Tuber, Before The Pills @ An Club, 13/12/25

Η χώρα μας μαστίζεται από πολλά δεινά. Μέσα όμως σε όλες τις δυσκολίες της ζωής στο απάνθρωπο πια περιβάλλον της, υπάρχουν μερικά μικρά πράγματα που σου θυμίζουν πως είμαστε άνθρωποι γεμάτοι ταλέντο. Στην Ελλάδα λοιπόν υπάρχει μια σύγχρονη παράδοση rock ορχηστρικής μουσικής, γεμάτη μαγεία. Την νιώσαμε ζωντανά λίγες ημέρες πριν με την κοινή παρουσία των King Garcia και Urstaat, θα τη νιώσουμε σε λίγες μέρες με την εμφάνιση των we.own.the.sky για το νέο τους δίσκο. Κορωνίδα όμως αυτού του σερί, στάθηκε η εμφάνιση των Tuber το βράδυ του δεύτερου Σαββάτου τούτου του παράξενου Δεκέμβρη.

Μπορεί αυτή η παράξενη βόρεια πόλη να φημίζεται λίγο περισσότερο στα πλαίσια του εγχώριου pop culture για την τελευταία σειρά του Γιώργου Καπουτζίδη και για τις εκδρομές με το τροχόσπιτο του content creator Γιώργου Βαγιάτα, οι Σέρρες όμως μέσα στην μυστηριώδη ομίχλη τους κρύβουν κι ένα συγκρότημα που δεν χρειάζεται συστάσεις. Καιρό είχαμε να δούμε τους Tuber στην Αθήνα σε δική τους εμφάνιση, ευτυχώς αυτή η παρατήρηση δεν θα ίσχυε για πολύ ακόμη μιας που η εμφάνισή τους ήταν σχεδόν απτή πραγματικότητα.

Στο φιλόξενο υπόγειο του An Club, η παρουσία του κόσμου επιβεβαίωσε για άλλη μια φορά κάτι σημαντικό - αν η μουσική είναι καλή και αν οι μουσικοί σέβονται τον εαυτό τους, το κοινό στηρίζει, χωρίς διαφημίσεις και παραγοντισμούς. Κατάμεστος χώρος, με οικογενειακό και όχι ασφυκτικό τρόπο, από ιδιαίτερα νωρίς, μας υποδέχτηκε. Στη σκηνή βρέθηκαν πρώτοι οι Αθηναίοι Before The Pills. Ένα σχετικά νεοσύστατο, ορχηστρικό σχήμα, οι Before The Pills κάθε άλλο παρά νέοπες είναι, αφού κουβαλούν αρκετά γαλόνια πρώιμου αθηναϊκού ψυχεδελικού rock σε διάφορα άλλα σχήματα. Ως τετράδα για τη σημερινή ημέρα και όχι ως τριάδα όπως είναι το σύνηθές τους, μπορεί και να ήταν η πιο σωστή επιλογή για να προϋπαντήσουν τους Tuber - η φιλοσοφία τους κοντινή, οι μουσικές τους εντυπωσιακές και με κοινό στόχο: το νοητικό ταξίδι του ακροατή σε μέρη που βασιλεύει η ηρεμία και υπακούν σε αυτή την απλή μα δύσκολη λέξη. «Μακριά».

Πολλά δείγματα των Before The Pills δεν έχουμε ακόμη στα χέρια μας διαδικτυακά για να απολαύσουμε, ωστόσο όπως μάθαμε κάτι τέτοιο πρόκειται να συμβεί. Παρ’ όλα αυτά, απολαύσαμε την παρουσία τους, μιας που η μουσική τους βρήκε αντίκρισμα σε ένα διόλου ευκαταφρόνητο αριθμό ανθρώπων που φανερά ενδιαφέρονται για ακριβώς τον ήχο με τον οποίο το συγκρότημα καταπιάνεται. Κι αν μπούκωσαν ελάχιστα τα μπάσα σε σημεία, κάνουμε πως δεν το είδαμε γιατί αυτό που ακούσαμε ήταν πολλά υποσχόμενο, αφήστε δε που ζέστανε την ατμόσφαιρα υποδειγματικά.

Κάπως προέκυψε λοιπόν, και τους τελευταίους μήνες κάναμε (έκανα; ) πολλές αναφορές σε εκείνο το τρελό φεστιβάλ στη Δράμα, το Fuzztastic Planet, λίγο θυμούμενη το γεγονός μαζί με τους 1000mods που έπαιξαν εκεί, λίγο για χάρη των Stoned Spirit που γνώρισα εκεί. Αφανής ήρωας εκείνου του καταπληκτικού διημέρου όμως υπήρξε και η πρώτη μου συναυλιακή επαφή με τους Tuber, σε μια μικρή σκηνή σχεδόν μέσα στη λίμνη, στη μέση του πουθενά. Μια εμφάνιση που έχει μείνει στην καρδιά όσων βρεθήκαμε εκεί ανεξίτηλη. Ελπίζω να ισχύει το ίδιο και για τους Tuber, αλλά ας προχωρήσουμε 11 χρόνια μετά στους σημερινούς Tuber.

