Frontline: «Η καρδιά μου, μου είπε, γύρνα πίσω και παίξε ξανά A.O.R»

Οι Frontline θα μπορούσαν να θεωρηθούν και παλιές καραβάνες, καθώς ξεκίνησαν από τις αρχές των 90s, αλλά ο ήχος τους ακούγεται σύγχρονος. Φέτος επέστρεψαν μετά από πολλά έργα απουσίας με το πολύ φιλόδοξο "Rebirth" και θα μπορούσαν κάλλιστα να διεκδικήσουν τον τίτλο της ευρωπαϊκής μπάντας που παίζει το καλύτερο αμερικάνικο A.O.R σε όλη την Ευρώπη. Ο τραγουδιστής της μπάντας Stephan Kämmerer, απαντά επί παντός επιστητού στο Rocking για το ιδίωμα και την μπάντα γενικότερα.

Μετά από παύση δύο δεκαετιών, το "Rebirth", ένα αρκετά φιλόδοξο εγχείρημα, κυκλοφόρησε επιτέλους. Πώς είναι το συναίσθημα της επιστροφής και ποια είναι μέχρι στιγμής η ανταπόκριση των fans;

Είναι πραγματικά υπέροχο να επιστρέφουμε με τους Frontline μετά από ένα διάλειμμα 20 χρόνων. Η ανταπόκριση από τους fans είναι απολύτως καταπληκτική και είμαστε απίστευτα ευγνώμονες γι’ αυτό!

Είχαμε ήδη επαφή με τη Frontiers από τη δεκαετία του 2000, ήταν φυσικό να τους προτείνουμε το νέο μας υλικό

Η Frontiers είναι σήμερα η κορυφαία δισκογραφική εταιρεία στο melodic rock. Πώς προέκυψε αυτή η συνεργασία;

Είχαμε ήδη επαφή με τη Frontiers από τη δεκαετία του 2000. Δεδομένου ότι είναι η κορυφαία εταιρεία στον χώρο του A.O.R και του melodic rock, ήταν απλώς φυσικό να τους προτείνουμε το νέο μας υλικό. Όπως βλέπετε, τους άρεσε πραγματικά και έτσι προέκυψε τελικά η συνεργασία και η κυκλοφορία μαζί τους.

Πώς εξελίχθηκε η διαδικασία σύνθεσης και παραγωγής, ειδικά με τον νέο κιθαρίστα Christian Mühlroth; Πώς ήταν χωρίς τον Robby Böbel; Είναι ο Diego de Sousa Pires των Warlord πλήρες μέλος της μπάντας;

Η διαδικασία δουλειάς έχει αλλάξει με την έννοια ότι οι δυνατότητες ηχογράφησης έχουν εξελιχθεί. Δεδομένου ότι από την αρχή ήμουν υπεύθυνος κυρίως για όλες τις μελωδίες και τους στίχους των Frontline, η ουσιαστική διαδικασία παρέμεινε πολύ παρόμοια, σχεδόν ίδια. Έφερνα τα κομμάτια και εγώ με τον Chris ολοκληρώναμε μαζί την παραγωγή. Έτσι δούλευε και παλιά με τον Robby. Είμαι φίλος με τον Chris εδώ και 20 χρόνια και συνεργαζόμαστε ως ομάδα εδώ και 17. Ουσιαστικά πλέον έχω δουλέψει μουσικά με τον Chris πολύ περισσότερο απ’ ό,τι με τον Robby.

Με τον Chris έχουμε επίσης ένα άλλο συγκρότημα που λέγεται Stereotide. Οι Diego De Sousa Pires και Eric Juris είναι πλέον μόνιμα μέλη της μπάντας και τους εκτιμούμε ιδιαίτερα, τόσο σε προσωπικό όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο.

Κοιτάζοντας πίσω, ποιοι ήταν οι βασικοί λόγοι που οδήγησαν στη διάλυση της μπάντας;

Στην πραγματικότητα δεν υπήρξε ποτέ επίσημη διάλυση των Frontline. Ο Robby και εγώ απλώς είχαμε τα δικά μας μουσικά projects, και αυτό είναι ουσιαστικά όλο. Αν ο Robby ζούσε ακόμα, πιθανότατα θα συμμετείχε ξανά. Δυστυχώς όμως έφυγε από τη ζωή πολύ νωρίς και απρόσμενα.

