Mary In The Junkyard

Κάποιοι δίσκοι σε κερδίζουν ήδη από το εξώφυλλο. Μία ματιά στην βαριά ασπρόμαυρη φωτογραφία του "ερημίτη" που κοσμεί το ντεμπούτο των Λονδρέζων Mary In The Junkyard αρκεί να σε μαγνητίσει· η νατουραλιστικη, καταθλιπτική αύρα της φωτογραφίας έρχεται σε σιωπηλή αντιπαράθεση με την συγκαλυμμένη νεότητα του προσώπου της μεταμφιεσμένης Carli Freeman-Taylor (φωνή, κιθάρα) και πάνω σε αυτήν την αντίθεση χτίζονται οι πρώτες υποσχέσεις.

Η μουσική τους ακολουθεί έναν αντίστοιχο συσχετισμό, όντας ταυτόχρονα μελαγχολική, σχεδόν χειμερινή, αλλά και με μια ξεκάθαρα φρέσκια και νεανική ματιά. Η Carli FT μαζί με την Saya Barbaglia (μπάσο, βιόλα) και David Addison (τύμπανα) εκ πρώτης όψεως παίζουν ένα indie/art rock με αρκετά folk στοιχεία που είναι αρκετά "τυπικό". Καθώς όμως η μουσική ξεδιπλώνεται - οι συνθέσεις, οι ιδέες, οι ενορχηστρώσεις - ανακαλύπτεις σταδιακά πως το τρίο διαθέτει έναν εξαιρετικά προσεγμένο, και τελικά προσωπικό, ήχο. Και για να προλάβω το κακό, οι Mary In The Junkyard δεν διαθέτουν το τεχνητό πομπώδες ύφος που χαρακτηρίζει πολλές άλλες μπάντες της σκηνής του Windmill αλλά είναι πολύ πιο λιτοί κι ευθείς.

Ένα πρώτο στοιχείο που διαφοροποιεί καταρχάς τον ήχο τους είναι η χρήση της βιόλας και των λοιπών εγχόρδων, μετατρέποντας τραγούδια όπως το "Blood" ή το "Seek And Destroy" από όμορφα κομμάτια (κοντά στο στυλ των Boygenius ή των ηλεκτρικών στιγμών των Big Thief) σε κάτι πιο βαθύ και απροσδιόριστο. Η κοριτσίστικη, σχεδόν παιδική, φωνή της Carli FT ντύνει την μουσική με μια αθωότητα όμως το "Role Model Hermit" είναι ένα πιο πολυεπίπεδο έργο από όσο φαίνεται αρχικά: πρόσεξε τους αυτοσχεδιασμούς στο εισαγωγικό "Mantra III" ή τον λογοτεχνικό χαρακτήρα του "Mouse", σε δύο πολύ ενήλικες στιγμές του άλμπουμ.

Επιπροσθέτως, οι Mary In The Junkyard έχουν μια αρκετά ευρεία αντίληψη περί rock μουσικής και προσωπικά διαισθάνομαι μια ποικιλία επιρροών. Για παράδειγμα, πίσω από το riff του "Myrtle" κρύβεται ο Neil Young, το "Peter The Dog" έχει έναν δροσερό grunge αέρα, το εξαιρετικό "Welcome Break" συγγενεύει με το art rock των Radiohead. Και φυσικά τα τρομερά singles του άλμπουμ "New Muscles" και "Crash Landing"  εντυπωσιάζουν με την γκρούβα και τον ονειρικό χαρακτήρα τους, αντίστοιχα.

Τελικά όμως δεν είναι η ποικιλία που κερδίζει τις εντυπώσεις αλλά η ίδια η δύναμη και ωριμότητα των συνθέσεων, ειδικά όπως ξεδιπλώνονται στο δεύτερο μέρος του δίσκου. Το ακουστικό "Candelabra" - πιθανόν ένα από τα καλύτερα τραγούδια που ακούσαμε ως τώρα στο 2026 - μοιάζει σαν τραγούδι πολύ περασμένων δεκαετιών, έχοντας μια αδιαμφισβήτητη κλασικότητα πίσω από το "απλό" του bossa-nova-like στυλάκι. Από κοντά και το καταπληκτικό "Thou Shalt Sprout", ένα μικρό δράμα που ενώνει την chamber μουσική με την folk μαυρίλα των Lankum. Σε στιγμές σαν αυτές, αντιλαμβάνεται κανείς πως οι Mary In The Junkyard έχουν άποψη, τόλμη και ταυτότητα, αντιστρόφως ανάλογες της ηλικίας τους.

Το "Role Model Hermit" είναι πέραν κάθε αμφιβολίας ένα εντυπωσιακό ντεμπούτο που ξεχειλίζει ποιότητα κι αιχμαλωτίζει μια πολύ ιδιαίτερη μουσική μαγεία. Οι Mary In The Junkyard στέκονται κοντά σε ήδη καταξιωμένα σχήματα της σκηνής του Λονδίνου - ίσως σαν πιο προσιτοί και rock Caroline; - αλλά δεν τους ξεχωρίζουμε επειδή χαρίζουν υποσχέσεις· αντίθετα, ακούγονται ήδη καλλιτεχνικά έτοιμοι, κεφάτοι, δημιουργικοί, ενδιαφέροντες. Απολαμβάνουμε το παρόν τους και στοιχηματίζουμε σε ένα συναρπαστικό μέλλον, καθώς αυτό το indie/alt διαμαντάκι λάμπει όλο και πιο έντονα σε κάθε ακρόαση.

Bandcamp