Evergrey

Οι Evergrey στο νέο τους άλμπουμ με ακόμα πιο μοντέρνο και ανανεωμένο ήχο, αποδεικνύουν ότι σίγουρα δεν είναι ένα συμβατικό progressive metal συγκρότημα με την έννοια που όρισαν το είδος ας πούμε οι Fates Warning και οι Queensryche. Επίσης δεν είναι ούτε καν power metal με την έννοια των Iced Earth ή των Blind Guardian ας πούμε. Αλλού κοιτάνε και αλλού, άλλωστε αυτό έκαναν πάντα οι Σουηδοί. Σε πιο μοντέρνα μονοπάτια και με άλλη ατμόσφαιρα και στιχουργική θεματολογία αυτή τη φορά.

To "Architects Of A New Weave" είναι ένα μοντέρνο άλμπουμ που εμπεριέχει διάχυτα djent στοιχεία και πώς να μην έχει, όταν στην παραγωγή εμπλέκεται και ο Adam Getgood. Τεράστιος όγκος στις κιθάρες, downtuning, επτάχορδες…μια αισθητική που παραπέμπει και σε NU Metal, χωρίς στην ουσία να είναι αλλά και σε modern hard rock.  Σε σημεία μου θύμισαν και τις τελευταίες δουλειές των Disturbed. Η ατμόσφαιρα όμως, που έχει πιο σκοτεινά στοιχεία , στο τέλος  παραπέμπει σε progressive metal.

Πρόκειται για ένα δουλεμένο άλμπουμ στην πάσα λεπτομέρειά του. Με διάρκεια 52 λεπτά, πολλά πλέον, στην εποχή του vinyl revival, διπλό LP, CD και οι γνωστές πλατφόρμες. Συνυπάρχει η μελωδία με τη δύναμη σε όλο το άλμπουμ, ειδικά στο υπέροχα δουλεμένο πάνω στο μοτίβο αυτό, ομώνυμο κομμάτι, αλλά και στο "The World Is On Fire", το οποίο με το wah-wah στην κιθάρα, προδίδει το hard rock πνεύμα του. Και ναι, τραγούδια σαν το "Heaven" και "The Script" που ακολουθούν, είναι αυτό που θα θέλεις να ακούσεις από ένα σύγχρονο progressive metal συγκρότημα.

Το "Longing" έχει ένα μεθυστικό μελωδικό ρεφρέν που θα μπορούσε κάλλιστα να υπήρχε στο "Tribe" των Queensryche, χωρίς να του λείπει η μεταλοσύνη! Επίσης το "A Burning Flame" με τη συμμετοχή του Mikael Stanne των Dark Tranquillity, θα μπορούσε να γίνει hit πρώτου μεγέθους με τα υπέροχα gothic στοιχεία που είναι φτιαγμένο. Προφανώς αυτή η πολυμορφικότητα στο ύφος των Evergrey  είναι συνειδητή, από άποψη. Τώρα αν πέτυχε στο "Architects Of A New Weave" δε μπορεί να απαντηθεί εύκολα γιατί είναι ένα growing άλμπουμ, όπως λέγαμε κάποτε. Αυτή η αμφιβολία που σου προκαλεί, είναι και το ενδιαφέρον στοιχείο του άλμπουμ.