Graspop Metal Meeting @ Dessel, Belgium 20-21/06/26

Έχοντας το μισό φεστιβάλ πίσω μας ετοιμαζόμαστε για το καθιερωμένο metalcore Saturday και το μεγάλο κλείσιμο της τελευταίας μέρας. Παραδοσιακά τα Σάββατα περνάμε τον περισσότερο χρόνο μας στις κεντρικές σκηνές ενώ τις Κυριακες στις τρεις περιφερειακές. Ε, δεν άλλαξε ούτε φέτος αυτό. Είναι η δομή του lineup έτσι που, σε συνδυασμό με τα γούστα μας, μας οδηγεί από μόνη της.

Σάββατο 20/06 - μέρα τρίτη

Το σχέδιο κανονικά έλεγε ότι η μέρα μας θα ξεκινούσε με Faetooth, όμως για διάφορους λόγους, με βασικότερο απ’ όλους την πάρα πολλή ζέστη, κόπηκαν οι Αμερικανίδες doom/sludge και κατηφορίσαμε προς τα live λίγο αργότερα. Το πρώτο που έπρεπε να αποφασίσουμε ήταν αν θα πηγαίναμε κεντρική για Malevolence, Marquee για Ellende, ή Metal Dome για Rivers Of Nihil. Τώρα αυτή ήταν μια δύσκολη επιλογή χωρίς λάθος απόφαση, αλλά τελικά προτιμήσαμε τους προγκρεσιβάδες με το σαξόφωνο από την Pennsylvania. Η δικαίωση για την επιλογή μας ήταν εκκωφαντική (αν και το ίδιο άκουσα από όσους κατέληξαν στους Malevolence).

Οι Rivers Of Nihil ήταν πάρα πολύ δυνατοί με ένα setlist που στηρίχθηκε περισσότερο στο τελευταίο άλμπουμ τους, το οποίο έτσι κι αλλιώς έχει κάτσει πολύ καλά στην παρέα μας. Νομίζω ότι αντικειμενικά τα μεγαλύτερα highlights ήταν τα δύο κομμάτια από το "Where Owls Know My Name" (το ομώνυμο και το "The Silent Life"), αλλά προσωπικά χάθηκα από τον αντικειμενικό χωροχρόνο στα "Water & Time" και "House Of Light". Οι εμφανίσεις του Patrick Corona (σαξόφωνο) στη σκηνή άπλωναν μαγεία και τελειοποιούσαν μια απίστευτα συμπαγή μπάντα, ενώ τα φωνητικά του Adam Biggs ξεπέρασαν κάθε προσδοκία.

Η συνέχεια ήταν πολύ διαφορετική. North Stage για Sepultura, στην τελευταία (θεωρητικά τουλάχιστον) περιοδεία τους. Η είσοδος της μπάντας, μετά το ηχογραφημένο "Polícia", με "Inner Self" ανέβασε προσδοκίες ψηλά, αλλά όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια κακώς. Το live των Βραζιλιάνων ήταν σίγουρα η μεγαλύτερη απογοήτευση του φεστιβάλ. Μέτριος ήχος, που κατά την άποψή μου οφείλεται στο κενό της δεύτερης κιθάρας, κακή απόδοση από την μπάντα και από τον Green και ένα πολύ λάθος δομημένο, στα όρια του απαράδεκτου θα πω, setlist.

Δηλαδή μετά το "Inner Self" πέσαμε απότομα με επιλογή από το καινούργιο (μέτριο έως κακό) EP, τα ίδια μετά το "Attitude" και ενώ κορυφώσανε την ένταση με μια πολύ ωραία εκτέλεση του "Kaiowas" πέρασαν στο "Beyond The Dream" (και πάλι από το καινούργιο EP). Δε γίνεται ρε φίλε να κάνεις τελευταία περιοδεία και να στηρίζεις σε μεγάλο βαθμό το setlist στο καινούργιο σου EP, απλά δε γίνεται. Το τελείωμα είχε μεν στη σειρά τέσσερις αγαπημένες κομματάρες αλλά όλες ήταν λες και κάπως έχαναν σε δύναμη, σα να μην είχαν το χώρο να κάτσουν στην αρένα. Τα έπαιζαν νομίζω κάπως πιεσμένα και ακούγονταν σαν να βιάζονται να τα προλάβουν. Κακό live, με την απογοήτευση να γίνεται ακόμα μεγαλύτερη όταν (αναπόφευκτα) έγιναν οι συγκρίσεις με την σαρωτική εμφάνιση των αδελφών της προηγούμενης μέρας.

