Band Of Friends, Daddy's Work Blues Band @ Gagarin 205, 06/02/26

Εδώ και καμιά δεκαριά χρόνια που ο Gerry McAvoy έχει φτιάξει τους Band Of Friends, μας επισκέπτεται μαζί τους ευλαβικά σχεδόν κάθε χρόνο. Η σταθερή αγάπη που τους δείχνουμε ως ελληνικό κοινό κάθε φορά που έρχονται φανερώνει μια πολύ ιδιαίτερη σύνδεσή μας με τον Rory Gallagher, έναν καλλιτέχνη που έχει φύγει από κοντά μας εδώ και πάνω από τριάντα χρόνια. Είτε η αιτία είναι η κοντινή ιδιοσυγκρασία των δύο λαών (πόσιμπολ), είτε είναι η αγάπη των Ελλήνων για το blues (νοτ σο πόσιμπολ), κάθε συναυλία των Band Of Friends καταλήγει σε αποθέωση της μουσικής του Rory τόσο από πλευράς μπάντας, όσο και από πλευράς κοινού.

Οι Daddy’s Work Blues Band που ανέλαβαν αυτή τη χρονιά να ανοίξουν τη συναυλία της Αθήνας δεν μας είναι άγνωστοι, καθώς συχνά-πυκνά τους έχουμε ξαναδεί σε δράση παλιότερα σε αντίστοιχου ύφους events. Το αθηναϊκό σχήμα κινείται, όπως άλλωστε φανερώνει και το όνομά του, σε blues μονοπάτια. Έχουν βγάλει και δυο δικές τους δουλειές, αλλά μας παρουσίασαν κυρίως διασκευές γνωστών κομματιών, με τις περισσότερες από τις οποίες έδειξαν ότι «το έχουν». Έτσι, κοντά στο "Further On Up The Road" του Clapton ή το παλιό blues standard "Good Morning Little Schoolgirl" που έχουν πει μέχρι και οι Grateful Dead, κολλήσανε και το ωραίο δικό τους "Hellbound Train".

Η μερίδα του λέοντος όμως ήταν οι διασκευές, με τον κιθαρίστα/τραγουδιστή/μπροστάρη Δημήτρη Δουλγερίδη να χειρίζεται γενικώς άψογα την κιθάρα του και τα όμορφα λόγια του για τη μουσική που έχει αγαπήσει. Στο "Gloria" βέβαια μάλλον θέλαμε λίγη περισσότερη παρακίνηση για να του βάλουμε φωτιά, αλλά αυτό ήταν πταίσμα. Στο "Mystery Train" η φυσαρμόνικα του Γιάννη Παχίδη έδωσε μια ελαφρά country διάσταση ενώ το σχεδόν μιας ώρας set έκλεισε με ψυχεδελικούς Floyd και "Set The Controls For The Heart Of The Sun". Αν μη τι άλλο, διασκεδαστικοί και τίμιοι οι Daddy’s Work Blues Band.

Κακά τα ψέμματα όμως, ο κόσμος είχε σχεδόν γεμίσει το Gagarin για να δει τους Band Of Friends, δηλαδή τη μπάντα του Rory Gallagher. Μετά τον αδόκητο χαμό του Ted McKenna, που έπαιξε μια από τις τελευταίες συναυλίες της ζωής του με αυτό ακριβώς το σχήμα εδώ, μαζί με τον μπασίστα Gerry McAvoy τύμπανα παίζει ο Brendan O’Neill. Ο οποίος, μαζί φυσικά με τον McAvoy, έχει το προνόμιο ότι είχε παίξει με τον Rory στις περιβόητες ελληνικές συναυλίες του '81, οπότε έχει και μια επιπλέον σύνδεση μαζί μας.

Βλέποντας τους Band Of Friends σχεδόν κάθε χρόνο στην Ελλάδα, δεν είναι και δύσκολο να παρατηρήσει ότι από συναυλία σε συναυλία οι διαφορές δεν είναι συνήθως πολύ σημαντικές. Η μεγαλύτερη σχεδόν πάντα είναι ορισμένες διαφοροποιήσεις στο setlist, με όλους μας να μένουμε βέβαια μερικώς ικανοποιημένοι, μιας και ο κατάλογος του Rory είναι σχεδόν αστείρευτος για να χωρέσει όλα τα αγαπημένα μας σε μια συναυλία.

Φέτος όμως υπήρχε και η σημαντικότατη αλλαγή ότι η μπάντα ήρθε με μια κιθάρα, αυτή του Jim Kirkpatrick που παίζει και με τους FM, αλλά και για πρώτη φορά, αν θυμάμαι καλά, με πλήκτρα. Αυτό ενδεχομένως απογοήτευσε σφόδρα εξέχων μέλος της σελίδας μας που κατά δήλωσή του αποδέχεται μόνο το Hammond και το παραδοσιακό πιάνο στον rock ήχο (ντροπή!), αλλά πιστεύω οι περισσότεροι χαρήκαμε που θα βλέπαμε μια διαφορετική ηχητική προσέγγιση από αυτή των περασμένων συναυλιών.

