The Dream Syndicate @ Gagarin 205, 29/01/26

Έχουμε διαβάσει κατά καιρούς τόσες υπερβολές και γραφικότητες για τους Θεούς του rock, τους τιτάνες του metal (ή ακόμη χειρότερα της metal), τους ιεραπόστολους του darkwave, και λοιπά τέτοια χαριτωμένα που, προφανώς, στη συνείδηση των περισσότερων αναγνωστών, αυτές οι προσεγγίσεις πλέον, όχι μόνο δεν σημαίνουν τίποτα, αλλά, στην πραγματικότητα, κάνουν απολύτως σαφές το πως, όταν απουσιάζει η ουσία στα γραφόμενά μας, το καλύτερο καταφύγιο που μπορούμε να βρούμε (πριν έρθει το AI τουλάχιστον και τα σαρώσει όλα) αποτελούσε - ή και αποτελεί - η φανφάρικη μπουρδολογία.

Με βάση αυτό, και παρόλο που απεχθάνομαι τις κάθε λογής υπερβατικές θεωρίες, ομολογώ όμως πως μου είναι αδύνατο να μιλήσω για τους The Dream Syndicate πάνω στη σκηνή χωρίς να αναφέρω το ότι η παρουσία τους κρύβει κάτι το μεσσιανικό ή έστω, για να μιλάμε μια γλώσσα που δεν καταφεύγει σε ανώτερες δυνάμεις, το πανανθρώπινο. Όσοι τους έχουν δει, το ξέρουν καλά αυτό και γι’ αυτό, για ακόμη μία φορά, το Gagarin 205 πλημμύρισε από κόσμο που, με βάση τουλάχιστον τον μέσο όρο ηλικίας, σίγουρα δεν έβλεπε για πρώτη φορά το συγκρότημα από το Los Angeles. Φυσικά, για να μην είμαι απόλυτος, υπήρχαν και νεότερα σε ηλικία άτομα στο κοινό, όμως η πλειοψηφία ή ήταν στο όριο των -άντα ή είχε μπει για τα καλά στο πεδίο των -ήντα.

Και τι με αυτό θα μου πείτε; Έτσι κι αλλιώς, όπως όλοι εμείς που πάμε σε αρκετές συναυλίες το χρόνο έχουμε διαπιστώσει, το νεαρό κοινό δεν καθιστά απαραίτητα και πιο “ζωηρή” ή δυναμική μια συναυλία. Κι εξάλλου, οι The Dream Syndicate, όσο τρομαχτικό και αν μας ακούγεται, κοντεύουν να κλείσουν μισό αιώνα ύπαρξης, λογικό δεν είναι και το κοινό τους να τα έχει τα χρονάκια του; Όπως και να έχει, μιλάμε για συγκρότημα εγγύηση και, αυτή τη φορά, είχαμε κι έναν παραπάνω λόγο να είμαστε εκεί, καθώς οι Αμερικανοί θα έπαιζαν ολόκληρο το "Medicine Show" με αφορμή το box set που κυκλοφόρησαν αφού, μετά από μια δικαστική περιπέτεια που κράτησε καιρό, το σχήμα κατάφερε να κερδίσει τα δικαιώματα του δίσκου και το γιορτάζει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο μέσα από μια περιοδεία που τιμά ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της καριέρας τους.

Πριν όμως φτάσουμε εκεί, θα απολαμβάναμε το πρώτο μέρος της συναυλίας. “Είμαστε το opening act των The Dream Syndicate” αστειεύτηκε ο Steve Wynn καθώς το συγκρότημα μας παρέδωσε ένα ωριαίο περίπου set με πρόσφατες κυρίως επιτυχίες, κάτι που δεν μας χάλασε καθόλου καθώς όλα τους τα άλμπουμ μετά το reunion κινούνται μεταξύ πολύ καλού και εξαιρετικού. Έχοντας μαζί τους τον τεράστιο Chris Cacavas, καθώς το "Medicine Show" κρύβει πολλές γοητευτικές μελωδίες στο πιάνο, κι έναν Jason Victor να εντυπωσιάζει συνεχώς, το γκρουπ έπαιξε σχεδόν ολόκληρο το εκπληκτικό "How Did I Find Myself Here?" του 2017, το υπέροχο "Black Light" από το υπέροχα ψυχεδελικό "These Times", και το "Where I’ll Stand" από την τελευταία τους μέχρι σήμερα δουλειά, "Ultraviolet Battle Hymns And True Confessions" του 2022. Σε εξαιρετική φόρμα και με πολύ κέφι πάνω στη σκηνή, γρήγορα έγινε ξεκάθαρο πως το συγκρότημα είναι δεμένο στην εντέλεια και δεν έχει αφήσει τίποτα στην τύχη, ενώ ο ήχος ήταν ξεκάθαρος σύμμαχος τους με αποτέλεσμα να ακούμε τα πάντα πεντακάθαρα και το κάθε όργανο να παίρνει τον χώρο που του αναλογεί.