Η τελευταία θυσία της ημέρας ήταν το set των Loathe στο Metal Dome, με σκοπό να πάρουμε ένα κενό μπροστά στο υπόλοιπο που έρχονταν. Επιστροφή λοιπόν στη North Stage για Three Days Grace. Αγαπημένο συγκρότημα με δύο (τουλάχιστον) τρομερούς δίσκους στα zeros. Την κακία μου θα την πω εδώ: δεν βλέπω κανένα λόγο πλέον να μένει ο Matt Walst στην μπάντα. Καταλαβαίνω ότι στήριξε στα δύσκολα χρόνια - χωρίς να σώσει τίποτα βέβαια αν θέλουμε να λέμε την αλήθεια, καταλαβαίνω ότι έχει πολύ καλές σχέσεις με συγγενείς και φίλους, αλλά η διαφορά με τον Gontier σε όλα τα επίπεδα είναι τεράστια.

Τεσπά, το live ήταν άψογο όταν ηγούνταν ο Adam και δεν προλάβαινε να βαλτώσει όταν περνούσε μπροστά ο Matt. Το setlist είχε αρκετές από τις κομματάρες που ήθελα να ακούσω (αντικειμενικά ήθελα άλλες τόσες για να καλυφθώ πλήρως), και όλα τα βασικά μέρη του συγκροτήματος ήταν άψογα. Προφανώς στα "I Hate Everything About You", "Animal I Have Become", "Never Too Late" και "Riot" έγινε χαμός, προσωπικά ξελαρυγγιάστηκα στο πολύ πολύ αγαπημένο "Time Of Dying", αλλά ταυτόχρονα λίγο μου στοίχισε η μηδενική παρουσία του "Transit Of Venus".

Στη συνέχεια ανέβηκαν στη South Stage οι Ice Nine Kills, όπου είδα ένα μικρό μέρος τους γιατί δεν ήθελα να χάσω ούτε δευτερόλεπτο από τους Corrosion Of Conformity στην κληστή Marquee. Όσο πρόλαβα πάντως το show ήταν περίπου ίδιο με αυτό που έδωσαν δύο χρόνια πριν, οπότε δεν ένιωσα ότι χάνω κάτι που θα το μετανιώσω.

Στη Marquee λοιπόν βγήκαν οι Corrosion Of Conformity για ένα από τα κορυφαία live της ημέρας. Πάρα πολλή δύναμη, βάρος στον ήχο, old school αέρας και ξύλο στο κοινό που το έλεγες και οριακά επικίνδυνο. Την ευχαριστήθηκα όσο δεν πάει την εμφάνιση αυτή. Τα κομμάτια ακούγονταν όλα πολύ μεγαλύτερα απ' ότι studio και δε σταματήσαμε να σπρωχνομαστε και να κοπανιώμαστε ούτε στιγμή. Φυσικά το κλείσιμο του live, με "Vote With A Bullet", "Albatross" και "Clean My Wounds" στη σειρά δεν άφησε τίποτα όρθιο.

Η συνέχεια είχε μόνο κεντρικές σκηνές με μια τριάδα στη σειρά από τις καλύτερες μπάντες του σύγχρονου metalcore. Αρχή με Architects. Ξεκινώντας να πω ότι οι Άγγλοι μου φάνηκαν ακόμα καλύτεροι από πριν δυο χρόνια, με περισσότερη άνεση και θα έλεγα επίγνωση του μεγέθους τους. Μπήκα και σε wall of death, πόνεσαν και τα κοκκαλάκια μου, γαμώ.

Το setlist στηρίχθηκε κυρίως στο καινούργιο άλμπουμ, ίσως λίγο περισσότερο από όσο θα ήθελα ώστε να στηθεί μια πιο ιδανική ισορροπία, αλλά και πάλι δε με χάλασε ούτε ένα κομμάτι. Ακούσαμε και από ένα από κάθε δίσκο της μεγάλης τριάδας "Lost Forever // Lost Together", "All Our Gods Have Abandoned Us" και "Holy Hell". Γενικά η εμφάνιση ήταν σίγουρα επιπέδου headliner και η ανταπόκριση του κόσμου το ίδιο. Δυσκολεύομαι πολύ να δω πως την επόμενη φορά, όποτε είναι αυτή, δε θα κλείνουν κάποια από τις δύο κεντρικές σκηνές. Μικρός αστερίσκος: ακόμα δεν έχω ακούσει live το "Nihilist", το κέρατό μου μέσα.

