Part Of The Theory: «Η μουσική και οι τέχνες είναι πάνω απ' όλα ιστορίες»

 Μια από τις πλέον ανερχόμενες νέες εγχώριες μπάντες, έχει ήδη προκαλέσει αίσθηση με τις εμφανίσεις της και τον προπομπό του άλμπουμ που ετοιμάζεται με στωικούς ρυθμούς. Ο λόγος, φυσικά, γίνεται για τους Part Of The Theory, οι οποίοι σύσσωμοι μας κέρασαν τους καφέδες και την δημιουργική τους αλήθεια, ένα ανοιξιάτικο πρωινό σε γνωστό στέκι της περιοχής του Κεραμεικού. Έτσι, με την κουβέντα να ανοίγει με τις μουσικές τους προτιμήσεις σαν ακροατές - κάπου μεταξύ του Tigran Hamasyan και των Porcupine Tree, των μουσικών από γνωστά anime σαν το Attack On Titan και το Hunter x Hunter και του Plini - και να καταλήγει στο Maestro και σε σπασμένα σερβίτσια, παρακάτω μια από τις πλέον μακροσκελείς και διασκεδαστικές συνεντεύξεις που το συντακτικό ντουέτο έχει πραγματοποιήσει στη δεκαετία δράσης του.

Πείτε μας λίγο για τη μπάντα: πώς ξεκινήσατε, πότε ξεκινήσατε. Ξέρουμε ότι υπάρχετε από το 2018 περίπου, αλλά το line-up έχει αλλάξει μέσα στα χρόνια. Πείτε μας εσείς την ιστορία.
Οι τρεις από εμάς είμαστε μαζί από την αρχή. Όταν ξεκινήσαμε όμως δεν παίζαμε ακριβώς αυτή τη μουσική και ούτε υπήρχε εξαρχής η ιδέα για το πού θα καταλήξει το project. Ο Στέφανος μπήκε γύρω στο 2020-2021, λίγο αφότου είχε φύγει ο πιανίστας που είχαμε τότε. Εκείνη την περίοδο ήταν κάπως μεταβατική για εμάς.

Με τον Γιάννη είχαμε αρχίσει να γράφουμε μουσική. Στην αρχή κάναμε πρόβες κυρίως με covers, αλλά σιγά-σιγά αρχίσαμε να τζαμάρουμε περισσότερο και να βγαίνουν δικές μας ιδέες.

Όταν μπήκε ο Στέφανος, κάπως σταθεροποιήθηκε το line-up. Αυτό είναι πολύ σημαντικό για μια μπάντα· αν δεν έχεις σταθερή σύνθεση, δύσκολα μπορείς να εξελιχθείς.
Μετά άρχισαν να μπαίνουν και τα orchestral στοιχεία. Στην αρχή ήταν απλά για να καλύψουμε το κενό που άφησε το πιάνο.

Στην καραντίνα αρχίσαμε να πειραματιζόμαστε με ορχηστρικά layers στον υπολογιστή. Στην αρχή ήταν καθαρά πειραματισμός, αλλά σιγά-σιγά έγινε βασικό κομμάτι της μουσικής μας. Νομίζω τελικά αυτή η αλλαγή μας έκανε καλό. Μας βοήθησε να βρούμε τον χαρακτήρα μας σαν μπάντα.

Κάποια από τα κομμάτια που παίζουμε τώρα έχουν γραφτεί εδώ και αρκετά χρόνια, αλλά έχουν εξελιχθεί πολύ. Με τον καιρό αλλάζουν, γιατί ο καθένας φέρνει τον δικό του χαρακτήρα στη μουσική.

Σας είχα δει να παίζετε γύρω στο 2022 στο Schoolwave. Θυμάμαι ότι τότε είχατε ήδη κάποια κομμάτια, αλλά τώρα που σας είδα πρόσφατα η διαφορά ήταν αρκετά μεγάλη.

Ναι, εκείνο το live ήταν το δεύτερο που κάναμε με αυτή τη σύνθεση. Ο Στέφανος είχε μπει μόλις λίγους μήνες πριν.

