Eternity’s End

Τρίτη και φαρμακερή για τον προσωπικό μου μικρόκοσμο και τον κάθε νέο δίσκο των Eternity’s End, αφού η πολυεθνικών προσωπικοτήτων μπάντα επιστρέφει με την τέταρτη κατά σειρά full length κυκλοφορία της. Στις αμέσως δύο προηγούμενες, η χρονική συγκυρία των κυκλοφοριών τις ήθελε να βγαίνουν στα τελειώματα της εκάστοτε χρονιάς, με το γράφοντα να ενθουσιάζεται μεν, ετεροχρονισμένα δε για τη συμπερίληψη τους σε τυχόν λίστες που ολοκλήρωναν την κάθε μουσική/συντακτική χρονιά.

Εφέτος, τα πράγματα είναι διαφορετικά, μα εξίσου διαφοροποιημένο βρίσκουμε και το lineup της μπάντας του Christian Münzner, με δύο καίριες αλλαγές σε σχέση με το εκστατικό "Embers Of War". Η πρώτη, αφορά την επιστροφή του Jimmy Pitts, με τον Αμερικάνο keyboard-ίστα να επιστρέφει μετά την παρουσία του στο "Unyielding", δίνοντας μια πιο διευρυμένη, σε δυναμικές κι ατμόσφαιρες, οπτική στο υλικό του νέου "Titanblood". Η έτερη, φαντάζει ακόμη πιο κομβική, αφού τη θέση του Iuri Sanson πίσω από την απαιτητική θέση του μικροφώνου, έχει πάρει ο Μιχάλης Λίβας, με τον Έλληνα ερμηνευτή να καλείται να συνεχίσει την κληρονομιά των φωνητικών του προκατόχων.

Παίρνοντας τα πράγματα από την αρχή, το άλμπουμ στέκει ως μια ακόμη απολαυστική διδαχή στο πώς μπορεί το power metal να ακούγεται συναρπαστικό, με τα αμέτρητα, απαιτητικά κιθαριστικά θέματα να δείχνουν το δρόμο. Σίγουρα, αξίζουν εύσημα στον Münzner για τη διαχείριση του προβλήματος της εστιακής δυστονίας που τον ταλαιπωρεί από καιρό σε καιρό, έχοντας αναπτύξει το παίξιμο του με τέτοιον τρόπο που να μην τον επηρεάζει στην εκτέλεση κιθαριστικών leads που απαιτούν τεχνική, ταχύτητα και ακρίβεια. Η νεοκλασική κιθαριστική δουλειά στα πλαίσια του ευρύτερου power metal είναι εντυπωσιακή, με το δίδυμο που συνθέτει με τον Justin Hombach να στέκει ως ένα από τα πλέον υψηλού επιπέδου στο χώρο.

Τα majestic πλήκτρα του Pitts δίνουν μια νότα που έλειπε από το προηγούμενο άλμπουμ, τα οποία άλλοτε συνοδεύουν και άλλοτε αναδεικνύονται πρωταγωνιστικά, ενώ αξίζει να αναφερθεί και η πιο thrashy προσέγγιση του υλικού σε πολλά του σημεία, η οποία εξωτερικεύεται και με το ανάλογο riffing, αλλά και με τα όποια ταχυδύναμα drumming μέρη. Εκεί έρχεται να κουμπώσει και η επιλογή του Λίβα, ο οποίος, παρότι μπορεί να χαρακτηριστεί ως ένας αρχετυπικός power metal τραγουδιστής, έχει δείξει ότι διαθέτει αυτήν την ερμηνευτική ευπλαστότητα ώστε να ανταπεξέλθει ταιριαστά και στις πιο extreme απαιτήσεις του υλικού του "Titanblood".

Το τελευταίο χαρακτηρίζει και τον νέο δίσκο, καθώς αυτό το Symphony X - on steroids ύφος που ανακαλεί και σχήματα σαν τους Dream Theater, τους Adagio, τους Stratovarius και τους αρχαίους Dragonforce, εδώ μετεξελίσσεται με θέματα που θα μπορούσαν να έχουν κάνει την εμφάνιση τους και σε ένα άλμπουμ των Cradle Of Filth φερ’ ειπείν, προσδίδοντας επιπλέον εξάρσεις αδρεναλίνης. Μάλιστα, σε επί μέρους σημεία διακρίνουμε ευδιάκριτες πινελιές όπου αποδίδεται ένας άτυπος φόρος τιμής σε αυτές τις προαναφερθείσες επιρροές, με πιο χαρακτηριστικό το Symphony X πέρασμα στο " In the Wake of the Carrion King", το οποίο μοιάζει απευθείας βγαλμένο από το κλασικό "Divine Wings Of Tragedy" των Αμερικάνων power/progsters.

Για τον Λίβα, δε, θεωρώ πως μιλάμε για την πιο σημαντική δισκογραφική του συμμετοχή μέχρι στιγμής, όντας ενεργό κι αναπόσπαστο μέρος ενός τόσο ποιοτικού κι απαιτητικού άλμπουμ του ιδιώματος. Το αν στέκεται στο ύψος των περιστάσεων, το φανερώνει μια εστιασμένη ακρόαση του δίσκου, καθώς ο ίδιος επιστρατεύει τόσο τις γνώριμες ψηλές του κατά το δοκούν, όσο και φωνητικά με περισσότερο γρέζι και τραχύτητα.

Πληθωρικό, αχαλίνωτο και συνειδητά αμετροεπές στις εκτελεστικές κι ερμηνευτικές του διαθέσεις, το "Titanblood" αποτελεί το επόμενο συναρπαστικό δισκογραφικό κεφάλαιο μιας μπάντας που έχει βαλθεί να ορίσει ξανά τον ποιοτικό πήχη του power metal σε υψηλότερα μέτρα. Μουσικά πλουσιοπάροχο όσο ελάχιστα άλμπουμ του ιδιώματος του τα τελευταία χρόνια, πόσο μάλλον εφέτος, μας (προ)καλεί να το δεχτούμε ως έχει, προσεγγίζοντας το με τη δέουσα προσοχή. Όσοι μείνουν κατόπιν, δεν θα το μετανιώσουν.

Bandcamp