Το μεγαλύτερο όνομα που θα βλέπαμε πρώτη φορά το Σάββατο ήταν σίγουρα οι Bad Omens. Headliners ήδη, η καριέρα τους έχει εκτοξευθεί για τα καλά μετά το εξαιρετικό "The Death Of Peace Of Mind". Το show τους είχε έντονα κινηματογραφικά στοιχεία, με πολλά μαγνητοσκοπημένα ιντερλούδια που έδιναν μια πλοκή, είχε πάρα πολύ προσεγμένο και εντυπωσιακό φωτισμό και μια φανταστική εμφάνιση από τον frontman και τραγουδιστή Noah Sebastian. Θα πω ότι βρήκα αρκετές επιρροές από τους Bring Me The Horizon στον τρόπο που τοποθετούνται στη σκηνή και ξεδιπλώνουν το performance τους.

Ο ήχος ήταν άριστος και απόλυτα ισορροπημένος περνώντας ακριβώς την υφή του κάθε κομματιού στο κοινό, με ένα setlist που έβαλε σε κεντρική θέση το "The Death Of Peace Of Mind" και τα καινούργια τους single, αλλά περνώντας από όλη τη δισκογραφία τους. Πάρα πολύ καλό live που μας εντυπωσίασε απόλυτα. Μακάρι και στα μέρη μας.

Η βραδιά είχε βέβαια ως αδιαμφισβήτητη κορυφή τους Bring Me The Horizon. Εν γένει ξέραμε τί περίπου να περιμένουμε από τους Βρετανούς ηγέτες του σύγχρονου metalcore, για να μην πω του σκληρού ήχου γενικότερα, αλλά και πάλι κατάφεραν να μας εντυπωσιάσουν. Λοιπόν σε πρώτη φάση να πω ότι είχαμε φροντίσει να βρεθούμε, από σχετικά νωρίς, μπροστά μπροστά για να τους απολαύσουμε όσο καλύτερα γινόταν. Ταυτόχρονα, μαρτυρίες από διάφορους μετά το live μιλούσαν για μια λαοθάλασσα που έφτανε μέχρι τις υπόλοιπες σκηνές. Ένα εντυπωσιακό πλήθος που δε νομίζω ότι έχουμε ξαναδεί σε άλλο headliner τα προηγούμενα χρόνια.

Τα cimematics που καθοδηγούσαν το performance και το πλήθος είχαν την ίδια λογική με της προηγούμενης περιοδείας, αυτό που είχε πάει στο επόμενο επίπεδο ήταν από τη μία η απόδοση του Oli Sykes και από την άλλη η ανταπόκριση του κοινού. Βασικά ενώ ξεκινήσαμε αρκετά μπροστά καταλήξαμε πολλά μέτρα πιο πίσω σπρωγμένοι από τα wall of death και τα mosh pit που άνοιγαν συνέχεια και παντού. Sorry από το πιο old school κοινό του φεστιβάλ, αλλά τέτοιο ξύλο, σε τέτοια ευρεία κλίμακα και με τέτοια συνέχεια δεν έχω ξαναδεί.

Μοναδικό μελανό σημείο ήταν η συμμετοχή της τυχαίας fan στο "Antivist" που, σε αντίθεση με πριν δύο χρόνια, δεν πήγε πολύ καλά. Η δυνατή βροχή που έπιασε στο "Drown" όχι μόνο δεν μείωσε το πόσο φανταστικό ήταν το live, ίσως να έδωσε και θεματικούς πόντους. Προσωπικό highlight μάλλον το "Shadow Moses", του κόσμου μάλλον το "Throne", out of the box moment η εμφάνιση των Babymetal στη σκηνή για το "Kingslayer", και παρ ολίγον κατεδάφιση του Dessel (λίγο ήθελε να απλωθεί το χάος), η στιγμιαία πλάκα με το "Pray For Plagues". Με έναν περίεργο τρόπο τελικά οι Bring Me κατάφεραν να είναι ακόμα καλύτεροι από πρόπερσι, παρά την ίδια συνταγή!

