Michael Monroe

Αργήσαμε λίγο για τη κριτική της συγκεκριμένης κυκλοφορίας μέσα στον κυκεώνα των νέων κυκλοφοριών, αλλά δε θα μπορούσαμε να την αφήσουμε εκτός, ειδικά όταν αφορά έναν τιτάνα της ροκ μουσικής σαν τον Michael Monroe, όπου στο "Outerstellar" παίζει τόσο πειστικά που σε κάνει να αναρωτιέσαι μήπως δεν είναι solo άλμπουμ αυτό που ακούς, αλλά Hanoi Rocks. Κάπου είναι δικαιολογημένη αυτή η απορία καθώς ο πολύς Sami Yafa παίζει μπάσο εδώ και έχει βάλει το χεράκι του σε όλο το άλμπουμ σε σημείο που αναρωτιέσαι τί ήταν αρχικά το glam metal (που δεν το αποκαλούσαμε ποτέ έτσι βέβαια, τότε), μήπως ήταν η τέλεια μίξη punk και glam rock; Μήπως έτσι (όπως έπαιζαν στο "Live Like A Suicide") θα έπρεπε να συνεχίσουν οι Guns N’ Roses, οι Mötley Crüe να είχαν «παγώσει» τον ήχο τους στο Girls, Girls, Girls και οι LA Guns να συνέχιζαν να παίζουν όπως στο ντεμπούτο τους;

Γιατί τα λέμε αυτά; Γιατί από την πρώτη νότα του "Outerstellar", δέχεσαι αυτό το χτύπημα punk rock αλλά και glam and sleaze. Μπαμ! Τραγούδια σαν "Rockin’ Horse", "Shinola" και το τίγκα sleaze "Black Cadillac" σου κλείνουν το μάτι αμέσως και αναρωτιέσαι γιατί τη δεκαετία του 90 όλες οι μεγάλες μπάντες του χώρου αλληθώριζαν αλλού και δεν έπαιζαν ακριβώς έτσι. Ροκεντρολάδικα και με τσαμπουκά. Αλλά στο άλμπουμ υπάρχουν και γλυκά ροκ τραγούδια που παραπέμπουν στους Faces όπως το "When the Apocalypse Comes" ή το Beatle-ικο "Painless". Punk 76-77 εποχής, στο "Newtro Bombs", με άρωμα Hanoi Rocks επίσης, όπως και στα "Disconnected" και "Precious", στο οποίο παίζει και φυσαρμόνικα ο Monroe.

Το "Pushin' Me Back" συνεχίζει στο κλασσικό στυλ των Hanoi Rocks όπως και το "Rode To Ruin". "Glitter & Dust" μια υπέροχη power μπαλάντα με ωραίο γλυκό σόλο στην κιθάρα και το closing track "One More Sunrise" που ξεκινάει σαν μπαλάντα και συνεχίζει σε mid-tempo ηλεκτρικό ύφος, είναι το ιδανικό κλείσιμο για το άλμπουμ με το υπέροχο σαξόφωνο του, παιγμένο και αυτό από τον Monroe. Το "Outerstellar" είναι ένα ώριμο, κατασταλαγμένο, πολυδιάστατο, αλλά πάντα δυνατό ροκ άλμπουμ που αποδεικνύει ότι η φρεσκάδα στον ήχο είναι και αποτέλεσμα εμπειρίας πολλές φορές, όπως εδώ. Δεν απολογείται, δεν παρακαλεί, απλά σε προσκαλεί να το ακούσεις.