Η μουσική που κυκλοφόρησαν εκείνα τα χρόνια οι Tuber έχει γίνει πλέον τρόπον τινά θρύλος για την Αθηναϊκή μουσική. Ένας θρύλος που σιγά σιγά θέριεψε και στο εξωτερικό, χαρίζοντάς μας ένα αξεπέραστο EP και τρεις πανέμορφους δίσκους, με τον τελευταίο να μετρά μόλις δύο χρόνια ύπαρξης. Οι Tuber όλα αυτά τα χρόνια, όπως και στις συναυλίες τους, υπήρξαν λακωνικοί. Η έννοια αυτή δεν αναφέρεται στην απουσία στίχων από τη μουσική τους. Άλλωστε, οι στίχοι μοιάζουν πλήρως αχρείαστοι όταν καταφέρνεις να επικοινωνήσεις ακριβώς αυτό που θέλεις να πεις μόνο με νότες. Αφορά τη συνολική τους στάση, το πόσο προσγειωμένοι παραμένουν παρά το γεγονός ότι η βάση των ακροατών τους θεριεύει παγκοσμίως, παρά το γεγονός ότι βρέθηκαν σε σημείο να κάνουν μια παύση από κυκλοφορίες για αρκετά μεγάλο διάστημα. Την σκηνική τους ταπεινότητα.

Η αχώριστη τετράδα από το βορρά μας συγκίνησε όσο λίγοι. Ο ήχος κρυστάλλινος σαν σε όνειρο, μας ταξίδεψε πίσω στο "Desert Overcrowded", το δίσκο με το τόσο οξύμωρο σχήμα ως όνομα μα τόσο κατανοητό, τη στιγμή που θα βρεθείς σε μια συναυλία των Tuber. Άξαφνα, οι παρευρισκόμενοι μεταφερόμαστε νοητά σε μια έρημο που τόσο κόσμο συγκεντρωμένο δεν έχει ξαναματαδεί, και χαζεύουμε τα άστρα υπό τους ψυχεδελικούς ήχους των Tuber. Το ομώνυμο κομμάτι μπορεί να σε κάνει να δακρύσεις, να ξεχάσεις και να ξεχαστείς. Κι είναι εύκολο να παραμείνεις στην έρημο κατά φαντασίας, αφού τους ίδιους τους Tuber, λίγο θα τους δεις, πολύ θα τους ακούσεις. Κι αυτό, γιατί μια ανίκητη επιθυμία να κλείσεις τα μάτια και να αποσχιστείς από την πραγματικότητα σε κυριεύει με το που απλωθούν οι πέντε πρώτες νότες ενός κομματιού αυτού του συγκροτήματος. Οι συνθέσεις του προαναφερθέντος δίσκου έχουν πια αξία μυθική. Ειδικά το ομώνυμο, που παίχτηκε στο τέλος και ανατρίχιασε, με τους Tuber να λένε πως δεν θα παριστάνουν ότι κατεβαίνουν από τη σκηνή για να ξανανέβουν - βρίσκω μια όμορφη ειλικρίνεια σε αυτή την επιλογή, όποιος και να την κάνει.

Αν κάτι ξεπερνά σε επίπεδο πρόκλησης συναισθημάτων τον πρώτο δίσκο των Tuber, τότε αυτό είναι το τεράστιο "Sex And Depression" από το πρώτο τους EP. Οριακά τους ζηλεύω που έβγαλαν τέτοια μουσική. Θα μου πεις ίσως πως στέκομαι στα πρώτα. Ο πρωτοδισκακισμός είναι κακή συνήθεια - έλα όμως που οι Tuber έβγαλαν στα πρώτα τους βήματα μερικούς από τους λόγους που με έκαναν να στραφώ εντατικότερα στην ελληνική σκηνή. Το "Out Of The Blue" αλλά και το "Joyful Silence" είναι κάποιοι εξίσου όμορφοι δίσκοι. Δεν έχουν δεθεί παρ’ όλα αυτά άρρηκτα με τη μουσική που γνώρισες στη μετεφηβεία σου και δεν ξύνουν το ίδιο συναισθηματικό υπόβαθρο για τη γράφουσα. Η απόδοση όμως και της πιο πρόσφατης δουλειάς των Tuber δαγκώνει χωρίς δόντια - και όταν κερδίζεις μια μάχη χωρίς καν να επιτεθείς, είναι σαν να έχεις κερδίσει δύο φορές.

Η βραδιά του Σαββάτου, ανήκε ολοκληρωτικά στους Tuber. Χωρίς φανφάρες, χωρίς πολλά-πολλά λόγια, μόνο με δυο ώρες ατόφιας μουσικής που θύμισε, ταξίδεψε, πόνεσε και γιάτρεψε, αναμνήσεις δεκαετίας μέσα σε μερικά λεπτά. Αγαπημένοι μας Σερραίοι, μην μας αμελείτε εδώ κάτω σας αγαπάμε και χαίρομαι πολύ που με την παρουσία μας, οι Αθηναίοι σας το δείξαμε.

Φωτογραφίες: Χρήστος Λεμονής