Κυριακή 21/06 - μέρα τέταρτη

Η τελευταία μέρα του φεστιβάλ είχε ως main headliners τους Def Leppard και Sabaton, πολύ μεγάλα ονόματα αλλά όχι ψηλά στη λίστα αυτών που γουστάρουμε στην παρέα. Οι κεντρικές σκηνές είχαν ακόμα Alice Cooper, Europe, Foreigner, Black Label Society, Extreme και άλλα που είτε δεν καιγόμασταν να δούμε, είτε είχαμε δει πρόσφατα, είτε θα χάναμε γιατί κουτουλούσαν με κάτι άλλο. Έτσι λοιπόν, όπως γίνεται συνήθως τις Κυριακές του Graspop, περάσαμε τον περισσότερο χρόνο μας στην περιφέρεια.

Ξεκίνημα από νωρίς με πρώτο live στο Metal Dome και Return To Dust. Οι τύποι από το Los Angeles αποτελούν μεγάλο προσωπικό πουλέν, θεωρώ ότι έχουν πολλές πιθανότητες να βρίσκονται ανάμεσα στα μεγάλα ονόματα του hard rock τα επόμενα χρόνια. Η ζωντανή εμφάνισή τους μάλιστα έδωσε ακόμα περισσότερους λόγους για να το πιστεύω.

Με αέρα μεγάλης μπάντας από την Αμερική των 90s, τόνους attitude και ενέργειας, φοβερό performance σε όλους τους τομείς, κέρδισαν τον κόσμο που βρέθηκε κάτω απ' τη σκηνή χωρίς αμφιβολίες. Φυσικά το ομώνυμο άλμπουμ τους είχε την τιμητική του και πολύ καλά έκανε γιατί είναι δισκάρα. Καλύτερες στιγμές θα πω ότι ήταν τα "Belly Up" και "Bored" αλλά γενικά δεν έκαναν κοιλιά πουθενά.

Η συνέχεια είχε Gaerea στη Marquee. Έχουμε ξαναδεί τους Πορτογάλους, στο Κύτταρο, οπότε περιμέναμε κάτι πολύ ιδιαίτερο, όμως η αλλαγή ύφους με τον τελευταίο δίσκο έβαζε ένα μεγάλο ερωτηματικό μυστηρίου για το πώς θα προσεγγίσουν πλέον την εικόνα και την ζωντανή τους παρουσία. Αυτό που δε φανταζόμασταν βέβαια ήταν το πόσο έντονα θα έριχναν όλο το βάρος της εμφάνισης στον καινούργιο δίσκο. Θα έλεγα, χωρίς να νιώθω καθόλου ότι υπερβάλλω, πως η εμφάνιση τους φέτος στο Graspop (και όχι μόνο μάλλον) ήταν μια εμφατική δήλωση αλλαγής ταυτότητας.

Παίξανε έξι τραγούδια από το "Loss" και τα υπόλοιπα δύο από το "Coma". Ευτυχώς το στοιχείο της θεατρικότητας που τους ξεχώριζε είναι ακόμα εκεί, αλλά και σε αυτόν τον τομέα οι Πορτογάλοι έχουν ενσωματώσει σε μεγάλο βαθμό την καινούργια τους πραγματικότητα. Εν κατακλείδι πάντως ήταν σίγουρα μια καλή εμφάνιση. Απλώς, και παρά το ότι η νέα τους μουσική προσέγγιση είναι ακριβώς στα γούστα μας, θα πρέπει να παραδεχτώ ότι αυτή τη φορά δε μας συγκλόνισαν.

Μετά το τέλος του set των Gaerea παραμείναμε στη Marquee γιατί, με ένα μικρό διάλειμμα, στη συνέχεια θα έβγαιναν οι Decapitated. Οι Πολωνοί είναι ανάμεσα στις μπάντες του ακραίου ήχου που συσπειρώνουν όλη την παρέα εδώ και χρόνια. Σίγουρα ο καθένας μας τοποθετεί τα αγαπημένα του άλμπουμ με πολύ διαφορετική σειρά, και είχε τις επιθυμίες και τα θέλω του για αυτό το live, αλλά ήμασταν όλοι εκεί. Το setlist ήταν, εν γένει, αρκετά καλοστημένο και ακουμπούσε σε όλες τις διαφορετικές περιόδους τους πάντως.

