Super Sometimes

Απλά, λιτά, απέριττα. Χωρίς καλλιτεχνικές φιοριτούρες ή βαθυστόχαστες αναλύσεις. Πατάς 'play' και ξέρεις πού βρίσκεσαι. Σε ένα πάρκο γεμάτο φωνές μπερδεμένες με απροσδιόριστους ήχους. Στην αυλή ενός σχολείου ακριβώς αφού έχει χτυπήσει κουδούνι. Σε ένα εφηβικό δωμάτιο του οποίου η ακαταστασία μπορεί να προκαλέσει ανεύρυσμα ακόμα και σε λιγότερο αυστηρούς γονείς. Εσύ εκεί πίσω που ρώτησες "και τα μολλ κύριε;" μάλλον έχεις κάποιο δίκιο, αλλά δεν είχαμε στο χωριό μου, οπότε. Σε κάθε περίπτωση, τα πράγματα έτσι είναι, φίλες και φίλοι.

Οι Super Sometimes κρατάνε από το Σαν Ντιέγκο και δεν χρειάζεται να είναι κανείς ιδιαίτερα παρατηρητικός για να καταλάβει πόσο πολύ αγαπάνε τους ημίθεους συντοπίτες τους, blink. Σαφώς, το παραδέχονται από μόνοι τους όπου σταθούν κι όπου βρεθούν, αυτό πρακτικά όμως μοιάζει αχρείαστο στη μεγάλη εικόνα. Το διπλό χτύπημα με "Afterthought" και "Make Up Stories" για καλημέρα φτάνει και περισσεύει. Η αμεσότητα στις μελωδίες. Το κέφι. Οι τεχνική-μηδέν-για-καρδιά-εκατό ερμηνείες. Τα αλάνθαστα ρυθμικά πάνω-κάτω. Οι συναυλιακά καταδικασμένες αρμονίες.

Τη στιγμή που οι περισσότεροι σύγχρονοί τους πατάνε σε ξεφωνημένα μοντέρνες παραγωγές και την πιο ανοιχτή, ελλείψει πιο ταιριαστού/σωστού όρου, λογική που καθιερώθηκε στην pop-punk σκηνή της περασμένης δεκαετίας, ετούτοι οι γενναίοι νέοι μένουν πιστοί στις αρχαίες γραφές του ιδιώματος. Κανένα μπλιμπλίκι. Καμία διαφαινόμενη ωριμότητα. Κανένα υπερβολικό γυάλισμα, τηρουμένων των αναλογιών έστω. Η συμβολή των Nick Casasanto και Chris Freeman (βλ. Knuckle Puck και Hot Mulligan αντίστοιχα) πίσω από τις κονσόλες, πιθανότατα κάποιο ρόλο θα έπαιξε.

Μην περιμένετε φιλοσοφίες, όσο κι αν νομίσατε ότι κάτι τέτοιο υπαινίσσεται ο τίτλος. Όλες οι αλήθειες του "Show The World What's Underneath" χωράνε σε ένα κουπλέ κι ένα ρεφραίν, και αυτό το σημειώνω σαν κομπλιμέντο. Μην ποντάρετε σε charts. Μην ψάξετε για ανατροπές στο σενάριο. Δεν θα κρύψω ότι μια φωνή μέσα μου λέει κάτι σχετικά με προσωπικές σφραγίδες και επόμενα βήματα, αλλά μεταξύ μας είμαστε. Ο μέσος όρος ηλικίας της παρέας οριακά γράφει είκοσι. Θα επανέλθουμε σε αυτά εν καιρώ. Ή και όχι. Δεν θα είναι ό,τι χειρότερο έχει συμβεί στα χρονικά.