Wheobe

Σύμφωνοι, η μουσική βιομηχανία έχει συνολικά μια εμμονή με τα "σπουδαία" ντεμπούτα, κατασκευασμένα ή μη. Ποιος όμως μπορεί να αρνηθεί την γοητεία που ασκεί ένα πρωτοεμφανιζόμενο σχήμα, όταν παρουσιάζει μια ολοκληρωμένη και φρέσκια πρόταση που συνδυάζει την σιγουριά του βετεράνου με την ορμητικότητα του καινούριου; Με φόρα από την γαλλική επαρχία Bourgogne-Franche-Comté, το νεανικό κουαρτέτο των Wheobe μπαίνει στην μουσική μας ζωή με διάθεση κεραυνοβόλα για να γεννήσει τέτοια ρητορικά ερωτήματα.

Μετά από δύο EP, το ντεμπούτο τους "A Strained Ocean" έρχεται με συναρπαστική στιλιστική αυτοπεποίθηση: οι Wheobe ενσωματώνουν στον ήχο τους πολλές alternative, indie, prog, post-rock και ambient αναφορές, με τρόπο πολυμορφικό μα και πηγαίο. Αναφέρουν ως επιρροές τους Radiohead, τους Swans και τους (φανταστικούς) Puts Marie. Προσωπικά δεν άκουσα πουθενά κάτι που να θυμίζει τους Κύκνους αλλά σίγουρα η αρτιστίκ προοδευτική αίσθηση των άλλων δύο είναι παρούσα στην μουσική τους, τουλάχιστον ως σκιά. Θα προσέθετα ίσως και μια πρέζα από τα μελωδικά των The Mars Volta, όμως προσοχή: συνολικά το στυλ των Wheobe είναι εξόχως προσωπικό.

Η εκκίνηση του άλμπουμ είναι τρομερά ποιοτική. Το "Sore" ελίσσεται σαν ένας indie κισσός πριν βρει ένα σχεδόν post-hardcore ξέσπασμα και το "Láska" αποκαλύπτει αμέσως την εκπληκτική λυρική, ποιητική τους πλευρά. Η μπάντα μοιάζει να έχει το ταλέντο να κινηθεί ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους και διαθέσεις, σχεδόν σαν να θεωρεί πως το κάθε τραγούδι είναι ένας νέος και κατάλευκος καμβάς - μια ευκαιρία για κάτι νέο. Κάθε φορά. Κάθε ένα από τα έντεκα τραγούδια (τα τρία είναι απλά ιντερλούδια) έχει διαφορετική δομή και ανάπτυξη, πολύ συχνά με απρόβλεπτους τρόπους. Το εννιάλεπτο "Me And The Tide" είναι ένα άψογο παράδειγμα - τίποτα δεν μπορεί να σε προετοιμάσει για την δίνη που θα έρθει από το πουθενά για να σε ρουφήξει στα βάθη του ωκεανού.

Από τις Floyd-ικές ψυχεδέλειες και το Greenwood-ικό riff του "Currents We Embrace" μέχρι τους σκοτεινούς ρυθμούς του θαυμάσιου "Fangs", οι Wheobe καλύπτουν ένα ευρύ μουσικό έδαφος με εξερευνητική και ρευστή διάθεση, αντίστοιχη του υδάτινου στοιχείου που κυριαρχεί στην θεματολογία του άλμπουμ. Παρά την σχετική ένδεια της παραγωγής,  σχεδόν ότι κάνουν ηχεί εντυπωσιακά. Μόνη εξαίρεση ίσως αποτελούν οι ambient στιγμές, και ειδικά το "One Last Swim Before Tomorrow". Εκεί η μουσική μοιάζει λίγο σαν να πλατειάζει και να "καθυστερεί". Ίσως μια πιο λεπτομερής παραγωγή θα αναδείκνυε καλύτερα τα διάφορα σχετικά ηχοχρώματα. Σε κάθε περίπτωση, οι Wheobe βρίσκουν κέντρο όταν φτιάχνουν μελωδίες, περισσότερο από όταν διαλέγουν abstract διαδρομές.

Η μουσική του "A Strained Ocean" σε πλημμυρίζει και σε κυκλώνει από παντού, όπως το νερό γεμίζει κάθε κοίλωμα όποιο κι αν είναι το σχήμα του. Οι Wheobe φαίνονται πλασμένοι για πολύ όμορφα πράγματα, εξαιτίας αυτής της καλλιτεχνικής ελευθερίας που τους διέπει. Η μουσική τους έχει εικονοπλασία, θράσος, λυρική ψυχή, ίσως και λίγη άγνοια κινδύνου. Με το ομώνυμο τραγούδι να ρίχνει επιβλητικά αυλαία στον δίσκο, το άλμπουμ κλείνει τον εσωτερικό του κύκλο αλλά ταυτόχρονα αφήνει στην μέση μια υπόσχεση κι ένα μονοπάτι.

Έστω και με δυσκολία, θα αντισταθώ στην εμμονή και τον ανεξέλεγκτο ενθουσιασμό: Το "A Strained Ocean" είναι, χωρίς αμφιβολία, ένα φανταστικό ντεμπούτο και θα συναρπάσει τους ακροατές που αναζητούν σοφιστικέ alt/post/prog ακούσματα. Όμως, για κάποιο λόγο, οι Wheobe με κάνουν να τους πιστεύω τόσο πολύ, ώστε να θεωρώ ότι μας επιφυλάσσουν ακόμα σπουδαιότερα πράγματα, αν ραφιναριστούν κάποιες λεπτομέρειες. Το ταλέντο είναι ολοφάνερο και η καριέρα τους ξεκινάει με μερικές φανταστικές συνθέσεις κι ένα ορθάνοιχτο, μαγευτικό μονοπάτι. Μην χάσεις την ευκαιρία να το περπατήσεις μαζί τους.

Pre-orde