Η απόδοση ήταν καλή, χωρίς όμως να μας καθηλώσει, ενώ το ίδιο περίπου θα πω και για τον ήχο. Το τελευταίο μέρος του live εστίασε πολύ στις καινούργιες τους δουλειές με τα "Kill The Cult", "Suicidal Space Programme" και το "Iconoclast" για κλείσιμο. Προσωπικά θα ήθελα λίγο παραπάνω από το "Nihility" (παίξανε μόνο το "Spheres Of Madness") και ένα "Homo Sum", αλλά, δεδομένου του χρόνου που είχαν στα χέρια τους, δεν μπορώ να έχω σοβαρά παράπονα.

Με το που τελείωσαν οι Decapitated φύγαμε σχεδόν τρέχοντας για Jupiler Stage ώστε να περάσουμε σε σχετικά καλά σημεία για το live των Wargasm. Θα ξεκινήσω λοιπόν λέγοντας ότι η συγκεκριμένη εμφάνιση ήταν από τις πιο γαμάτες, φρέσκιες, φουλ στην ενέργεια και την επικοινωνία, ολόκληρου του φεστιβάλ. Ήταν η δεύτερη φορά που τους έβλεπα, κι ενώ τους έλεγα πάρα πολύ καλούς την πρώτη, τώρα ανέβηκαν σε σοβαρά επίπεδα. Η πρόβλεψη μου είναι ότι την επόμενη φορά που θα τους δούμε θα είναι στην κεντρική σκηνή ή σε μια από τις υψηλότερες θέσεις των περιφερειακών.

Τρομεροί ο Sam Matlock και η Milkie Way, μιλάμε για δίδυμο που δεν πρέπει να σπάσει ποτέ, άριστος στη μεταφορά του groove ο Adam Breeze αλλά εντελώς τρελός, ξεσηκωτικός και συχνά focus point ο Adam Crilly που χειρίζονταν τα ηλεκτρονικά. Το setlist άψογο, ο ήχος το ίδιο, η Jupiler Stage για άλλη μια φορά αποδείχτηκε ιδανική σε ένα live που ξεχώρισε. Το τελείωμα με "D.R.I.L.D.O", "Spit" και "Do It So Good" στη σειρά ήταν καταιγιστικό.

Μετά από ένα καλό διάλειμμα με επιστροφή στις σκηνές, φαγητό και ξεκούραση ώστε να μπούμε με δυνάμεις στην τελική ευθεία του φεστιβάλ, ήρθε η σειρά των Periphery στο Metal Dome. Αν και ανέβηκαν χωρίς τον Jake Bowen στη σκηνή, ο ήχος τους είχε πραγματικά εντυπωσιακό μέγεθος. Συμπαγείς όσο δεν πάει, ακόμα και χωρίς όλα τα μέλη, άριστοι σε παιξίματα και ερμηνείες, ήταν πραγματικά εξαιρετικοί.

Το βάρος του setlist έπεσε ξεκάθαρα στο καινούργιο άλμπουμ, με πέντε κομμάτια από αυτό, που πρέπει να παραδεχτώ ότι ακούγεται καλύτερο live παρά στα ακουστικά μου. Βέβαια όταν επέστρεφαν στις προηγούμενες δουλειές τους, ειδικά στο ζευγάρι "Make Total Destroy" - "Facepalm Mute" αλλά και στο τελευταίο "Blood Eagle" το live απογειωνόταν. Θα πω σίγουρα ότι δε χόρτασα κι ότι ελπίζω σε κάποιο δικό τους full show σε κλειστό club της χώρας μας. Ώστε να τους απολαύσουμε ολοκληρωτικά.