Το 2004 συμμετείχα σε ένα project στο Λος Άντζελες  και δουλεύαμε στο στούντιο μαζί με σπουδαίους καλλιτέχνες όπως ο Chris Cornell και οι Red Hot Chili Peppers

Πώς περάσατε σχεδόν 25 χρόνια μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και με τι ασχοληθήκατε εκτός Frontline;

Δεν ήμουν ποτέ πραγματικά μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Το 2004 συμμετείχα σε ένα project στο Λος Άντζελες με άλλους μουσικούς, μεταξύ των οποίων οι Luke Ebbin και Joe Ciccarelli, το γνωστό παραγωγικό δίδυμο πίσω από καλλιτέχνες όπως οι Bon Jovi, U2 και Queen. Δουλεύαμε στο στούντιο μαζί με σπουδαίους καλλιτέχνες όπως ο Chris Cornell και οι Red Hot Chili Peppers και τα πράγματα πήγαιναν ήδη πολύ καλά τότε. Αργότερα συνέχισα το μουσικό μου ταξίδι με τον Chris και τους Stereotide με τους οποίους είχαμε αρκετή επιτυχία.

Το πρώτο μας single "Someday" έγινε ραδιοφωνική επιτυχία στη Γερμανία, φτάνοντας στο νούμερο 8 των airplay charts και παίχτηκε πάνω από 10.000 φορές στους ραδιοφωνικούς σταθμούς  κάτι που δεν πετύχαμε ποτέ με τους Frontline. Το άλμπουμ μας "One" έφτασε επίσης στο Top 20 των γερμανικών charts, ενώ επτά από τα έντεκα κομμάτια του έφτασαν στο Νο 1 στα επίσημα charts του Apple και του iTunes στη Γερμανία. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι οι Stereotide είχαν πολύ μεγαλύτερη επιτυχία στη Γερμανία, την Αυστρία και την Ελβετία απ’ ό,τι είχα ποτέ με τους Frontline.

Ανατρέχοντας στην κλασική περίοδο του συγκροτήματος, ποια είναι η πιο χαρακτηριστική ή αγαπημένη σας ανάμνηση από εκείνη την εποχή και τις ζωντανές εμφανίσεις;

Στην πραγματικότητα υπήρξε μόνο ένα "κλασικό" line-up, αυτό με εμένα και τον Robby. Όλοι οι υπόλοιποι δεν ήταν μόνιμα μέλη κάτι που συχνά παρερμηνεύεται. Ίδρυσα τους Frontline το 1989 και αφού βρήκα μπασίστα και ντράμερ, γνωρίσαμε τον Robby μέσω του τότε ντράμερ. Εκείνος, όπως και ο μπασίστας, συμμετείχε μόνο στο πρώτο άλμπουμ και δεν είχε ρόλο στη σύνθεση.

Ο Robby ήταν ουσιαστικά το τελευταίο άτομο που μπήκε στους Frontline. Δεδομένου ότι εμείς οι δύο, γράφαμε και ηχογραφούσαμε τα πάντα, έγινε γρήγορα σαφές ποιοι ήταν οι Frontline. Αυτό φαίνεται και στο δεύτερο "επίσημο" άλμπουμ "Heroes" (αφήνω εκτός το ακουστικό "Two Faced"). Η καλύτερη στιγμή ήταν όταν κατάφερα να εξασφαλίσω την εμφάνισή μας στο RTL και μπορέσαμε να παρουσιάσουμε τους Frontline σε πολύ μεγαλύτερο κοινό. Ήταν συναρπαστικό για μένα και τον Robby.