Νομίζω ότι από τότε μέχρι σήμερα έχουμε εξελιχθεί πολύ σαν μπάντα. Οι συνθέσεις έχουν ωριμάσει και έχουμε μάθει καλύτερα πώς να διαχειριζόμαστε όλα τα στοιχεία της μουσικής μας, γιατί είναι αρκετά σύνθετη.

Έχει πολλά layers και ιδέες μέσα, οπότε χρειάζεται ισορροπία.

Μας πήρε ένα μήνα να καταλάβουμε τι παίζαμε!

Πότε νιώσατε ότι βρήκατε τον πραγματικό σας ήχο;

Θυμάμαι ένα πρώιμο κομμάτι, όπου ανακαλύψαμε για πρώτη φορά τα περίεργα time signatures. Μας πήρε ένα μήνα να καταλάβουμε τι παίζαμε! Καθώς προχωρούσαμε και βρίσκαμε τα πατήματά μας, ο ήχος άρχισε να διαμορφώνεται. Νομίζω τη στιγμή που γράφτηκε το "Famished Mammon", νιώσαμε ότι αυτός είναι ο ήχος μας. Πλέον έχουμε βρει την αισθητική μας, αν και ακόμα εξελισσόμαστε και δεν θέλουμε να περιοριζόμαστε σε ένα συγκεκριμένο καλούπι.

Στα live σας πάντως εισπράττει κανείς μια έντονη αφηγηματικότητα, σχεδόν θεατρικότητα. Πώς προκύπτει αυτό; Επηρεάζεστε από τις δραστηριότητές σας εκτός μουσικής;

Ισχύει. Για παράδειγμα, το εναρκτήριο κομμάτι μας ήταν ένας μονόλογος από μια θεατρική παράσταση. Εγώ γράφω μουσική για θέατρο και η Βίκυ διασκεύασε αυτόν τον μονόλογο. Πρόκειται για τα λόγια μιας γυναίκας, της Αντονίνα, που γράφτηκαν μέσα σε ένα ψυχιατρείο και μιλούν για το πώς ονειρεύεται να φτάσει στα άστρα, κάτι που ρεαλιστικά είναι αδύνατο, αλλά πνευματικά εφικτό.

Αυτό το βρήκα πολύ όμορφο σε σχέση με τα live μας. Θέλουμε να «φτάσουμε στο σύμπαν» και στα live, μέσα από την ενέργεια του κόσμου, το όνειρό μας γίνεται για λίγο πράξη. Η θεατρικότητα βγαίνει πηγαία γιατί δεν το βλέπω μόνο ως μουσική, αλλά ως μια ευκαιρία να επικοινωνήσω κάτι αναγκαίο εκείνη τη στιγμή.

Πρόσφατα είχατε και μια συνεργασία για ένα soundtrack (Maestro). Πώς είναι να δουλεύεις μέσα σε ένα πιο συγκεκριμένο πλαίσιο που σου θέτει κάποιος άλλος;

Είναι μια διαφορετική διαδικασία. Στείλαμε κάποια κομμάτια μας και το feedback που πήραμε ήταν ότι τους άρεσε ένα συγκεκριμένο σημείο, αλλά έπρεπε να το προσαρμόσουμε σε ένα «καλούπι». Συγκεκριμένα, η πρόταση ήρθε μέσω του Schoolwave και αφορούσε ένα κομμάτι που θα λειτουργούσε ως soundtrack για μια σκηνή του Παπακαλιάτη.

Το κομμάτι έπρεπε να ταιριάζει σε μια σκηνή μέσα σε ένα τρένο. Αν και υπήρχε περιορισμός, είναι δημιουργικό να προσπαθείς να προσαρμόσεις τη μουσική σου σε αυτό που φαντάζεται ο σκηνοθέτης, διατηρώντας ταυτόχρονα τον χαρακτήρα σου. Οι περιορισμοί σε αναγκάζουν να φύγεις από τα συνηθισμένα και να μάθεις να «παίζεις σε άλλο γήπεδο».

