Scarcity

Aveilut

The Flenser (2022)
Από τον Αντώνη Καλαμούτσο, 01/08/2022
Ψυχρές, αστικές black metal λεπίδες

Μία σύνθεση 45 λεπτών, χωρισμένη σε πέντε μέρη, αποτελεί το ντεμπούτο άλμπουμ του black metal project των Scarcity, η διάθεση που το διατρέχει είναι όμως μόνο μία: η ζοφερή αστική απεραντοσύνη και τα τεκταινόμενα ενός πολιτισμού που μοιάζει κρύος και ακίνητος. Σαν τάφος. Ο πειραματικός χαρακτήρας του "Aveilut" ορίζεται από τα microtonal κουρδίσματα του κιθαρίστα Brendon Randall-Myers, σε εκτεταμένη μέρη που κινούνται εντελώς γραμμικά, αφήνοντας έτσι άπλετο χώρο στις ψυχρές, επιβλητικές ερμηνείες του Doug Moore (των σπουδαίων Pyrrhon). Το "Aveilut" είναι ένα ψυχολογικό και όχι πνευματικό άλμπουμ.  Συνιστώνται καλά ακουστικά και αφοσιωμένη ακρόαση. Έτσι μόνο θα απελευθερωθεί η δύναμη των μικροδιακυμάνσεων των riffs και η παρανοϊκή παλέτα των συναισθημάτων που εμπεριέχονται. Ο θρήνος (aveilut) παλεύει να κυριαρχήσει μέσα σε αυτό το άκρως ενδιαφέρον άλμπουμ, ο άνθρωπος όμως, κάπως, τον δαμάζει.

Bandcamp

 
  • SHARE
  • TWEET
  • Spirit Adrift

    20 Centuries Gone (EP)

    Century Media Records (2022)
    Από τον Πάνο Ζαρκαδούλα, 04/08/2022
    "Stop drinkin' Johnny Walker's Red Don't drink poison whiskey, don't you drink it boy"

    Δύο δίσκοι και τρία EP μέσα σε τρία χρόνια από τον Nate Garrett και τους ντράμερ του: Ο Marcus Bryant χαιρέτησε(;), καλώς ήρθες Mike Arellano. Καμία ποιοτική έκπτωση αναλογικά με την ποσότητα, το παλικάρι βρίσκεται σε οίστρο διαρκείας. Μόνο που αυτή τη φορά εμπλούτισε την κυκλοφορία και με διασκευές, αγαπημένων τραγουδιών / συγκροτημάτων φαντάζομαι. Οι δύο φρέσκες συνθέσεις κινούνται στα γνωστά πρόσωπα της μπάντας και με βάση τους στίχους: Ο μάγος, που θυμίζει ολίγον τί τον Sorcerer Supreme, αποδίδεται με το μοντέρνο heavy metal που πρεσβεύει η μπάντα. Το απαισιόδοξο Mass Formation Psychosis με τη μουντίλα του, λαμβάνει την αρμόζουσα doom - ίλα του πρόσφατου παρελθόντος τους. Διπλό εύγε και συγχαρητήρια. Ακολουθούν έξι(!) διασκευές σε Type O Negative, Pantera, Metallica, Thin Lizzy, ZZ Top, Lynyrd Skynyrd. Διαλέγετε και παίρνετε, ανάλογα τα κέφια και τις ορέξεις. Η αλήθεια μου είναι ότι χαλάστηκα με τα μιμικά φωνητικά του Peter Steele και τις ξεπατικωμένες κιθάρες των Pantera. Οπότε ψηφίζω δαγκωτό "Nasty Dogs And Funky Kings" & "Poison Whiskey". Κατά προτίμηση Tullamore Dew με Ginger Ale και λεμόνι. Στην υγειά σας.

  • SHARE
  • TWEET
  • Dorothy

    Gifts From The Holy Ghost

    Roc Nation Records (2022)
    Από τον Αντώνη Μαρίνη, 17/08/2022
    Αστραφτερό, πιασάρικο, ευχάριστο, μέχρι εκεί

    Για να παιχτεί καλό εμπορικό ροκ χρειάζεται μία πολύ λεπτή τέχνη. Λόγω της φύσης του χώρου αυτό συχνά περνάει στα ψιλά γράμματα. Λαμβάνοντας υπόψη τη γενικότερη απομάκρυνση του mainstream από κιθάρες και τα σχετικά, το πράγμα γίνεται ακόμα πιο παράξενο. Από το ξεκίνημα της πορείας της, η Dorothy Martin με το σχήμα της στεκόταν στα όρια του σύγχρονου σκληρού ήχου, ρίχνοντας κλεφτές ματιές προς πιο κλασικές hard rock κατευθύνσεις. Τα "A Beautiful Life" και "Rest In Peace" επιβεβαιώνουν από νωρίς ότι μετά το στιλιζαρισμένα τσιτωμένο ντεμπούτο και το άνισο δεύτερο βήμα, οι ισορροπίες έχουν βρεθεί. Προς έκπληξη κανενός, και παρά τις όποιες μικρές ευχάριστες αναλαμπές στη δεύτερη πλευρά, το σύνολο δεν καταφέρνει να μείνει ψηλά σε όλη τη διάρκεια. Αν η ιδέα ενός υποκατάστατου των Halestorm σε ενθουσιάζει ή στηρίζεις μοντέρνα σκηνή, μπες άφοβα. Αν όχι, με προσοχή.

  • SHARE
  • TWEET