Tear Dungeon

Πέφτεις λοιπόν τυχαία δοκιμάζοντας δεξιά και αριστερά νέες κυκλοφορίες σε ένα εξώφυλλο που θυμίζει μια πολύ συγκεκριμένη αισθητική. Κάτι από Protomartyr λες, ή κάτι από σκοτεινή, ηλεκτρονική χορευτική μουσική, τι να θέλει άλλωστε συγκρότημα με όνομα Tear Dungeon με ένα τέτοιο εξώφυλλο. Βάζεις να ακούσεις ένα κομμάτι και τα ερωτηματικά σχηματίζονται πιο γρήγορα και από σταγόνες ιδρώτα στο κούτελο σε λαηβ στο κατακαλόκαιρο. Βάζεις να ακούσεις από την αρχή τα πράγματα περιπλέκονται λίγο περισσότερο. Τι συμβαίνει καν μέσα στο "Squirm";

Θα επιχειρήσω να εξηγήσω όπως αντιλήφθηκα τα πράγματα προτού αναζητήσω την οποιαδήποτε πληροφορία για το συγκρότημα το ίδιο. Αρχικά πέφτοντας πάνω στο τραγούδι "Charlie Kirk’s Neckhole Flashlight" που δεν θα κρύψω, μια αβολοσύνη με έπιασε γράφοντας το γιατί είναι ξεδιάντροπα ακραίο, δεν μπορείς παρά να μην αναζητήσεις τι κρύβει πίσω από το shock value, αλλά ούτε και να αμφισβητήσεις την πολιτική στιχουργική προέκταση του δίσκου. Και βρίσκεις ένα πράγμα που στέκεται μεταξύ speed thrash riffs (μια μυρωδιά από Artillery και Hellripper την πήρα), λίγο garage / post-punk, και μια φωνή χαμένο αδερφάκι του Tom G Warrior. Ενισχύει τις Celtic Frost πινελιές το εναρκτήριο "Burn Your Money" με το αργόσυρτο riff (τουλάχιστον μέχρι να αρχίσει το τρέξιμο). Ακόμη και τα "ugh" του Andrew Cashen συνδέουν αυτή την ανάμνηση.

Μουσικά όμως, ο δίσκος όπως είπαμε ξεφεύγει σε πολύ διαφορετικά μονοπάτια. Η κιθάρα σηκώνει τις ταχύτητες χωρίς δυσκολία και πιάνει μελωδίες πιο έντονες από αυτές των στίχων, βλέπε "Red Flag" και "Suislide". Τα "40 In 40", "Freak Flag" και "Kill For Health" κραυγάζουν dbeat και rock ‘n’ roll με γκαρίδες από άλλο γαλαξία. Αν ψάχνεις απαραίτητα για τραγούδια να ξεχωρίσεις, μάλλον πρέπει να κοιτάξουμε στο "Steady Diet Of Everything" και στο "I’m Not Dead Yet". Για τις πιο μεταλλικές στιγμές, θα αναζητήσουμε τα "Shame" και "Warlock’s Retract". Πραγματικά μέσα σε μισή ώρα, ο δίσκος τα έχει πει όλα, κι έχει μπει από την αρχή, και από την αρχή και άλλη μία από την αρχή. Ίσως θυμάστε κάποιοι την γκαζιάρα ενέργεια της κυκλοφορίας "I Am The Intimidator": παρά το γεγονός ότι δεν μοιάζουν απόλυτα μουσικά, η αισθητική των Tear Dungeon στέκεται σε αντίστοιχο σταυροδρόμι.

Γυρνώντας πίσω στο τι συμβαίνει τελικά με τους Tear Dungeon, ίσως πια να μπορεί κανείς να υποθέσει. Μια τρελαμένη παρέα από το Τέξας (από όλα τα μέρη), έχει φρικάρει με τη φάση του πλανήτη και απλά επενδύει σε μουσική εκτός ορίων. Οι συναυλίες των Tear Dungeon περιγράφονται σαν άλλος κόσμος εντάσεων με υπερβολές, δερμάτινες μάσκες και αιμοπτύσεις, ενώ οι ίδιοι φαίνονται έτοιμοι να κατακτήσουν τον κόσμο σε μουσικά κοινά παντός τύπου. Θα επιμείνω πως, άκουσε το, ό,τι στιλ μουσικής κι αν ακούς.

Bandcamp