Η επόμενη εμφάνιση ήταν από αυτές που περιμένεις πως και πως για χρόνια, που όταν φαίνεται ότι υπάρχει πιθανότητα να συμβεί ελπίζεις με όλη σου τη δύναμη να βρεθεί τρόπος να τη ζήσεις. Στην κλειστή σκηνή της Marquee θα βλέπαμε The Gathering με την Anneke στο μικρόφωνο. Ακόμα απίστευτο μου φαίνεται. Είναι βλέπετε μεγάλο σημείο αναφοράς των εφηβικών και φοιτητικών μας χρόνων αυτή η μπάντα, έχουμε αγαπήσει πολύ τη μουσική τους,

Εισαγωγή με τα πρώτα δευτερόλεπτα του ομώνυμου από το "Mandylion", η ανατριχίλα ήταν δεδομένη αλλά μόλις μπήκε το "Eleanor" μετατράπηκε σε συγκίνηση. Η φωνή της Anneke κρύσταλλο, μαγεία, μας ταξίδεψε σε όνειρα και συναισθηματικούς κόσμους χαμένους στο χρόνο. Το συγκρότημα έβγαζε τη χημεία ώστε να αποδώσει το βάθος αυτών των κομματιών, τριάντα χρόνια μετά την κυκλοφορία τους. Είναι εντυπωσιακό το πως κάθε χαμόγελο και κάθε κίνηση της Anneke το νιώθαμε σα χάδι στη μουσική ψυχούλα μας.

"Fear The Sea" και μετά η υπέροχη εισαγωγή του "In Motion #1". Το setlist ήταν μεν βασισμένο στο "Mandylion" αλλά δεν παίχτηκε ολόκληρο, ούτε με την κανονική σειρά. Έτσι το πρώτο κομμάτι που μας έβγαλε από το δίσκο ήταν το "On Most Surfaces" από το επίσης αγαπημένο"Nighttime Birds". Η συνέχεια έφερε τα "Leaves" και "Strange Machines". Δεν ξέρω πως να περιγράψω με λόγια την ένταση των συναισθημάτων που μας έβγαλαν. Στο δε κλείσιμο, τα μάτια βούρκωσαν και τα λόγια δεν έβγαιναν από τους κόμπους στο λαιμό καθώς η Anneke τραγουδούσε you don't have to love me, all the time… Δεν είναι εύκολο να πω πόσο καλό ήταν με αντικειμενικά κριτήρια το live αυτό, ξέρω πόσο καλό ήταν για μένα και τους άλλους της παρέας μου. Ξέρω επίσης ότι το Σεπτέμβρη θα ζήσουμε φοβερά πράγματα σε ένα live που δε χάνεται.

Το μισάωρο κενό μετά τους The Gathering αποδείχτηκε πολύ χρήσιμο για να μπορέσουμε να επανέλθουμε σε επαφή με το πραγματικό περιβάλλον και να ξαναμπούμε στο σωστό mood για τα επόμενα δύο live. Το μοναδικό συγκρότημα που μας πήγε στην κεντρική σκηνή την Κυριακή ήταν οι Electric Callboy. Εντάξει ήταν οριακά προφανές ότι δε θα το χάναμε αυτό.

Μπορείτε να έχετε όποια άποψη θέλετε για τη μουσική τους, την αισθητική τους πρόταση, την ποιότητα της δουλειάς τους, αλλά δεν μπορεί κανείς λογικός άνθρωπος να αμφισβητήσει ότι οι ζωντανές τους εμφανίσεις είναι τα απόλυτα πάρτυ. Εύχομαι να βρεθεί κάποιος τρόπος να τους φέρει ένας διοργανωτής στη χώρα μας γιατί πραγματικά είναι μοναδική εμπειρία.

Σε σχέση με πριν δύο χρόνια η μπάντα φαίνεται να έχει συνειδητοποιήσει που έχει φτάσει πλέον, έχει επενδύσει περισσότερο στο show, τον ήχο και το status της και έχει ανέβει ένα επίπεδο με την παρουσία του Frank Zummo στα τύμπανα. Παρένθεση ο πρώην ντράμερ των Sum 41 θεωρώ ότι είναι από τους πιο υποτιμημένους της γενιάς του, ο άνθρωπος είναι φοβερός και τρομερός.

Το setlist δεν μπορώ να σκεφτώ πως θα μπορούσε να γίνει καλύτερο, η ροή το ίδιο, τα κουστούμια, η απόδοση, η συμμετοχή του κόσμου, όλα! Μια ακόμα διαφορά σε σχέση με την προηγούμενη φορά που τους είδαμε ήταν ότι τώρα είχαν ακουμπήσει περισσότερο στην electro πλευρά της μουσικής τους. Σε σημεία ένιωθα περισσότερο ότι βρισκόμουνα στην Tomorrowland παρά στο Graspop, αλλά δε με χάλασε καθόλου - και ήταν ξεκάθαρο ότι δε χάλασε και το τεράστιο πλήθος που μαζεύτηκε για το show. Τεράστιο πάρτυ λοιπόν με αποκορύφωμα τα "Hypa Hypa", "Pump It", "Elevator Operator", "Ratatata" και φυσικά το "We Got The Moves" με το οποίο αναμενόμενα έκλεισαν.

