Motionless In White

To κλείσιμο είκοσι ετών παρουσίας μιας μπάντας είναι μια στιγμή απολογισμού, ίσως και ανακεφαλαίωσης. Το "Decades" γεννήθηκε ως γιορτή δύο δεκαετιών πορείας, τέσσερα ολόκληρα χρόνια μετά το "Scoring the End of the World". Στο μεσοδιάστημα η μπάντα από την Πενσυλβάνια μεγάλωσε θεαματικά, με το "Afraid of the Dark" να γίνεται το πρώτο τους νούμερο ένα στο Hot Hard Rock Songs chart του Billboard και τις αρένες να γεμίζουν και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν οι Motionless In White βρίσκονται στην καλύτερη εμπορική στιγμή τους. Είναι αν το "Decades" στέκεται ως δίσκος, ή ως μια βόλτα σε όλα τα δωμάτια ενός σπιτιού που χτίστηκε σιγά σιγά μέσα σε είκοσι χρόνια.

Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Το "Decades" δοκιμάζει τα πάντα: metalcore επιθετικότητα, industrial υφές, gothic μπαλάντες, synth-pop αποχρώσεις, ακόμα και μια διασκευή στο "Sunglasses at Night" του Corey Hart. Κάθε πτυχή του ήχου τους παίρνει τη σειρά της στο προσκήνιο. Αυτό όμως που σε μια επετειακή αφήγηση διαβάζεται ως πανόραμα, στο άκουσμα μεταφράζεται σε έναν δίσκο που αλλάζει πρόσωπο από κομμάτι σε κομμάτι, χωρίς ένα νήμα να τα δένει. Δώδεκα κομμάτια που ακούγονται περισσότερο σαν καλοκουρδισμένη playlist παρά σαν άλμπουμ με αρχή, μέση και τέλος.

Οι δυνατές στιγμές πάντως είναι αδιαμφισβήτητες. Το "Playing God" με τον Corey Taylor είναι ίσως το βαρύτερο πράγμα που έχουν ηχογραφήσει ποτέ: καταιγιστικά τύμπανα, ένα breakdown που κλείνει το κομμάτι εμφατικά, και ένας Taylor σε εντυπωσιακή φόρμα. Το "Afraid of the Dark" δικαιολογεί την εμπορική του επιτυχία, πατώντας σε metalcore riffs της δεκαετίας του 2000 και πιέζοντας τον Chris Cerulli στα όρια του φωνητικού του εύρους (ασχετα που live το παίζουν ήδη σε κατεβασμένο τόνο). Το "log_in//crash_out" βρίσκει τη μπάντα κυνική και θυμωμένη απέναντι στη σκοτεινή πλευρά των social media. Και το "Count Back From Zero", μια αφήγηση για την έλξη του εθισμού και την εύθραυστη αριθμητική του να μένεις καθαρός, είναι η πιο συγκινητική στιγμή του δίσκου, ακριβώς επειδή για λίγα λεπτά η μάσκα της γιορτής πέφτει και μένει κάτι αληθινό.

Το πρόβλημα είναι ότι ανάμεσα σε αυτές τις κορυφές, το "Decades" επαναπαύεται σε συνταγές που η μπάντα έχει ήδη εξαντλήσει. Το "Love At First Bite", με τα αποκριάτικα πλήκτρα και το υποτυπώδες χιούμορ του, είναι ουσιαστικά το "Werewolf" του 2022 με άλλο κοστούμι. Το "R.I.P." με τη Skylar Grey καλύπτει τη θέση της gothic μπαλάντας που κάθε δίσκος τους οφείλει να έχει, χωρίς να προσθέτει κάτι που δεν έχουμε ξανακούσει. Η διασκευή, ο διάσημος καλεσμένος, το χορευτικό κομμάτι με τα synths: κάθε κουτάκι της φόρμουλας Motionless In White τσεκάρεται ευλαβικά. Η εκτέλεση είναι σχεδόν πάντα άψογη. Η έκπληξη όμως απουσιάζει.

Η παραγωγή των Drew Fulk και Justin DeBlieck δεν βοηθά στο πρόβλημα της ταυτότητας. Όλα ηχούν μεγάλα, καθαρά και γυαλισμένα, με τα synths και τις κιθάρες σε προσεκτική ισορροπία. Αυτή η ομοιόμορφη λάμψη όμως ισοπεδώνει τις δυναμικές: το τρυφερό και το εξοργισμένο βγαίνουν από το ίδιο καλούπι, και έτσι ο δίσκος χάνει σε συναισθηματικό ανάγλυφο ό,τι κερδίζει σε όγκο. Ο Cerulli παραμένει το μεγάλο ατού, ένας frontman που περνά από growl σε πιο εύθραυστη ερμηνεία στο "Sunglasses at Night" χωρίς να χάνει την αξιοπιστία του. Θα ήθελε κανείς η μπάντα γύρω του να έπαιρνε ανάλογα ρίσκα.

Το "Decades" τελικά μοιάζει με το φως ενός φάρου που σαρώνει όλα τα σημεία του ορίζοντα, χωρίς να δείχνει μια κατεύθυνση. Ως γιορτή είκοσι χρόνων λειτουργεί αναμενόμενα και ικανοποιητικά. Όποιος αγάπησε οποιαδήποτε εκδοχή των Motionless In White θα βρει εδώ ένα κομμάτι γραμμένο για εκείνον. Ως άλμπουμ όμως μένει άνισο, με κορυφές που θυμίζουν πόσο ικανή είναι αυτή η μπάντα και κοιλιές που δείχνουν πόσο βολικά επαναπαύεται πλέον στα μοτίβα της. Οι επόμενες δεκαετίες θα κριθούν από το αν θα τολμήσουν να βγουν από αυτά.