Είναι εντυπωσιακό ότι, παρόλο που είστε νέα μπάντα χωρίς πολλά δείγματα γραφής ακόμα στο διαδίκτυο, έχετε ήδη τέτοιες συνεργασίες και ένα κοινό που σας ακολουθεί πιστά στα live.

Το Schoolwave μας βοήθησε πάρα πολύ σε αυτό, μας πίστεψαν και μας στήριξαν πραγματικά. Για καιρό, τα μόνα πράγματα που είχαμε έξω ήταν δύο βίντεο. Μας έκανε κι εμάς εντύπωση που είχαμε κοινό ενώ ουσιαστικά «δεν υπήρχαμε» στο ίντερνετ. Είναι πολύ τιμητικό να βλέπεις τέτοια ανταπόκριση σε μια μπάντα που δεν έχει βγάλει ακόμα το πρώτο της άλμπουμ.

Μπορεί να ξεκινάς με έναν ακροατή, μετά με δύο, μετά με τρεις, αλλά είναι αληθινοί

Πώς το εξηγείτε αυτό που συμβαίνει με το κοινό σας; Βλέπω φίλους της μπάντας να είναι πολύ δεμένοι μαζί σας.

Νομίζω θα συμφωνήσουμε όλοι ότι στο τελευταίο live ήταν η πρώτη φορά που βλέπαμε κόσμο να τραγουδάει ακριβώς τους στίχους μας. Ένιωσα πολύ περίεργα -με την καλή έννοια- γιατί δεν το είχα ξαναζήσει αυτό το πράγμα. Έχουμε ένα πολύ δυνατό κοινό. Θυμάμαι πρόσωπα από το πρώτο μας Schoolwave που μας ακολουθούν πιστά σε κάθε live.

Θέλω να πιστεύω ότι καταφέρνουμε να επικοινωνήσουμε κάτι ουσιαστικό σε αυτά τα παιδιά. Αυτό που κάνουμε δεν είναι ευρείας εμβέλειας ή κάτι εύκολο στο άκουσμα. Αλλά αυτό ακριβώς κάνει εκείνους που το καταλαβαίνουν να το αγαπάνε λίγο παραπάνω. Δεν είναι μια «γενικούρα», είναι κάτι συγκεκριμένο που σε πιάνει και ταυτίζεσαι. Μπορεί να ξεκινάς με έναν ακροατή, μετά με δύο, μετά με τρεις, αλλά είναι αληθινοί.

Υπάρχει δηλαδή μια αμεσότητα με τον κόσμο.

Ακριβώς. Τους βλέπουμε συνέχεια, τους μιλάμε, με κάποιους μιλάμε και στα μηνύματα. Το ωραιότερο είναι ότι δεν μας βλέπουν σαν «θεούς», αλλά ως μέρος της ομάδας τους. Μας κάνουν στοχευμένες παρατηρήσεις γιατί θέλουν να το κάνουν καλύτερο. Είμαστε πολύ ανοιχτοί σε αυτό· τα σχόλια μας βάζουν σε δημιουργικό προβληματισμό.

Παρατήρησα μια αντίφαση στις απαντήσεις σας. Από τη μία, η μουσική σας τραγουδιέται εύκολα από το κοινό, έχει αυτό το catchy στοιχείο. Από την άλλη, νιώθω ότι είναι μια «δύσκολη» μουσική. Τελικά τι ισχύει;

Ισχύουν και τα δύο. Υπάρχουν σημεία που θέλουν υπομονή. Ζούμε σε μια εποχή όπου η προσοχή μας έχει εκπαιδευτεί σε μικρές διάρκειες (reels), οπότε το να ακούσεις τη μουσική μας είναι μια πρόκληση. Όταν πρωτοέπαιξα τη μουσική μας, σκέφτηκα ότι θα είναι πολύ δύσκολο για τον κόσμο. Όμως, τα θέματα που υπάρχουν μέσα στο κομμάτι είναι αυτά που σε κρατάνε για να αντέξεις λίγο ακόμα.

