αρετές. Το δίδυμο "Mecha Codeine" και "Pursued" ακούγεται υπερβολικά ευθύ, σχεδόν γενικό, σαν υλικό που θα άκουγες από οποιαδήποτε μπάντα του χώρου. Το "Mikan", παρότι στιχουργικά ενδιαφέρον, μένει μετέωρο, σαν ιδέα που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Μόνο στο φινάλε νιώθεις μια καθαρή συναισθηματική εκφόρτιση, λες και όλος ο δίσκος κρατιόταν επίτηδες πίσω μέχρι τότε. Βασικά το "Mallory-Weiss" είναι κομματάρα και το κλείσιμο με το "Your Nuclear Dream" ειναι φανταστικό.

Το ερώτημα που μένει είναι το γιατί. Γιατί αυτή η επιστροφή μοιάζει τόσο συγκρατημένη; Ίσως οι Youth Novel απλώς μεγάλωσαν και δεν θέλουν ή δεν μπορούν να επιστρέψουν στην καταστροφική ένταση του παρελθόντος. Ίσως αυτή η πλευρά τους να έχει μετακομίσει οριστικά στους Heaven’s Blinding Hue (ναι κι αυτους με άλλο όνομα τους ακούσαμε προπερσι) αφήνοντας εδώ έναν πιο ώριμο, αλλά και πιο ουδέτερο εαυτό. Το αποτέλεσμα είναι ένας δίσκος καλοφτιαγμένος, αξιοπρεπής, με σαφή μουσική επάρκεια, που όμως δεν χαράσσεται στη μνήμη. Ένας καλός δίσκος που τελειώνει εύκολα και ξεχνιέται εξίσου εύκολα. Και κάπως έτσι, αντί να πατήσεις repeat, πιάνεις τον εαυτό σου να γυρίζει πίσω στο ντεμπούτο, αναζητώντας ξανά εκείνη τη βία, εκείνη τη λάσπη, εκείνο το συναίσθημα που δεν χαμογελούσε, σε διέλυε.

Bandcamp