Τελευταίο ολόκληρο live της ημέρας για μας ήταν οι The Plot In You. Οι τύποι αυτοί έχουν ανέβει πολύ τα τελευταία δύο χρόνια και στην από δω πλευρά του Ατλαντικού, γιατί στην Αμερική είναι ήδη ένα μεγάλο όνομα του modern metalcore. Το επίπεδο του show τους μαρτυρούσε ότι είναι φτιαγμένο με μακροπρόθεσμο ορίζοντα. Ο πολύ καλός φωτισμός, η προσεκτικά οργανωμένη κίνηση, η ανάδειξη του frontman ώστε να βγει μπροστά (στα πρότυπα των Bring Me και των Bad Omens) και ο δυνατός ήχος που εστιάζει στα σημερινά χαρακτηριστικά της σκηνής, έβγαζαν την αύρα του next big thing.

Το live ήταν συνολικά πολύ καλό και οι Αμερικάνοι κατάφεραν να δικαιολογήσουν τη θέση του headliner της Jupiler Stage. Ξεκάθαρα. Σχεδόν όλο το setlist ήρθε από το καινούργιο άλμπουμ (ή αν το προτιμάτε έτσι, από τα τελευταία τους EP). Δείχνουν να έχουν συνειδητοποιήσει και οι ίδιοι ότι το υλικό που έχουν σε αυτό είναι σοβαρό step up σε σχέση με την υπόλοιπη δισκογραφία τους. Τα επιπλέον που έπαιξαν ήταν δύο από το "Dispose", συγκεκριμένα το "Feel Nothing" (προφανώς) και το "The One You Loved" και δύο από το "Swan Song". Τα highlight ήταν μάλλον τα "Pretend" και "Left Behind", μαζί φυσικά με το "Feel Nothing". Θεωρώ ότι θα τους δούμε αρκετές φορές ακόμα τα επόμενα χρόνια και δε θα ξαφνιαστώ καθόλου αν τους δούμε κάποια στιγμή και headliners, ή έστω sub, στις κεντρικές σκηνές.

Το φεστιβάλ έκλεισε με Sabaton, που εμείς παρακολουθήσαμε από απόσταση με τα καρεκλάκια και τις μπυρίτσες μας. Το setlist τους ήταν αρκετά καλό, το show εντελώς εντυπωσιακό, αλλά οι παύσεις ανάμεσα στα κομμάτια ήταν υπερβολικά μεγάλες με αποτέλεσμα να σπάει συνεχώς η ροή. Υπήρχαν σημεία στα οποία νόμιζα ότι είχε προκύψει τεχνικό πρόβλημα που προσπαθούν να καλύψουν. Δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα με το σύνολο της εμφάνισής τους και τους έχω δει σίγουρα σε καλύτερες βραδιές τους.

Extra clicks:

Την Πέμπτη κατάφερα να δω και δυο κομμάτια Pennywise, ανάμεσα στα οποία και το σούπερ "Bro Hymn". Την Παρασκευή πήρα μια μικρή γεύση με ένα κομμάτι από Guilt Trip, πολύ ενέργεια αλλά δεν ενθουσιάστηκα. Το Σάββατο είδα κάτι παραπάνω από το μισό set των Babymetal που πρέπει να παραδεχτώ ότι έκαναν πολύ μεγάλο γκελ στον κόσμο. Ok, δεν είναι για μένα, αλλά ε και; Ενώ την Κυριακή πρόλαβα επτά κομμάτια από τον Alice Cooper, μεταξύ των οποίων το αγαπημένο μου "Ballad Of Dwight Fry", το "School's Out" με ένα πέρασμα από το "Another Brick In The Wall pt.2" και μια ολοκληρωμένη διασκευή στο "Smells Like Teen Spirit".

Αυτά κι από φέτος! Ραντεβού του χρόνου, στο ίδιο μέρος, για το ίδιο φεστιβάλ, με την ίδια παρέα και περίπου τις ίδιες μέρες!