Μας αρέσει να βλέπουμε τη μουσική μας σαν soundtrack. Μπορεί να έχει στοιχεία pop, funk ή metal, όπως ακριβώς ένα soundtrack ταινίας. Έχει αυτή την αντιφατικότητα: από ambient και hooky στιγμές, μέχρι πιο riff-oriented και progressive σημεία. Δεν έχουμε ξεκάθαρες δομές, αλλά βγάζει νόημα για τον κόσμο που την ενσωματώνει στη ζωή του.

Στο AI δεν υπάρχει η προσωπική αλήθεια του δημιουργού

Ποια είναι η γνώμη σας για την εισβολή της Τεχνητής Νοημοσύνης (AI) στη μουσική και τις τέχνες;

Για εμάς, η μουσική και οι τέχνες είναι πάνω απ' όλα ιστορίες. Η ομορφιά της ανθρώπινης δημιουργίας βρίσκεται στην υποκειμενικότητα: ο καθένας βλέπει μια ιστορία από τη δική του οπτική γωνία και την αφηγείται διαφορετικά.

Το AI μπορεί να «αφηγείται» τα πάντα, αλλά του λείπει η ροή, η ωμότητα και το «λάθος» που κάνει την τέχνη ανθρώπινη. Στο AI δεν υπάρχει η προσωπική αλήθεια του δημιουργού. Εμείς προτιμούμε την ανθρώπινη παρέμβαση, ακόμα και με τις ατέλειές της, γιατί αυτή είναι που δημιουργεί την πραγματική σύνδεση με τον ακροατή.

Θέλω να το πάμε λίγο παραπέρα στο θέμα της σύνθεσης και της απόδοσης. Αν, για παράδειγμα, ένας καλλιτέχνης 80 χρονών χρησιμοποιήσει AI για να ακούγεται η φωνή του όπως όταν ήταν 40, υπάρχει μια ηθική γραμμή που ξεπερνιέται; Εσείς ως μπάντα θα το χρησιμοποιούσατε;

Νομίζω ότι όλα έχουν να κάνουν με τη χρήση. Θα το χρησιμοποιούσαμε μόνο αν θέλαμε να παίξουμε με την αίσθηση του «τι είναι πραγματικότητα». Στην τέχνη, η ιστορία και η υποκειμενικότητα είναι το παν.

Το single σας πάει εξαιρετικά καλά, με χιλιάδες views μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Επίσης, το video clip φαίνεται πολύ δουλεμένο, κάτι που δεν περιμένει κανείς εύκολα από μια μπάντα στο ξεκίνημά της. Πόσο βοήθησε αυτό το οπτικοακουστικό αποτέλεσμα;

Η αλήθεια είναι ότι δεν το πιστεύαμε! Είχαμε πει "μακάρι να πιάσει 10.000 views σε τρεις μήνες". Αργήσαμε να το βγάλουμε γιατί μιλάμε για 7 λεπτά μουσική σε έναν κόσμο που είναι πλέον απόλυτα οπτικός.

Δουλεύαμε αυτό το κομμάτι δύο χρόνια. Δεν θέλαμε απλώς να βγάλουμε μουσική για να υπάρχει. Ήμασταν σε δίλημμα αν θα το βγάζαμε χωρίς βίντεο γιατί είναι πολύ ακριβό, αλλά νιώσαμε ότι ως single δεν θα είχε την ίδια υπόσταση μόνο του.

Ποιο ήταν το concept πίσω από το βίντεο;

Θέλαμε κάτι συμβολικό που να πραγματεύεται τη βία και τον διαχωρισμό των κοινωνικών τάξεων. Αρχικά γράψαμε το σενάριο για μια μικρού μήκους ταινία 30 λεπτών, αλλά το κόστος ήταν εξωφρενικό. Έτσι, μεταφέραμε το θέμα συμβολικά στο video clip.

