Alan Morse

20 χρόνια σχεδόν μετά το αριστουργηματικό fusion, σόλο ντεμπούτο "Four O' Clock And Hysteria", ο σπουδαίος αυτός κιθαρίστας, ενίοτε τραγουδιστής και mastermind των prog πιονέρων Spock's Beard κυκλοφορεί τη δεύτερη προσωπική σόλο δουλειά του, με αρκετά διαφοροποιημένο ύφος αυτή τη φορά. Στο "So Many Words" ο Alan Morse ακολουθεί prog γραμμή και οι συνθέσεις έχουν φωνητικά αυτή τη φορά γιατί είναι και εξαιρετικός τραγουδιστής.

Υπάρχει όμως και πλειάδα αξιόλογων καλεσμένων που τον συνοδεύει, από τον αδερφό του Neal Morse, τους κορυφαίους session μουσικούς, Simon Phillips στα drums και Tony Levin στο μπάσο μέχρι τους Spock's Beard σε πλήρη σύνθεση σε ορισμένα κομμάτια. Είναι ένα άλμπουμ σύγχρονο, με μοντέρνο ήχο, δυνατό, επιθετικό όπου χρειάζεται, που θα ενθουσιάσει τον οπαδό του hard rock αλλά και τον οπαδό του progressive rock. Ένα άλμπουμ πολυδιάστατο με ηχητικές εκπλήξεις και folk πινελιές. Θα ακούσεις από σαξόφωνο μέχρι βιόλα και …μπουζούκι. Πατάει ίσως σε ένα βαθμό στους Gentle Giant αλλά θυμίζει και τα πρώτα προσωπικά άλμπουμ του Fish.

11 τραγούδια συνολικής διάρκεια μιας ώρας και μόνο μια instrumental σύνθεση αυτή τη φορά ("Bass Solo"). Θεωρώ ότι ένα progressive rock άλμπουμ στη σημερινή εποχή δε μπορεί να έχει και λιγότερη διάρκεια. Στο "So Many Words" αν και δεν είναι concept άλμπουμ υπάρχει ένα εσωτερικό υπαρξιακό αφήγημα που πρέπει να ξεδιπλωθεί. Τα τραγούδια έχουν μέση διάρκεια γύρω στα πέντε λεπτά οπότε υπάρχει διαρκείς εναλλαγή στυλ και ήχων και αυτό βοηθά το άλμπουμ να έχει ομαλή ροή. Π.χ. από το fusion-ίστικο "It's Never Enough" περνάμε στο επιθετικό hard rock με το "I Don't Want to Travel Time if it Takes Forever" και μετά στο folk progressive "This Is Who We Are" που δημιουργούν ατμόσφαιρα η βιόλα, το μαντολίνο και του μπουζούκι. Οι συνεχείς εναλλαγές σου δίνουν τη δυνατότητα να εκπλήσσεσαι ευχάριστα με κάθε κομμάτι και να θες να ακούσεις το άλμπουμ ξανά και ξανά.

Το "So Many Words" όπως και η πλειοψηφία των progressive rock άλμπουμ χρειάζονται αρκετά ακούσματα για να σου αποτυπωθούν αλλά στο τέλος η ανταμοιβή έρχεται από τραγούδια σαν το " Shadow of the Sun". Ίσως το πιο ευκολάκουστο prog άλμπουμ που έχω ακούσει εδώ και πολύ καιρό.

Spotify
Bandcamp