Πιστεύω ότι έχουμε το δικό μας στυλ και δεν θα μας συνέκρινα ούτε με τους KISS ούτε με τους Journey

Συμφωνείτε ότι τα δύο πρώτα άλμπουμ σας είχαν έναν ήχο επηρεασμένο από τους KISS των 80s;

Ειλικρινά, δεν συγκριθήκαμε ποτέ με τους KISS, ούτε εγχώρια ούτε διεθνώς. Αυτό που θυμάμαι  και το έχω ακόμα στο αρχείο μου είναι ότι μας συνέκριναν συχνά με τους Journey, κάτι που ταιριάζει πολύ περισσότερο. Προσωπικά πιστεύω ότι έχουμε το δικό μας στυλ και δεν θα μας συνέκρινα ούτε με τους KISS ούτε με τους Journey  Σέβομαι πάρα πολύ και τα δύο γκρουπ.

Τι οδήγησε στη σταδιακή στροφή προς έναν πιο «γυαλισμένο», κοσμοπολίτικο A.O.R ήχο, τύπου Journey;

Δεν νομίζω ότι αλλάξαμε τόσο πολύ. Πάντα ακουγόμασταν περισσότερο ως A.O.R ή κοντά σε μπάντες όπως οι Journey, παρά σε heavy συγκροτήματα όπως οι Judas Priest ή οι KISS (εκτός από το "Crazy Nights"). Πάντα γελούσα όταν μας αποκαλούσαν heavy μπάντα μόνο και μόνο επειδή είχαμε μακριά μαλλιά. Οι Journey είχαν επίσης μακριά μαλλιά, αλλά κανείς δεν τους έλεγε heavy.

Αν κάποιος ακούσει κομμάτια όπως "Another Love", "Endless", "I'm Fallin'", "Our Love", "Heroes", "On The Run", "Get To You" ή "Shelter Me", θα καταλάβει ότι πρόκειται για καθαρό A.O.R από την αρχή μέχρι το τελευταίο άλμπουμ "Rebirth". Ποιος μπορεί να το ξέρει καλύτερα από αυτόν που έγραψε όλες αυτές τις μελωδίες και τους στίχους; Το ότι οι παραγωγές το 2026 ακούγονται καλύτερα απ’ ό,τι πριν 20 ή 30 χρόνια είναι απολύτως λογικό.

Δεν σκέφτομαι καθόλου τα μουσικά είδη. Αυτό που με νοιάζει είναι να απολαμβάνω τη μουσική

Ποια είναι η άποψή σας για την τρέχουσα κατάσταση της A.O.R και melodic rock σκηνής; Βλέπετε μέλλον και νέα γενιά να ασχολείται με το είδος;

Ειλικρινά, δεν σκέφτομαι καθόλου τα μουσικά είδη. Αυτό που με νοιάζει είναι να απολαμβάνω τη μουσική και αυτό συμβαίνει τώρα με τον Chris και τα παιδιά. Στο παρελθόν δεν συνέβαινε. Όπως τόσα πράγματα στη ζωή, όπως είδαμε δυστυχώς με τον Robby, η ζωή είναι πολύ μικρή. Πρέπει να ακολουθείς την καρδιά σου και η δική μου μου είπε: «Γύρνα πίσω και δημιούργησε ξανά A.O.R». Και ιδού  γεννήθηκε το "Rebirth"!

Υπάρχουν σχέδια για περιοδεία ή εμφανίσεις σε ευρωπαϊκά φεστιβάλ;

Είναι ακόμα πολύ νωρίς για να πούμε κάτι συγκεκριμένο. Αν υπάρξουν προτάσεις που ταιριάζουν στο πρόγραμμά μας, σίγουρα θα τις εξετάσουμε.

Τελευταία λόγια από εσάς για το κλείσιμο της συνέντευξης

Καταρχάς, θέλω να σας ευχαριστήσω για την ευκαιρία αυτής της συνέντευξης. Ευχαριστούμε επίσης όλους για την απίστευτη υποστήριξη, όλους όσοι δεν μας ξέχασαν όλα αυτά τα χρόνια. Σας κουβαλάμε όλους στην καρδιά μας, και το εννοώ απόλυτα. Η ζωή είναι δυστυχώς πολύ μικρή, γι’ αυτό πρέπει να αξιοποιούμε σωστά τον χρόνο μας. Να είστε καλά και ελπίζουμε να σας δούμε σύντομα σε κάποια από τις συναυλίες μας!