Urne

Να ξεκινήσουμε από το ποιοί είναι οι Urne. Λοιπόν Άγγλοι, από το Λονδίνο, που κυκλοφόρησαν το πρώτο τους ολοκληρωμένο άλμπουμ το 2021 και τώρα φτάνουν στο τρίτο. Τί παίζουν; Βασικά το πολύ θετικό με τούτους είναι ότι έχουν έντονη εξέλιξη στον ήχο τους από δίσκο σε δίσκο, παρά το ότι βρίσκονται ακόμα στην πρώτη ας πούμε φάση της πορείας τους.

Ξεκίνησαν από ένα πολύ σκληρό metal μείγμα στο "Serpent & Spirit", με progressive sludge/stoner και old school heavy/thrash, που κέντραρε στους Mastodon και τους Gojira plus κάποια σχισμένα post-hardcore ξεσπάσματα. Η παραγωγή εκεί ήταν σχεδόν πρωτόγονη αλλά, θα πω την αμαρτία μου, ταίριαζε κι έδινε μια αυθεντική αύρα ενθουσιασμού και τσαμπουκά που εκτίμησα. Το οκτάλεπτο instrumental "Memorial" έκανε ένα φοβερό sum της μουσικής προσέγγισης της μπάντας τότε και πραγματικά ακούγεται από άλλη εποχή.

Συνέχισαν στο "A Feast On Sorrow", περνώντας ταυτόχρονα σε πιο ωμή συνθετική προσέγγιση, αλλά ταυτόχρονα πιο δομημένη κυρίως λόγω του πολύ διαφορετικού rhythm section και της παραγωγής, την οποία ανέλαβε ο Joe Duplantier. Τα sludge και τα Gojira σημεία βγήκαν πιο μπροστά, ακολούθησαν μάλιστα τους Γάλλους ογκόλιθους σε κάποια live, η παραγωγή έβαλε περισσότερα κιλά και το αποτέλεσμα ήρθε πιο κοντά στο σήμερα. Μουσικά η περισσότερη μελωδία άνοιξε αρκετά την προσέγγιση τους, χωρίς να ανατρέπει όμως εντελώς αυτό που είχαν ήδη παρουσιάσει.

Φέτος κάνουν άλλο ένα βήμα προς νέα κατεύθυνση με το "Setting Fire To The Sky". Ξεκινάμε από τα βασικά, την παραγωγή αυτή τη φορά την έχει αναλάβει ο Justin Hill (SikTh), που έχει δώσει έναν πολύ καλό, οργανικό ήχο στο άλμπουμ. Εκεί στέκεται η πρώτη διάφορα, είναι πιο ζεστό το αποτέλεσμα απ’ ότι στις προηγούμενες κυκλοφορίες τους. Μουσικά το αυτό που πρώτα ξεχωρίζει είναι η επιρροή των Metallica. Στις κιθάρες βασικά, το άλμπουμ ξεκινάει με ξεκάθαρο σημείο αναφοράς αλλά ευτυχώς όσο προχωράει μπαίνουν επιπλέον στοιχεία. Τα πιο έντονα από αυτά δείχνουν Mastodon, και στις συνθέσεις αλλά και στα φωνητικά. Εδώ έρχεται και το δεύτερο έντονο σημείο αλλαγής. Είναι πολλά τα καθαρά φωνητικά, που δουλεύτηκαν πολύ σωστά μάλιστα και ταιριάζουν απόλυτα. Βασικά είναι τόσο φυσικά και ακριβώς τοποθετημένα που θα ήθελα να είναι ακόμα περισσότερα στο άλμπουμ, αναλαμβάνοντας το μεγαλύτερο μέρος του, μέχρι το σχεδόν αποκλειστικά.

Μπαίνοντας στο δεύτερο κομμάτι, "Weeping To The World" είναι πλέον ξεκάθαρο ότι οι Mastodon είναι πολύ σημαντική μπάντα για τους Urne. Εμφανίζονται όμως κι άλλα στοιχεία, πιο κλασικού metal, κάποια πιο επικά, που επανέρχονται στο "The Spirit Alive", αμερικάνικο heavy/thrash, που θυμίζει και Machine Head και λίγο Anthrax της Bush εποχής (χωρίς το punk όμως), ακόμα και Dream Theater σημεία στις κιθάρες. Επιπλέον στο άλμπουμ έχουν δουλέψει και σε πολύ ωραία solo, που θυμίζουν το στυλ του Mustaine.

Προχωρώντας όμως, εκείνα τα κομμάτια που δίνουν διαφορετικό τόνο είναι και αυτά που κάνουν για μένα πολύ καλό στο δίσκο. Γιατί πολύ απολαμβάνω το μείγμα Mastodon meets Metallica meets Machine Head ύφος, αλλά οι πιο μαύρες, εσωτερικές και μελωδικές πλευρές που αναπτύσσουν έχουν το κάτι παραπάνω. Στο "The Ancient Horizon", στις φωνητικές γραμμές του ρεφρέν στο "Towards The Harmony Hall" που συγκινούν φέρνοντας στην εικόνα τον τεράστιο χαμένο David Gold, στο ισοπεδωτικό συναίσθημα που παράγει το "Breathe" για ένα υπέροχο κλείσιμο άλμπουμ σε 90s dark goth ballad ύφος που μέχρι και Nick Cave πιάνει. Εκεί είναι που πάει το άλμπουμ ψηλότερα για μένα. Αν σε αυτά προσθέσεις το φανταστικό εννιάλεπτο "Harken The Waves" με την νομοτελειακή συμμετοχή του Troy Sanders, που είναι μακράν το κορυφαίο κομμάτι που έχουν γράψει οι Urne και θα μπορούσε άνετα να βρίσκεται σε Mastodon δίσκο, το "Setting Fire To The Sky" είναι ένα πολύ δυνατό σύνολο. Η έκδοση που έχω, περιλαμβάνει κι ένα bonus track που είναι ωραίο κομμάτι, αλλά θα πω την αμαρτία μου - δεν το ήθελα. Ο δίσκος έπρεπε να κλείνει με το "Breathe" που είναι γαμώ τα κλεισίματα.

Αστοχίες υπάρχουν μεμονωμένες εδώ κι εκεί: η μπότα στην είσοδο του ομώνυμου που ακούγεται κάπως λάθος, κάποια κάφρικα φωνητικά που θα μπορούσαν να λείπουν, ή σωστότερα να περιοριστούν, άντε και να ζητούσαμε λίγη παραπάνω προσωπική σφραγίδα στις ιδέες. Αλλά it's ok. Ντάξει, προσωπικά θα χαιρομουνα και με λίγο υψηλότερο επίπεδο στο complexity των riff, αλλά ίσως για αυτό να φταινε οι Mastodon συνειρμοί. Αντίθετα οι μερικές post-hardcore γκαρίδες που υπάρχουν είναι όσες ακριβώς πρέπει και δίνουν έξτρα συναίσθημα και χαρακτήρα.

Γενικά η Spinefarm δείχνει να πιστεύει πολύ στους Urne και το καταλαβαίνω. Υπάρχουν πολλές προοπτικές, όρεξη για δουλειά, διάθεση να μάθουν από τους ήρωες τους, ξέρουν να γράφουν καλή μουσική και έχουν καθαρό όραμα - το οποίο όμως δεν δουλεύει σε λογική εμμονής. Είναι έτοιμοι να πειραματιστούν, να εξελιχθούν και πιστεύω ότι μας επιφυλάσσουν αρκετές εκπλήξεις στο μέλλον τους.