Στο "Double Vision" η κιθάρα και τα ωραιότατης προφοράς φωνητικά του Jim Kirkpatrick (παίζει και στους FM) πρωταγωνίστησαν, αλλά στο χειμαρρώδες "Messin’ With The Kid" ο πληκτράς David Cowan έδωσε μια όμορφη ποικιλομορφία στις μελωδίες και μας χάρισε ακόμα κι ένα σολάκι. Ο ρυθμός των τυμπάνων, απλός, πωρωτικός και ουσιαστικός. Αμέσως μετά, ένα από τα πιο αγαπημένα μας κομμάτια του Rory πρόσφερε τις πρώτες δυνατές συγκινήσεις, με όλους σχεδόν να ενθουσιαζόμαστε από την εισαγωγή κιόλας του "Do You Read Me?".

Ο αειθαλής Gerry McAvoy ανέλαβε τα φωνητικά στο εξωστρεφές "Lonely Mile". Πάντα αρέσει στον Gerry να παίρνει κι αυτός δυο-τρία κομμάτια σε κάθε συναυλία και φαίνεται να ευχαριστιέται όταν τραγουδάει. Το "Moonchild" δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις και είναι φυσικό και επόμενο ότι αποτέλεσε ένα από τα κομμάτια όπου ενώθηκαν οι περισσότερες φωνές εντός Gagarin. Μετά από ένα μικρό intro με τα πλήκτρα, το εθιστικό και ερεθιστικό riff ανέλαβε τα υπόλοιπα.

Κάπου εκεί στο μισάωρο είχε φτάσει η στιγμή για μια πιο blues πλευρά. Ένα μακρόσυρτο "Off The Handle" ήταν ό,τι έπρεπε να για παίξει λίγο η μπάντα με το κοινό. Με τα "Bought And Sold" και "Heaven’s Gate" συνδυάστηκαν αρμονικότατα blues και rock, σε δυο πολύ χαρακτηριστικά κομμάτια του Rory. Είχαμε επίσης την τύχη να παίξουν και το "Cradle Rock", που είναι η επιτομή του ασυγκράτητου κομματιού. Τα τύμπανα καλπάζανε, το riff ακολουθούσε στο κατόπι τους, μπάσο και πλήκτρα σιγοντάρανε τους δρομείς κι εμείς δεν μπορούσαμε να μείνουμε στη θέση μας!

Οι τόνοι πέσανε στο συναισθηματικό "Sense Of Freedom" και το bottleneck του Kirkpatrick πήρε φωτιά στο "Going To My Hometown". Μπαίνοντας στην τελική ευθεία, είχαμε μόνο επικές κομματάρες τη μία μετά την άλλη. Στο "Tattoo'd Lady" ο ίδιος ο διοργανωτής μας έδινε από το πλάϊ της σκηνής τον ρυθμό στα παλαμάκια και στο "I Fall Apart" βγήκε μεγάλη φόρτιση. Το "Bad Penny" ο Gerry το εκμεταλλεύτηκε για να βγει μέσα στο κοινό, όπως κάνει σχεδόν πάντα, ενώ το "Shadow Play" ήταν το αποκορύφωμα με όλο το μαγαζί να φωνάζει το όνομα του Rory.

Στο encore ακούσαμε το ψιλοσπάνιο και αγαπημένο "Philby" και για το τέλος η κλασσική, πανηγυρική εκτέλεση του "Bullfrog Blues" ανανέωσε το ραντεβού για την επόμενη φορά. Όπως πάντα τα τελευταία χρόνια, μετά το τέλος της συναυλίας έπαιξε ένα βίντεο-αφιέρωμα στον Ted McKenna με το "A Million Miles Away" να το συνοδεύει και η βραδιά έκλεισε μέσα σε συγκινητικό αλλά και παρεΐστικο κλίμα.

Όσο είναι καλά ο Gerry McAvoy και έχει όρεξη και διάθεση να περιοδεύει τιμώντας τη μουσική του επί δεκαετίες συνοδοιπόρου του, σε αυτή τη γωνιά του κόσμου που λέγεται Ελλάδα θα υπάρχει μια κρίσιμη μάζα που πάντοτε θα τον καλοδέχεται. Αυτό το event είναι μια γιορτή για τη μουσική του ανυπέρβλητου Rory Gallagher, του τύπου που για να κρατήσει την ελευθερία του αρνήθηκε τη θέση του κιθαρίστα και στους Rolling Stones, αλλά και στους Deep Purple. Δεν πειράζει όμως, κέρδισε θέση σε πολλές καρδιές που τον έχουν ακόμα μέσα τους όσα χρόνια κι αν έχουν περάσει.

Φωτογραφίες: Γιώργος Κρίκος