Με το "Glide" να κλείνει το πρώτο μέρος της εμφάνισής τους, το συγκρότημα αποχώρησε για λίγη ώρα από τη σκηνή προκειμένου να πάρει μια ανάσα, προτού επιστρέψει για το “κυρίως πιάτο της βραδιάς” (πωπω, πως τα λέω). Όπως μας είπε και ο Wynn, ο στόχος τους δεν ήταν απλώς να αναπαράγουν ολόκληρο το άλμπουμ αλλά να το αποδώσουν όσο γίνεται καλύτερα ζωντανά. Συνεπώς, το συγκρότημα δεν επέλεξε μια γραμμική αναπαραγωγή του δίσκου αλλά εστίασε στην εναλλαγή εντάσεων, ατμοσφαιρών, και δυναμικών, προκειμένου να βιώσουμε το άλμπουμ ζωντανά στο πετσί μας.

Και ναι, τα κατάφεραν περίφημα καθώς οι γλυκιές μελωδίες του "Still Holding On to You" αντιπαρατέθηκαν με την alternative αλητεία του "Bullet With My Name On It", και το τσαχπίνικο rock 'n' roll του "Daddy's Girl" έδωσε τη σειρά του στο εκπληκτικό "Burn". Ήταν όμως η εκτέλεση του ομώνυμου "Medicine Show" που όρισε τη βραδιά, με το σχήμα να φέρνει τον ήχο του '84 στο σήμερα με έναν τρόπο που λίγα γκρουπ μπορούν να καταφέρουν. Και αυτό γιατί η ιστορικότητας τους, αντί να τους εγκλωβίσει σε ένα νοσταλγικό τότε, ώθησε τα κομμάτια να πάρουν εκ νέου σάρκα και οστά μπροστά μας, παρασύροντας μας για τα καλά σε ένα live, βγαλμένο από αγαπημένη μας ταινία.

Και με αυτό εννοώ πως το συγκρότημα συνδύαζε τέλεια ρομαντισμό και νεύρο, κινούμενο σε επίπεδα μεταξύ σπουδαίου και τέλειου, αναγκάζοντάς σε να χορέψεις, να χοροπηδήσεις, να τραγουδήσεις, ή να πιάσεις το άτομο δίπλα σου και να του δώσεις ένα γεμάτο φιλί, μόνο και μόνο για να μοιραστείς με κάποι@ την ομορφιά της στιγμής και να απελευθερώσεις όλα αυτά τα υπέροχα συναισθήματα που γέννησαν μέσα μας με την παρουσία τους οι Dream Syndicate. Και αν όλα αυτά δεν τα είχες νιώσει μέχρι εκείνη τη στιγμή, είναι βέβαιο πως θα τα ένιωσες ακούγοντας τη μανιασμένη εκτέλεση του "John Coltrane Stereo Blues" με την οποία οι Αμερικανοί έκλεισαν το δεύτερο set τους, αφήνοντάς μας με τα στόματα ανοιχτά και τις καρδιές γεμάτες.

Κι όμως, όχι μόνο αυτό δεν ήταν το τέλος, αλλά οι κορυφές θα ήταν ακόμη αρκετές με τα χιτάκια "Tell Me When It's Over" και "That's What You Always Say" να ξεσηκώνουν το κοινό, και με το "Boston", μετά από έναν μακροσκελή πρόλογο του Wynn σχετικά με όλα αυτά τα τραγικά που συμβαίνουν σήμερα στον κόσμο, να κλείνει με τον καλύτερο τρόπο μια τρομερή ακόμη εμφάνιση των Dream Syndicate στην Αθήνα. Αδιαμφισβήτητα κορυφαίοι με κάθε έννοια της λέξης, οι Αμερικανοί μας χάρισαν μια ακόμη σπουδαία βραδιά, κάνοντας σαφές πως παραμένουν ένα από τα κορυφαία γκρουπ του alternative rock ήχου κι ένα σχήμα που αξίζει να έχουν δει ζωντανά όλοι (μα όλοι όμως) οι φίλοι της κιθαριστικής μουσικής.

Φωτογραφίες: Γιώργος Κρίκος