Ήταν μια καθαρά DIY παραγωγή. Κάναμε δύο φορές γυρίσματα γιατί δεν ήμασταν 100% ευχαριστημένοι. Πουλήσαμε μέχρι και τα ρούχα μας για να μαζέψουμε τα λεφτά! Μέχρι και το μοντάζ το κάναμε μόνοι μας, μαθαίνοντας ταυτόχρονα. Δεν είμαστε επαγγελματίες μοντέρ ή ηχολήπτες, αλλά ξέρουμε πολύ καλά την αισθητική μας. Θέλαμε το αποτέλεσμα να είναι ένα legacy, κάτι που να μας αντιπροσωπεύει απόλυτα.

Μαμά, αν το διαβάζεις αυτό, συγγνώμη, δεν στο είχαμε πει ακόμα!

Είχατε αρχίσει να ανεβάζετε backstage υλικό και bloopers. Υπάρχει κάποιο περιστατικό από τα γυρίσματα που ξεχωρίζετε;

Ήταν μια εμπειρία ζωής, αλλά και... οικοδομής. Επειδή είμαστε DIY, κάναμε εμείς όλο το στήσιμο: κουβαλήσαμε άμμο, γεμίζαμε σάκους, στήναμε πανιά για να γίνει ο χώρος ολόμαυρος. Μετά έπρεπε να εξηγώ στον πατέρα μου γιατί το αμάξι ήταν γεμάτο σκόνη.

Υπήρχαν και επικίνδυνες στιγμές. Στην αρχή του κλιπ έπρεπε να πέφτω από μια σκάλα - έκανα έξι πτώσεις, ο ιδιοκτήτης του χώρου μου έλεγε «πρόσεχε μην πεθάνεις» και είχαμε μόνο ένα στρωματάκι για ασφάλεια. Τελικά, πολλές από αυτές τις λήψεις δεν πέρασαν καν στο μοντάζ.

Παρόλο που είστε DIY, φαίνεται πως υπήρξαν άνθρωποι που βοήθησαν καθοριστικά. Ακούστηκε και κάτι για ένα σπασμένο σερβίτσιο;

(Γέλια) Ναι, η Βίκυ έφερε από το σπίτι το καλό σερβίτσιο της μαμάς της, αυθεντικά κρύσταλλα, για μια σκηνή που θα σπάγαμε αντικείμενα. Έγιναν όλα χίλια κομμάτια. Μαμά, αν το διαβάζεις αυτό, συγγνώμη, δεν στο είχαμε πει ακόμα!

Ενώ είστε ενεργή μπάντα με δεμένο ήχο στα live, έχετε βγάλει μόνο ένα single. Το άλμπουμ πότε να το περιμένουμε; Είναι συνειδητή απόφαση να χτίσετε πρώτα ένα fan base;

Δεν ήταν θέμα στρατηγικής marketing, αλλά θέμα ουσίας. Είναι η πρώτη μας δισκογραφική δουλειά και στο στούντιο μαθαίνεις πράγματα που δεν τα ξέρεις από την πρόβα ή το live. Θέλαμε να νιώσουμε ότι τα κομμάτια έφτασαν εκεί που έπρεπε πριν τα αποτυπώσουμε.

Πολλοί λένε «μην περιμένετε ο πρώτος δίσκος να είναι τέλειος, θα βελτιωθείτε στον δεύτερο». Εμείς δεν το δεχόμαστε αυτό. Αυτό το άλμπουμ είναι το origin μας, σημαίνει πολλά για εμάς και θέλουμε να είναι ακριβώς όπως το έχουμε φανταστεί από τώρα, όχι αργότερα.

Άρα η καθυστέρηση οφείλεται στην τελειομανία σας.

Κατά κάποιο τρόπο, ναι. Μέσα από τη διαδικασία της παραγωγής είδαμε τα κομμάτια με άλλο πρίσμα. Όταν γράφεις κάτι, συχνά δεν έχεις πλήρη επίγνωση της αισθητικής σου στην αρχή. Ξαναγυρίσαμε πράγματα, τα δουλέψαμε ξανά για να είμαστε σίγουροι ότι το αποτέλεσμα θα δικαιώσει την υπομονή τη δική μας και του κόσμου.

