Alice Merton

Στον κατάλογο με τις ασκήσεις χαρακτήρα για ένα καλλιτέχνη, δεν υπάρχουν πολλές πιο σκληρές από εκείνη της μεγάλης σκηνής. Ακόμα κι αν μιλάμε για περιπτώσεις που έχουν ξεπεράσει τις κακοτοπιές του ανερχόμενου ονόματος στα όρια του δυνατού, ο βαθμός στον οποίο αλλάζει ο τρόπος που παίζεται το παιχνίδι βγαίνοντας από τα μικρά venues είναι δύσκολο να χωρέσει σε λίγες λέξεις. Εστιάζοντας σε εντός των συνόρων alt/indie πλαίσιο, η Alice Merton δύο καλοκαίρια πίσω έδειξε με τον τρόπο της ότι η παρτίδα μπορεί να κερδηθεί και στα πιο στριφνά της.

Απέναντι σε ένα κοινό που στη συντριπτική του πλειοψηφία με το ζόρι την είχε ακουστά, με τη θερμοκρασία σε βάρβαρα καλοκαιρινά αθηναϊκά επίπεδα και τον ήλιο να χτυπάει στη σκηνή, η Γερμανίδα μπορεί να περηφανεύεται όχι μόνο ότι βγήκε ζωντανή, αλλά ότι απέκτησε και νέες φιλίες. Πώς; Μα πετυχαίνοντας τα βασικά, προφανώς! Μία χούφτα δυνατά τραγούδια, τόσα κι άλλα τόσα hooks, αναγνώριση της κατάστασης, καλοπροβαρισμένη παρουσία, ενέργεια από το πρώτο ως το τελευταίο δευτερόλεπτο. Και ένα υπέρ-χιτ ικανό να ξεκουνήσει μέχρι και τη γαλαρία.

Κατά μία απολύτως μη-παράξενη έννοια, ο τρίτος δίσκος της δημιουργού λειτουργεί σαν ωραιότατη στούντιο απόδοση των παραπάνω. Οι μελωδίες παίζουν κολλητικά κι ανεβαστικά. Τα οργανικά μέρη στέκονται ευλαβικά τουλάχιστον ένα βήμα πίσω από το μικρόφωνο. Οι pop καταβολές παραμένουν ακλόνητες, χωρίς κενές απόπειρες να κουκουλωθούν ή να πλασαριστούν σαν κάτι διαφορετικό. Δεν θα έβγαζε νόημα κάτι τέτοιο. Το όλο στήσιμο πετυχαίνει κοντά στο κέντρο του τριγώνου στις κορυφές του οποίου κάθονται η Florence Welch, το "1989" της Taylor Swift και οι Haim.

Το κάδρο του "Visions" χρειάζεται μόνο λίγα μέτρα από το "Ignorance Is Bliss" για να γεμίσει με αισιοδοξία και φως. Τα παροδικά σύννεφα κι οι στιγμιαίοι προβληματισμοί δεν μπορούν να μουτζουρώσουν το αποτέλεσμα. Η Merton ξέρει τα δυνατά της σημεία, ενώ η ομάδα που μάζεψε, με μπροστάρηδες τη Jennifer Decilveo και τον Dan Smith (βλ. Miley Cyrus/Beth Ditto/Hozier και Bastille αντίστοιχα) προσθέτει σφραγίδα σιγουριάς. Κι αν οι ανατροπές διατηρούνται στο ελάχιστο, τα κυματάκια του "Landline" αρκούν για να επαναφέρουν τη συζήτηση σε σωστή βάση.