The Black Crowes

Ως νοητή συνέχεια του προηγούμενου άλμπουμ τους, "Happiness Bastards", οι Black Crowes με συνέπεια διατηρούν την επιστροφή στον ήχο τους και μάλιστα με μεγαλύτερη αμεσότητα και λιγότερο πλουμιστή διάθεση αυτή τη φορά αλλά με in your face, classic hard rock ή southern rock αν προτιμάτε.  Ηχογραφημένο ξανά στο Nashville και τα Neon Cross studios υπό την καθοδήγηση του ίδιου παραγωγού (Jay Joyce), τα αδέλφια Robinson είναι σε μεγάλα κέφια και αυτό αποτυπώνεται στα τραγούδια του " A Pound Of Feathers". Συνοδεία του γνωστού γυναικείου δίδυμου στα φωνητικά και των Cully Symington για πρώτη φορά στα τύμπανα και του  Erik Deutsch ξανά στα πλήκτρα.

Ο ήχος στην κιθάρα αυτή τη φορά είναι πιο αιχμηρός και αυτό φαίνεται αμέσως από το opening track και πρώτο single "Profane Prophecy" μια ωδή στους Stones του "Sticky Fingers" μαζί με το δεύτερο single "It’s Like That". Η φωνή του Chris Robinson, δυνατή σαν να μην την αγγίζει ο χρόνος, πράγμα απίστευτα σπάνιο πλέον και θα ακούσουμε τον  κλασικό ήχο Black Crowes που θα μπορούσε να προέρχεται από το ντεμπούτο τους στο "Cruel Streak" αλλά και γνήσιο southern rock στη μπαλάντα "Pharmacy Chronicles". Η μπάντα βγάζει φρεσκάδα που φαίνεται ακόμα και από τους πειραματισμούς για ακόμα μια φορά και με το σύγχρονο γκαράζ ήχο σε κομμάτια σαν το "Do The Parasite!" που θα μπορούσε να προέρχεται από το παρεξηγημένο "Lions" όπως και το closing track "Doomsday Doggerel".

Αλλά και country rock με fiddle όπως αυτό του "High & Lonesome" αλλά και του "Queen Of The B-sides", από τη Georgia προέρχονται διάολε και στο Nashville ηχογραφούν γιατί να μην το κάνουν;  Η συνέπεια τους δεν είναι τωρινή, υπάρχει εδώ και 35 χρόνια πίσω στην εποχή του "Shake Your Money Maker", εκεί που ο μουσικός τύπος και το δισκογραφικό label τους δεν ήξερε ακριβώς λόγω της πολυπλοκότητας του ήχου τους πως ακριβώς να τους παρουσιάσει, κάπως σαν να πέρασαν ξώφαλτσα από το sleaze rock αρχικά, αλλά στην πορεία όλοι κατάλαβαν ότι οι  Black Crows, ήταν και southern rock και soul και sleazy hard rock όποτε ήθελαν, αλλά πάνω απ΄όλα είχαν τον δικό τους ήχο. Ήταν μια κατηγορία μόνοι τους.

Κοίταξαν πρώτη τη μουσική και όχι την επιτυχία και τα χρήματα. Είναι πολυγραφότατοι με 11 άλμπουμ  στο ενεργητικό τους. 11 καλά άλμπουμ θα πρόσθετα, συμπεριλαμβανομένου του "A Pound Of Feathers" και όταν ένιωθαν ότι δεν μπορούν να συνεχίσουν το σταματούσαν και δε κατέληγαν περιοδεύων θίασος σαν μερικούς, μερικούς, ονόματα δε λέμε!

Όλα αυτά λοιπόν, έρχεται να μας θυμίσει  το "A Pound Of Feathers" και δεν είναι ένα καλό άλμπουμ τελικά, είναι ένα σπουδαίο άλμπουμ που τουλάχιστον στην προσωπική μου λίστα βάζει από τώρα σοβαρή υποψηφιότητα για άλμπουμ της χρονιάς.