Αν σέβεσαι το κοινό σου, δεν θα του πετάξεις έναν δίσκο απλώς για να τον βγάλεις

Πέρα από την τελειομανία, υπάρχει και ένας σεβασμός προς τον ακροατή σε όλο αυτό το αργό ξεκίνημα;

Απόλυτα. Ζούμε σε μια εποχή που ο κόσμος έχει ακούσει πολλή μουσική και το αυτί του είναι πλέον εκπαιδευμένο. Ακόμα κι αν κάποιος δεν ξέρει τεχνικά το γιατί, μπορεί να ξεχωρίσει το καλό από το κακό. Αν σέβεσαι το κοινό σου, δεν θα του πετάξεις έναν δίσκο απλώς για να τον βγάλεις· θα του προσφέρεις το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.

Το πρώτο μας single λειτούργησε ως εκπαίδευση και για εμάς τους ίδιους. Μαθαίνουμε πώς να διαχειριζόμαστε μια κυκλοφορία, το promo και την επικοινωνία με τον κόσμο. Τίποτα δεν πάει "μόνο του"· χρειάζεται προσωπική δουλειά για να φτάσει η μουσική σου στα αυτιά των ανθρώπων.

Η λογική σας φαίνεται να ξεφεύγει από το παραδοσιακό «βγάζω έναν δίσκο και τέλος». Πώς σκοπεύετε να παρουσιάσετε το υλικό σας;

Το άλμπουμ υπάρχει ως λογική, αλλά δεν θα παρουσιαστεί με τον συμβατικό τρόπο. Κάθε κομμάτι είναι μοναδικό και θέλουμε να του δώσουμε τον δικό του χώρο. Το concept μας είναι να γνωρίσει ο κόσμος πρώτα τους επιμέρους κόσμους (τα τραγούδια) και στο τέλος να δει πώς αυτοί συνδέονται σε μια ολοκληρωμένη δουλειά. Είναι σαν μια ιστορία που σου δίνει στοιχεία σιγά-σιγά, χωρίς να σου αποκαλύπτει το τέλος από την αρχή.

Ήδη έχουμε αρκετό υλικό - ουσιαστικά δουλεύουμε πάνω σε δύο άλμπουμ και κάποια EP. Μόλις γίνει η αρχή, ο ρυθμός μας θα γίνει πολύ πιο γρήγορος.

Κάτι που παρατήρησα στα live σας είναι ότι σταματήσατε πολύ γρήγορα να κάνετε διασκευές. Πότε πήρατε αυτή την απόφαση;

Ουσιαστικά, σχεδόν ποτέ δεν παίξαμε διασκευές. Μόνο στο πρώτο-πρώτο μας live παίξαμε μια διασκευή των Nightwish, κι αυτό μετά από «παραγγελία» του Στέφανου. Γενικά, δεν είμαι καθόλου φαν των covers.

Τι είναι αυτό που σας απωθεί στις διασκευές;

Μας «τρώει» πολύ φαιά ουσία το να ασχοληθούμε με το έργο κάποιου άλλου. Προτιμώ χίλιες φορές να επενδύσω αυτόν τον χρόνο και την ενέργεια για να γράψω κάτι δικό μου από το μηδέν. Θέλουμε ο κόσμος να έρχεται στα live μας για να ακούσει τη δική μας μουσική, τον δικό μας ήχο.

Μετά από όλη αυτή την προετοιμασία, το single και τις τελευταίες σας εμφανίσεις, ποιο είναι το επόμενο βήμα;

Τώρα που μάθαμε από τα λάθη μας και ξέρουμε πώς να λειτουργούμε στο στούντιο και στην παραγωγή, θα τρέξουμε πολύ πιο γρήγορα. Το single ήταν η «εκπαίδευσή» μας. Πλέον ξέρουμε τι θέλουμε αισθητικά και τεχνικά, οπότε ο δίσκος και όσα ακολουθήσουν θα βγουν με πολύ μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση.