Angel's Arcana

Υπάρχουν εκείνες οι στιγμές που, καλλιτέχνες και μπάντες που αγαπάς, νιώθουν την ανάγκη να απογυμνώσουν την μουσική τους από κάθε ηλεκτρισμό, ντεσιμπελική ένταση, χτυπήματα στα δέρματα και μεγάλες διάρκειες και απλά ψάχνουν να βρουν την πιο άμεση διαδρομή για να μιλήσουν απευθείας στο συναίσθημά σου. Όταν αυτό έχει δημιουργηθεί από τίμια πρόθεση και αγνή ανάγκη, όταν το ίδιο το όραμα είναι μεγαλύτερο από τον καλλιτέχνη και ο εξορκισμός του μέσα από την (επι)κοινωνία είναι μονόδρομος, μαγικά πράγματα συμβαίνουν στο χωροχρόνο και ταυτόχρονα, στην ιστορία της σύγχρονης μουσικής.

Ο Μπάμπης Νίκου δεν είναι χθεσινός στο timeline του σκοτεινού ήχου: μετρώντας τουλάχιστον δυόμιση ενεργές δεκαετίες, θυμάμαι να συναντώ τη φωνή, τις κιθάρες ή τις συνθέσεις του σε doom/death σχήματα, στο μεγαλύτερο μέρος της καριέρας των εμβληματικών πλέον για την ελληνική σκηνή, επιμεταλλωμένων goth rockers Opened Paradise, στις αιθέριες περιπλανήσεις των Hȧda, στις post-punk εξάρσεις των The Flower Of Love, την συνεργασία με τον Nino Sable των Γερμανών Aeon Sable, αλλά και μέσα από τις ποιοτικές παραγωγές που κάνει στο δικό του Luseed Studio σε όλες τις παραπάνω δημιουργίες και όχι μόνο. Ο υπερταλαντούχος πολυμουσικός όμως, εκφράζεται πιο σταθερά τα τελευταία δέκα χρόνια, μέσα από το απολύτως προσωπικό του project Angel's Arcana.

Οι ΑΑ σε κάθε album από το 2016 μέχρι και σήμερα, δίνουν όλα τα κλειδιά και τις παλέτες στον συνθέτη να εξερευνήσει κάθε πιθανό σκοτεινό μονοπάτι στον απέραντο μουσικό χάρτη του μυαλού του και να εκφράσει την αστείρευτη πηγή των συναισθημάτων του, χωρίς κανέναν ηχητικό περιορισμό, αλλά πάντα με προσωπική σφραγίδα ποιότητας και ταυτότητα. Από τις μελαγχολικές ambient και post-rock πινελιές του instrumental ντεμπούτου "Bollingen - Boleskine - Belturbet" μέχρι και το γοτθικό διαμάντι με neofolk στοιχεία "The Reveries Of Solitude", ο Μπάμπης δεν έχει επαναλάβει τον εαυτό του ούτε μια φορά σε αυτό το δημιουργικό roller coaster.

Το καινούργιο κεφάλαιο των ΑΑ δεν θα μπορούσε να έχει ιδανικότερο τίτλο για αυτό το νέο ταξίδι: "Unveiled". Ο καλλιτέχνης αφαιρεί κάθε ηλεκτρικό, ηλεκτρονικό, γοτθικό και rock πέπλο από τον ήχο του, όχι όμως και το μυστήριο, το οποίο εντείνεται καθώς προσεγγίζουμε τον απογυμνωμένο πυρήνα του έργου, με τον ίδιο τρόπο που μας επέτρεψαν κάποτε και άλλοι λατρεμένοι δημιουργοί, όπως οι Ulver στο ασύλληπτο "Kveldssanger" και οι Empyrium στο αριστουργηματικό "Where At Night The Wood Grouse Plays", χαρίζοντάς μας φευγαλέες ματιές στην σπάνια και αληθινή μαγεία της τέχνης.

Δέκα μικροί ύμνοι ποίησης και αρχέγονης folk μελαγχολίας απαρτίζουν το "Unveiled", ένα album που λειτουργεί ως εισιτήριο στις αισθήσεις και έχει τη δύναμη να σε παρασύρει και να σε μεταφέρει σε έναν δικό του (ή μπορεί και καθαρά δικό σου) κόσμο εκτός τόπου και χρόνου, για να σου ψιθυρίσει όλα τα μυστικά που θα του επιτρέψεις. Από τα πρώτα δευτερόλεπτα και το παραδοσιακά πένθιμο βιολί του εναρκτήριου "The Ways Of The Moon", μέχρι τις ονειρικές και άμεσα λατρεμένες στιγμές των "You Will Live Forever", "Where Branchees Meet", το "Desert Places" με το συγκλονιστικό αλά "Passion" από το soundtrack "The Last Temptation Of Christ" απόηχο στο κλείσιμό του και το νοσταλγικό "Your Coronation" που λειτουργεί ως coda στο "Unveiled", νιώθεις το μεγαλείο του, μην συνειδητοποιώντας τι σε έχει χτυπήσει και τι ακόμα πρόκειται να ανακαλύψεις σε αυτό, αν πραγματικά αφεθείς στην ενέργειά του. Και πραγματικά, τούτο το έργο τέχνης θα μπορούσε να έχει κυκλοφορήσει από την Prophecy, δίπλα στο "Where At Night…" και το "Weiland" των Empyrium, το "Maaäet" των Tenhi, το "Kveldssanger" των Ulver (που κυκλοφόρησε την εποχή της δημιουργίας της Prophecy, όχι από την Prophecy, αλλά πλέον όλοι νιώθουμε πως εκεί ανήκει) και αντίστοιχες μαγικές, απογυμνωμένες στιγμές των Agalloch, Sun Of The Sleepless και The Moon And The Nightspirit - και να στέκεται εκεί περήφανα, με το δικό του ύφος και χαρακτήρα, μην έχοντας τίποτα να ζηλέψει από όλα τα υπόλοιπα μαγικά ξόρκια.

Το "Unveiled" είναι ένα αριστούργημα, ένα μικρό θαύμα. Είναι μια στιγμή που ενδεχομένως να μην επαναληφθεί από τους ΑΑ, συνειδητά ή ασυνείδητα. Και δεν υπάρχει κανένας λόγος, αφού ο Μπάμπης μοιράστηκε τώρα, εδώ και για πάντα, αυτό που ένιωσε να εξορκίσει μέσα από αυτή την κατάθεση. Και αυτή η τελετή, αυτό το μυστήριο, είναι ο αόρατος λόγος που γεννήθηκε αυτό το μουσικό έργο. Είναι ο αέναος λόγος που γεννήθηκε η μουσική.

Bandcamp